Dag 14, 15 en 16, Hillocks en docks

Panorama vanaf het water
Toen wij ruim een week geleden in de Lonely Planet lazen dat de citadel die we gingen bezoeken op een hillock lag dachten we nog dat het peanuts zou zijn om daar even naar toe te fietsen. Een hillock is immers een heuveltje. Nou en heuvels in Nederland zijn makkelijk te bedwingen. In Amersfoort hebben wij de vluchtheuvel en vlakbij de Utrechtse heuvelrug. Dat is allemaal niets vergeleken bij de Amersfoortse berg, wat dus een ware berg is en een enorme beklimming.

Onze berg- en heuvelperspectieven zijn aardig veranderd sinds we proberen de steden op onze vouwfietsen te bedwingen. Iets wat op de kaart goed te doen lijkt blijkt in het echt regelmatig op of achter een heuvel te liggen. Andere keren komen wij er na een stevige klim achter dat we bovenop een heuvel beland zijn waar we vervolgens net zo hard weer af moeten om ons doel te bereiken. En onze vouwfietsjes met drie versnellingen zijn niet écht berekend op ‘hillocks’ van 30%. Dus regelmatig hoor ik Aart roepen dat hij echt geen meter meer omhoog gaat en dat hij niet wéér een hillock op wil. Maar toch doen we het elke keer weer, want om je doel te bereiken…
Woensdag (dag 14) had ik een cameraloze dag. Heerlijk om zonder het gewicht rond te lopen en je niet af te hoeven vragen of je wel of niet je camera tevoorschijn moet toveren. Hoewel ik het heerlijk vind om te fotograferen en zo de plaatsen die ik bezoek te vangen, is het toch ook een andere manier van kijken. Je kijkt niet of je iets mooi vind, maar of iets mooi zou zijn op een foto.
We gingen deze dag naar de Bazaar, om rond te kijken en om in te slaan. Want Istanbul is een geweldige stad om te shoppen. Alleen vind ik de plaatsen waar je dan heen gestuurd wordt door de gidsen niet echt leuk, daar ben ik dan een hele rare in. Maar goed de Grand Bazaar is oud en ik hoopte iets aan te treffen zoals in de souqs van Marokko. ’t was heel anders, wel mooi, ook leuk, maar ook duidelijk erg toeristisch. Maar toen wij aan de andere kant de bazaar uit liepen met als bedoeling iets anders te gaan doen, toen werden we gelukkig. Ineens waren er bijna alleen nog maar Turken, het was een andere stad! Weg toeristen en overal handel. Een straat met allemaal knopenwinkels, vervolgens een straat met allemaal sjaals en hoofddoekjes en ga zo maar door. We hebben ergens verstopt in een achterafsteegje tussen de Turkse mannen thee gedronken onder een dak van druivenbladeren. De Turkse mannen drinken hier geen koffie, zoals ik altijd dacht, maar thee. Heel veel thee op kleine krukjes aan kleine tafeltjes. Het heeft iets heel aandoenlijks om van die grote mannen te zien zitten met hun knieën zowat bij hun oren terwijl ze ondertussen genieten van de çay (thee) met heel veel suiker en een potje trictrac spelen.
De winkels zijn hier gegroepeerd in han’s, dat betekend dat je voor een bepaald artikel naar een bepaalde buurt moet gaan.
Overigens was Aart erg onder de indruk van mijn onderhandelingstechnieken. Natuurlijk heb ik al geoefend in Marokko, maar hij had niet verwacht dat ik zo hard zou zijn of dat ik gewoon weg zou lopen als ik mijn zin niet kreeg.

Op dag 15 wilden wij gaan fietsen maar Aarts zadel was na zijn valpartij wel erg scheef gaan staan en zijn band was wat leeg. En zo kwamen wij er achter dat we praktisch tegen de fietsenhan aan zitten. En zo konden wij een nieuw zadel krijgen (en een opgepompte band) en zagen we zelfs electrische vouwfietsen te koop staan. Uiteraard trokken onze fietsjes weer veel bekijks en wilden allerlei Turken foto’s maken met hun mobieltjes. Misschien wel om de betreffende fietsen eens op te zoeken voor hun eigen winkel.
We zijn over de brug naar de overkant van de Golden Horn gefietst en hebben daar een heel eind langs het water gereden. Helaas was toen Aarts band verdacht leeg en waren we onze fietspomp(je) in het hotel vergeten. Dus op zoek naar een fietsenwinkel/reparateur. Nou dat was een hele zoektocht want we zaten dus aan de andere kant van het water en die fietsenhan was dus in geen velden of wegen te bekennen. Maar na stug blijven vragen gingen mensen opeens in dezelfde richting wijzen. En ja hoor, daar op het hoekje zat iets waar Bicicleti op een aftands bordje stond. Met ons taalgidsje en een hoop handen en voetenwerk hebben we kunnen aangeven dat die band lek was. Wat hebben we een lol gehad! Het was een soort kelder en daar waren wel 3 mannen zich aan het bemoeien met die ene band. Er liep een kip rond en ze hadden een hoop praatjes. Ze klopten Aart eens op zijn dikke buik, zeiden dat hij die banaan niet moest eten en maakten een hoop grappen.

Aarts vrienden

Daarna zijn we op pad gegaan naar het Turks leger museum wat Aart op zijn verlanglijstje had staan. Hij hoopte iets te zien over de yanitsaren, de soldaten van de sultan en er zou een concert zijn met legermuziek.

En toen kwam dus de echte hillock, eerst leek het wel mee te vallen, maar toen kwam er ineens nog eentje. We kregen het fietsend echt niet voor elkaar dus zijn we gaan lopen. Pfoei, dat is nog eens goed voor je conditie! Zwaar! Aart heeft wel 4 keer geroepen dat hij geen meter meer omhoog ging. Maar uiteindelijk hebben we natuurlijk gewoon de top gehaald en Aarts museum bezocht. Dat was trouwens enorm nationalistisch, ze vertelden over allerlei oorlogen hoe geweldig ze waren geweest en hoe achterlijk die anderen. Wel interessant om te zien hoe ze daar over denken. En ze hadden een enorme verzameling wapens, schilden, harnassen, helmen etc. Het viel toch een beetje tegen, die yanitsaren waren nauwelijks te bekennen en het concert met legermuziek ging niet door, bovendien hadden wij van al dat geklim bibberbenen gekregen en helemaal geen zin om door een gigantisch museum te sjokken. Gelukkig hebben we de trappers op de terugweg nauwelijks hoeven aanraken. En we hebben weer een mooi stukje Istanbul bekeken, ditmaal het modernere Europese deel waar de dure winkels staan en de rijke Turken gaan winkelen. Ook erg leuk om te zien.
Vandaag, dag 16, zouden wij eigenlijk naar de prinseneilanden gaan. Maar dat was wel een hoop gedoe en we waren moe, niet echt vroeg op en hadden eigenlijk niet zo veel zin. Dus hebben we besloten het niet te doen en gewoon bootjes te gaan varen. Gewoon zien hoe ver we de bosporus op konden komen. Eerst zijn we enthousiast in een gewone ferry gestapt, naar het Aziatische deel (voor de 2e keer). Alleen konden we van daaruit helemaal de Bosporus niet op. Dus zijn we weer op de ferry terug gestapt. Heerlijk, dat ding vaart lekker hard, je voelt het water spetteren en je kunt van alles zien. Dus al hadden we de hele dag heen en weer moeten varen, dan hadden we nog genoten. De ferry’s zijn gewoon een alledaags vervoermiddel net als de trams, bussen en metro’s. Er zit tenslotte nogal wat water tussen de verschillende onderdelen van de stad.
Terug waar we vandaan kwamen wilden we uit gaan zoeken hoe we zo ver mogelijk de bosporus op konden toen we tegen een boot vol Turken aanliepen die een rondje Bosporus ging maken voor een behoorlijk laag bedrag. Als wij steeds ferry’s hadden moeten nemen hadden we daar veel meer voor moeten betalen! Dus daar zijn wij ingestapt en hebben wij heerlijk op zitten genieten van het water, de zon en het uitzicht.

Wij zitten te genieten

Een van de grote vaarflatgebouwen

De Bosporusbrug

Istanbul vanaf het water

Bosporus brug

Istanbul vanaf het water

Eilandje op de Golden Horn

Daarna hebben wij in een aftands straatcafé brood met gegrilde vis gegeten en daarna heb ik nog ergens een gegrilde maiskolf gekocht bij een kraampje. De vis was heerlijk, de mais droog en koud.

Vis eten aan het water
Al met al hebben we echt een heerlijke dag gehad, ’t was dan niet op een Prinseneiland, maar dat water heeft een onnoemelijke aantrekkingskracht op ons. Misschien stappen we morgen of overmorgen wel weer op een boot…
Nou ja, morgen niet, morgen zetten we voor het eerst de wekker en gaan we naar de Aya Sofia en de Blauwe moskee. Ik kleed me netjes aan met een lange broek en een hoofddoek en Aart knoopt zijn overhemd tot boven dicht en laat gauw een baard staan! Zo gaan we eens naar dat moois kijken. En overmorgen…dan gaan we nog een laatste dagje genieten, waarvan dat weten we nog niet, maar we hebben erg veel zin in onze laatste daagjes Istanbul. We zijn zo blij dat we zo veel tijd hier hebben!

Foto’s volgen nog! (nagekomen bericht…de foto’s willen niet zo momenteel, meer volgt!)

Advertenties

Een gedachte over “Dag 14, 15 en 16, Hillocks en docks

  1. Leuk die verhalen uit Istanboel. In Porto Alegre had ik ook wel zulke ervaringen, maar dat is helemaal geen toeristische stad, dus zit je zo wie zo tussen de Brazilianen. Dat neemt niet weg dat er bij de hotels in de buurt plotseling restaurants zijn die ’s avonds ook open zijn (in het centrum alleen ’s middags), waar soms wel een personeelslid rondloopt die een paar worden Engels kent en waar je 5 tot 10 keer zoveel betaald (maar nog steeds niet duur natuurlijk).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s