De foto’s van dag 9

Straks een nieuw berichtje over Boekarest, de kaarten zijn geschud en de uitkomst was toch wat anders dan we dachten. Maar hier eerst nog een aantal foto’s van onze eerste dag Boekarest:

Arc de triomphe van Boekarest

Stoere Haan in het openluchtmuseum

En als laatste, ter illustratie van mijn vorige berichtje een aantal foto’s die ik weliswaar gisteren genomen heb, maar die wel ons de eerste indruk van de stad gaven.

Bucuresti Gara Nord, het station waarop we aankwamen (nu in de zon)

Uitzicht uit onze hotelkamer

Uitzicht vanuit onze hotelkamer (flats en daarachter het spoor)

Advertenties

Dag 9: Bucuresti

We zijn in Bucuresti (Boekarest) en hebben hier een unique ultieme reiservaring. Die zijn niet altijd leuk moet ik zeggen. Laatst hadden we even een minder dagje met verkoudheden, lekke band etc. Maar dat was gauw opgelost en nu we hier zijn valt dat alles weer in het niet.
Deze stad is groot, heel erg vies, heel erg vervallen en heeft weinig charme. Straathonden leven op gelijke voet met zwervers, lijmsnuivers en bedelaars. Dit alles word versterkt doordat wij in een hotel vlakbij het station zitten. Wat natuurlijk heel handig is, maar zeker niet een van de beste buurten is. Wat ook niet meehelpt is dat we nog geen goede kaart hebben kunnen vinden dus tot nu toe zijn we bij alles wat we deden vreselijk verdwaald. En het fietsen…dat lijkt hier meer op een kamikazeactie. Ga dan op de stoep zul je denken?! Nou inderdaad, dat doen we ook natuurlijk. We willen hier nog niet dood gevonden worden. Maar die stoep, die eindigd soms gewoon ineens, er zitten enorme gaten in, heel diep en als er een fietspad is, dat hebben we wonderlijk genoeg wel aangetroffen in de beste straat van de stad (grote boulevard met banken en ambassades) dan word je wel geacht om van het stoepje af te rijden en aan de andere kant weer tegen het randje  op. En nog leuker…volgens mij hebben ze hier een enorm parkeerprobleem. Dus auto’s staan op de onhandigste plekken, regelmatig vol op de stoep, of op het zebrapad. Ook al aangetroffen…een zebrapad dat eindigde met een plantenperk met boom…niks stoep om jezelf veilig te stellen.
Jullie lezen het al, wij zijn niet erg opgewarmd door de stad. Zeker niet na nog een slechte nacht slaap en gisterenavond een vreselijke excersitie in het donker in een poging om het hotel terug te vinden. In dit bed vlieg ik omhoog als Aart zijn pink beweegt en als ik zachtjes kuch ligt Aart helemaal te schudden. Over  het ontbijt wil ik het helemaal niet hebben.
We vragen ons echt af hoe die Roemenen dit uithouden. Nou kijken ze op zijn zachtst gezegd ook niet erg vrolijk over het algemeen, maar we snappen nu ook wel waarom. Wat een trieste bedoening zeg!
Vandaag gaan we maar eens proberen of we nog verandering in onze indruk kunnen aanbrengen. En dan morgen…op naar Istanbul!
En vandaag helaas geen plaatjes, daar zijn twee redenen voor. De eerste is dat ik er wel erg weinig gemaakt hebben, de leukste zijn van een grote haan, een stel rode torretjes en een schattig poesje…Zegt wel genoeg of niet? De tweede reden is dat ik op een hotelcomputer dit berichtje zit te typen en ik dus niet zo mijn foto’s er op kan zetten en bovendien loopt het ding achter terwijl ik type dus ik wil niet weten hoe het reageert op een foto!

Dag 7: Overpeinzingen in Brasov

De daken van Sighisoara

Het is altijd weer interessant om te merken hoe je ineens kunt veranderen als je op reis bent. Mensen die het perfect kunnen vinden kunnen soms niet samen reizen en mensen die perfect samen kunnen reizen hoeven in het algemeen niet de dikste vrienden te zijn. Dit om maar eens aan te geven hoe anders iemand kan zijn op reis. Wij hebben het gelukkig heel leuk samen maar dat wisten we al. Ik merk veranderingen bij mezelf en die vind ik altijd weer boeiend. Waarom wel op reis maar niet thuis?
Normaal ben ik een stresskip. Doodnormaal voor mij. Maar nu op reis voel ik geen greintje zenuwen. Weg is alles. Loop ik normaal al te stressen als ik de bus moet halen of de tram, nu regel ik alles op mijn dooie gemakje en ik maak me totaal niet druk.
Wat is er nu dan zo anders dan thuis? Waarom maak ik me nu niet druk, terwijl we die trein echt wel moeten halen aangezien we daar tickets voor hebben en het een lange reis is. Maar toch, toch maak ik me niet druk.
Het is de tijd, de tijd maakt het verschil. Mijn horloge is niet mee op reis en maar heel af en toe voel ik de behoefte om de tijd op te zoeken. Meestal uit noodzaak want het maakt ons niet uit of het 17.00 uur is als we honger hebben of pas 19.30 u, maar die treinen rijden echt wel op tijd. Maar nu hebben we tijd, we gaan op ons dooie gemakje naar het station, genieten daar net zo van de omgeving als op het pleintje in het stadje en kijken onze ogen uit. En die trein? Als die binnenkomt zijn wij daar al lang. Hebben we een praatje gemaakt met een Roemeen met maar 3 tanden en met een Spaanse uit Santiago de Compostella. En lang voor die trein binnenkomt hebben wij al vol verwondering gekeken naar die Roemenen die gewoon over het spoor naar de trein klimmen. En vanuit de trein zien wij nog net hoe twee Roemenen met een grote plant over de goederentrein klimmen die vlak daarvoor is komen binnenrijden en zo voor de trein kwam te staan waar die twee in moesten. Zouden die goederentreinen daarom trappetjes hebben? Later besef ik me ineens dat de enige weg naar het perron over het spoor was!
In Brasov zie ik tot mijn stomme verbazing zelfs mensen over het hek klimmen tussen twee spoorlijnen in. Blijkbaar is dat doodnormaal. Doodnormaal voor hun dan.
En door de tijd zie ik dat allemaal.

Sighisoara

Sighisoara

Koekhuisje Sighisoara

Toren van Sighisoara

Dankzij die tijd heb ik me ook geen seconden druk gemaakt toen we gingen schuilen voor de stromende regen die ons overviel in Brasov. We hebben rustig zitten wachten, meer dan een uur denk ik, voordat we besloten dat het droog genoeg was om verder te gaan. Wat wel jammer was was dat we de weg niet konden vinden en Aart een lekke band kreeg. Maar gelukkig bleken we toen al vlakbij te zijn. Nou ja al, we hebben dus dik een uur gedaan over een stukje van 10 minuten, we hebben de buitenwijken van Brasov gezien, die zijn niet echt de moeite waard (industrieel) en dus Aarts voorband stukgereden op een stoepje.

Gisterenavond wilden we in de pub van het hotel nog wat drinken, maar o wee…Voetbal! Alles was gereserveerd en we konden nog net een drankje drinken voor de wedstrijd begon. Onze kamer ligt recht boven de pub dus terwijl wij probeerden te slapen hoorden we gejoel en gejuich. Of misschien was het de teleurstelling want vanmorgen kwam ik er achter dat de Roemenen met 2-0 verloren hebben van de Fransen. Veel heb ik daar niet meer van meegekregen want ik ben met oordopjes in in slaap gevallen terwijl de wedstrijd nog bezig was.

Regen in Brasov

En vanmorgen 7.15 u zaten we aan het ontbijt, ik was om 6 uur al klaarwakker. Misschien geen wonder omdat we zo vroeg naar bed waren gegaan. Onze eerste missie na het ontbijt was de fiets repareren. Helaas konden we het wiel niet los krijgen en zagen we geen mogelijkheid om de band zelf te plakken. ’t is zo’n klein wieltje, je moet wel een beetje ruimte hebben. De receptioniste was ook erg geschrokken toen we de fiets mee naar boven wilden nemen naar onze badkamer, wat we ons wel konden voorstellen, dus dat hebben we maar niet gedaan. Ok dus niet zelf plakken. Zouden ze fietsenmakers hebben in Roemenië? Hoewel we hier en daar wel een fietser hebben gezien vroegen we ons dat sterk af. Maar op internet vonden we er eentje aan de andere kant van de stad en onze geschrokken receptioniste wilde ons maar al te graag (met de fiets de deur uit) helpen. Uiteindelijk na wat rondgebeld te hebben bleek er een fietsenmaker vlakbij te zijn. We werden nog gewaarschuwd dat we niet te veel moesten betalen. Ze dacht iets van 40 lei (10 euro). Maar die waarschuwing was totaal overbodig, de fietsenmaker gaf aan dat het ongeveer 15 lei ging kosten en dat we over een half uur terug moesten komen. Toen we na 45 minuten terugkwamen was hij inderdaad gerepareerd en hadden we een nieuwe binnenband. Hoera we kunnen weer fietsen! Zitten we daarom misschien binnen in de kamer? Of is dat omdat het een rustdag is en wij er niets voor voelen om in de rij aan te sluiten om een of ander iets van Vlad Tepes (Dracula) te gaan bekijken? Ja wij rusten uit, ik probeer mijn verkoudheid en mijn slijmbeursontsteking te verdrijven en Aart moet nog bijkomen van de schok van die lekke band (en twee valpartijen want hij is gelukkig helemaal niet eigenwijs en probeert alles zittend op de fiets te doen in plaats van af te stappen).

Tijd voor foto’s!!

Genieten van de repetitie van Brasovs Philharmonisch orkest

Kerkpleintje in Brasov

Brasov heeft sterallures

Brasovgroen

 

Dag 5 kadeng kadeng kadeng

Na een uur of 4 zeiden wij nog optimistisch dat het allemaal best meeviel deze reis. Een koele trein, mooi uitzicht, veel ruimte. En dat was het ook. Maar jeetje wat is ruim 10 uur treinen lang zeg…
Maar ik heb wel weer mijn hoofd vol mooie beelden. Mooie en pijnlijke beelden, prachtige plattelandstaferelen, gekke stationnetjes maar ook heel erg veel armoede. Verlaten gebouwen, ingestorte gebouwen, overwoekerde stations, pijpleidingen waarvan we hoopten dat er niets bijzonders in zat en veel, heel veel arme Roemenen. Dachten we dat het Hongaarse landschap armoede uitdrukte, het Roemeense landschap was prachtig maar ook pure armoe. Bij tijd en wijle gewoon een derdewereldland met piepkleine huisjes en troep. Heel veel troep. Wat is het dan een contrast als je uit de trein stapt en in een gerestaureerde wereld van middeleeuwse gebouwen komt en je mag uitrusten in een hotelkamer met prachtige antieke meubels.

Station Budapest Keleti-Pu., onze trein naar Sighisoara, Roemenië

Station Curtici, grens Hongarije/Roemenië

Station Curtici, grens Hongarije/Roemenië

Station Curtici, de locomotief wordt verwisseld voor een Roemeens geval

Dag 4 september 2011, Budapest

Het leukste blijft gewoon om te proberen geen toerist te zijn en je tussen de Hongaren te begeven. Jammer dat we echt geen chocola van de taal kunnen maken.

Vandaag hebben we het fietsplan nog een stapje verder gebracht en we hebben besloten dat we gek zijn geworden. Nadat we gisteren een heel groot stuk van Pest + Margit eiland hebben gezien zijn we vandaag naar het aan de overkant gelegen Buda gefietst. Eerst wilden we de Kasteelberg bezoeken en zijn we daar omhoog geklommen. Ik moet zeggen dat fietsen over kinderkopjes toch niet zo’n succes is, zeker niet als je ook nog probeert uit alle macht de berg op te komen. Maar uit eindelijk kwamen wij boven en hebben we de Nationale Hongaarse Galerie bezocht. Een museum met louter Hongaarse kunstenaars. Heerlijke protserige middeleeuwse kunst die ik toch inspirerend vind vanwege de heerlijke perspectieven. En ook modernere kunst. Karoly Ferénzci vonden wij bijvoorbeeld heel interessant. Jammer genoeg lijken onze hersenen zich maar niet te willen vormen rond de Hongaarse klanken want er zijn ook erg veel dingen die we niet onthouden hebben puur omdat de naam uit onze gedachten bleef wegglippen. Dit geldt onder andere voor een andere schilder waarvan wij erg genoten hebben met prachtige donkere schilderijen.

Daarna hebben we een heel stuk bovenlangs castle hill gefietst om vervolgens stijl naar beneden te rammelen voor een glaasje hoognodige cola. Soms heeft een mens gewoon zoiets nodig, koud, nat en prikkelend. Vervolgens hadden wij het waanzinnige idee om naar een klein plekje op de kaart genaamd Citadella te fietsen. De lonely planet vertelde wel keurig waar deze Citadel te vinden was en ook op onze kaart konden we die vinden. Maar waar wij stom genoeg niet over hadden nagedacht was dat een citadel meestal op een hoger gelegen plek ligt. Of nou ja, we hadden wel bedacht dat het hoger zou liggen, maar nooit hadden we kunnen denken dat we voor deze Citadel naar het Liberty Statue zouden fietsen wat gezien vanuit Pest hoog afsteekt in de lucht. Sterker nog, wij dachten dat we daar niet eens op konden komen. Tot we boven waren en ineens naast dat standbeeld stonden. Of nou ja ineens…fietsen was er niet echt bij, onze longen waren, sportief als wij zijn, al lang uitgehoest op onze schoenen en na heel veel pauzes kwamen wij boven aan. Zo’n inspanning werkt louterend want wij vonden het uitzicht meer dan de moeite waard terwijl wij nu wij weer veilig beneden zijn tegen elkaar zeggen dat we nóóit meer zoiets gaan doen.

Budapest heeft voor mij twee gezichten. De mooie kant ooit natuurlijk gebouwd voor de Hongaren zelf, maar nu omgeven door hordes van een niet nader te noemen soort. En de rouwe, vervallen kant. De zwervers die je overal aantreft, oude vervallen gebouwen die ooit prachtig moeten zijn geweest, kapotte dingen, hardwerkende mensen. Ik houd er van om in een stad niet alleen de mooie kant te bekijken maar juist ook achteraf te gaan kijken en de dingen te zien die eigenlijk niet voor de ogen van de drommen bedoeld waren. Het verlangen om het land waar je bent, of de stad waar je bent, van binnen en van buiten uit te begrijpen grijpt mij elke keer weer. Natuurlijk zie ik nog alleen maar de buitenkant, jammer genoeg. Maar proberen dan tenminste van alles wat te zien, naar plekken te gaan waarin niet duizenden toeristenvoeten voren hebben geslepen is een groot verlangen.

Morgen vroeg gaat onze wekker weer en reizen we verder. We gaan op de fiets naar het station om vervolgens domweg 11 uur in de trein te gaan zitten op weg naar ons volgende avontuur in Roemenië.

Statue of Liberty op de top van de heuvel

Uitzicht vanaf Citadella

Uitzicht op Buda vanaf de sokkel van een standbeeld

Mooi huis

Mannen aan het werk aan de Donau

Een deur

Dag 3 september 2011, Budapest

Waarom fietsen mee? We zijn er inmiddels achter. Fietsen zijn een uitermate handig en snel vervoermiddel in een stad waar anders slechts de benenwagen of het openbaar vervoer rest. Nadat wij op dag 2 ’s avonds om 20 uur al knock out gingen vanwege het grote slaapgebrek en de inspanningen geleverd bij het overstappen met koffers én fietsen zijn wij op dag 3 heerlijk vroeg opgestaan en op onze fietsjes gestapt.

Ons eerste doel waren de thermale baden van Széchenyi, want dat kun je natuurlijk niet overslaan in Budapest. Onze fietsjes brachten ons via geweldige achterafweggetjes keurig bij het park alwaar wij eerst een soort kasteel met drommen toeristen aantroffen.

 
Na onze ogen goed de kost te hebben gegeven zijn wij de thermale baden ingedoken. Warm en heerlijk onstpannent, wat we wel konden gebruiken na de lange treinreis.

Dit groene dak troffen we onderweg aan

Daarna zijn we naar Margit eiland gefietst, een eiland in de Donau van ongeveer 2,5 km lang. Heerlijk om bij het water te zijn en zodoende hebben wij het eiland in zijn geheel rondgefietst. De eerste 1,5 km waren echter erg moeizaam…we kwamen er toen pas achter dat we op een soort verende hardloopbaan fietsten en dat daarbij vergeleken zelfs het naastgelegen grindpad als een makkie voelde. ‘S avonds hebben we op een terras van een Hongaars restaurantje genaamd Lescó gegeten en daarna zijn we gevloerd in de hotelkamer erg vroeg gaan slapen.

Mooie ouderwetse tram langs de Donau

 

Dag 1+2 september 2011, treinen naar Budapest

Waarom gingen we ook alweer op reis met vouwfietsen? Dat hebben wij onszelf tijdens onze treinreis naar Budapest erg vaak afgevraagd. Fietsen in de steden was leuk bedacht maar niemand heeft ons verteld dat die langeafstandstreinen niet berekend zijn op mensen met bagage. Dat merkten we in de ICE naar Keulen waar we onze bagage nergens kwijt konden en dat merkten we nog meer in de slaaptrein van Keulen naar Wenen! Wauw wat zijn die slaapcoupé’s klein zeg!

Zonder bagage zouden we al als sardines in een blik hebben gezeten…met…leek ons niet te doen. De hostess van onze wagon vond ons echter heel lief volgens mij want ze regelde een dubbele coupe voor ons zodat onze bagage in de ene kon staan en wij in de andere konden slapen. Nou ja slapen…

De trein naar Budapest had gelukkig wat meer ruimte maar hemel wát een gezeul!

Vier treinen verder en een heel erg kort nachtje later kwamen we aan in Budapest. Onze eerste indruk: HELP hier kunnen we helemaal niet fietsen. Nadat we ons eerst al fietsend met al onze bagage tussen het verkeer hadden gewaagd zijn we toch maar wat voorzichtiger gaan doen en de stoep op gegaan. Die verkeersslagaders, daar zijn we inmiddels achter, zijn meer een soort Hongaars roulette.