Dag 26, 27, 28 en 30: Op zee, Venetië en terug naar huis

Achtersteven Sophocles Venizelos

Onze laatste dagen op reis vlogen voorbij. Maar de bootreis niet. Waar wij een luxe boot hadden verwacht door alle plaatjes, filmpjes en beschrijvingen bleek het een oude afgeragde en afgedankte veerboot. Er was inderdaad een zwembad, een soort badkuip op het achterdek naast de snackbar en tussen de zuipende mensen. Ook het casino was aanwezig, er stonden welgeteld 6 gokkasten.
De eerste nacht was afschuwelijk, om de een of andere reden vonden ze het nodig om een aantal keer per nacht dingen om te roepen met luidsprekers die verspreid waren over de hele boot. Ook in de hut was het letterlijk te verstaan. En omdat we midden in de nacht en in de vroege ochtend nog stopten bij Corfu en Igoumenitsa kregen we niet alleen de aankondigingen van het openen en sluiten van het restaurant en reclameboodschappen maar ook 2 x de aankondiging dat we er waren in 6 talen, 2x de aankondiging dat men z’n bagage niet moest vergeten en 2x in 6 talen de veiligheidswaarschuwingen. Er waren weinig aaneengesloten uurtjes dat het relatief stil was.

Aan het werk

De dag daarop, dag 26 zaten we de hele dag op zee. En er was praktisch niets te zien, de zon was waterig en er woei een stevige wind. We hebben de hele dag maar wat rondgehangen, boek gelezen, in de wind en weer uit de wind, binnen en weer naar buiten. Buiten kon je nergens lekker zitten, alles was raar, hard of juist heel winderig of juist snikheet en er waren nergens goede stoelen. Bovendien had een of andere gek bedacht dat hij ’s ochtends eens lekker roestplekken ging schuren met een soort staalschuurmachine op het achterdek. Nou daar kon je dus ook niet meer lekker zitten.
Ik heb me niet echt verveeld, maar jeetje wat ging de tijd langzaam zeg! Uiteindelijk wisten we van voren echt nauwelijks meer waar we nou van achter waren.
De tweede nacht was gelukkig wel iets beter omdat we niet meer stopten, we zijn bijtijds erin gegaan (en nog een paar keer wakker geschrokken van aankondigingen dat het restaurant nog een half uur open bleef en een half uur later dat deze ging sluiten) en ook weer bijtijds opgestaan. Waarom? Omdat we Venetië binnen zouden varen en dat moesten we natuurlijk zien!
En het binnenvaren van Venetië maakte deze hele boottocht al de moeite waard, prachtig om met de opkomende zon daar binnen te varen en uit te kijken over de stad.

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopkomst

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

De dagen in Venetië zelf waren een mengeling van ergernis en genieten. Zo’n stad op het water kan niet anders dan ons bekoren, met al die bootjes, die zeelucht, dat water, het moet gewoon wel. Maar tegelijk zijn wij als oprechte toeristenhaters niet erg gelukkig als wij over de hoofden moeten lopen. Natuurlijk zijn wij zelf ook toeristen, maar wij gaan liever ergens heen waar geen andere toeristen zijn. Waar wij ons uniek voelen in ons soort dan op zijn minst. Niet alleen omdat wij graag het gevoel willen hebben dat wij tijdelijk even daar thuishoren, maar ook omdat toeristen in zeker de helft van de gevallen en zo niet vaker tot een volk behoren dat zich dommer houd dan de koeien waar ze op lijken. Of zijn het schapen?

Nee, mij zul je niet gauw iets goeds over toeristen horen zeggen, zeker niet de in Venetië. Ik voelde mij soms bijna een antropoloog die het toeristenvolk kwam analyseren. Want Venetië bestaat in de eerste plaats niet uit z’n eigen bewoners, maar uit toeristen die zich de stad toe-eigenen. Wij hebben ons zelfs afgevraagd of Venetië niet slechts bestaat bij de gratie van deze toeristen. En we hebben ons menigmaal geschaamd dat wij daar ook bij hoorden. Natuurlijk hebben wij ons weer zoals vaker geprobeerd af te scheiden van de grote massa. En wanneer dat lukte…dan was Venetië onze stad! En wanneer dat niet lukte…dan kregen de vluchtneigingen soms bijna de overhand. Bijna, maar niet helemaal.

Ook van Venetië hebben wij weer veel gezien, niet per fiets deze keer, want die zijn in Venetië niet alleen praktisch onbruikbaar maar ook verboden. Wij zijn per boot gegaan, geen dure toeristische gondels natuurlijk maar gewoon de bus. Boot. Bus dus maar dan te water. En dat is waarmee wij vluchtten. We hebben enorme stukken Venetië verkend. Dag 1 hebben wij de fout gemaakt om lijn 1 te pakken, de lijn die langs alle toeristische attracties gaat. In een volgestouwde boot 1,5 uur staan tussen de mensen die zich los proberen te wringen om een foto te maken. Daarna zijn wij, wijzer geworden door deze les, steeds op andere lijnen gestapt, het liefst lijnen die heel ergens anders heen gingen. En zo hebben wij enorme stukken van Venetië gezien. Prachtige stukken ook. En voelden wij ons weer een beetje gewoon wij in Venetië in plaats van 1 van de massa.

Piazza San Marco...Tja

Uiteraard hebben wij een kijkje genomen op piazza San Marco maar daar zijn wij algauw weggevlucht. Nadat ik voor domme toerist was uitgemaakt omdat ik met mijn rugzak de kerk in wilde lopen wilde ik eigenlijk niets liever dan weg uit de menigte. Aart vond het net een bejaardenparadijs en dat was het ook. Overal oudere mensen die achter een omhooggestoken bloem, vlaggetje of paraplu aan liepen, in hun oor een plug en voorop een pronte dame die allerlei wetenswaardigheden in een microfoontje lispelde.
We hebben het Maritiem museum bekeken en we zijn naar de Biënnale geweest. En verder? Verder weet ik het niet meer, het duizelt mij van alles wat wij gezien hebben de afgelopen 30 dagen. Cultuur, kunst, oude gebouwen maar ook heel veel dagelijks leven. En dat dagelijks leven was wat mij, nee ons, ook weer het meeste aansprak van Venetië. Ik geloof dat we het meest genoten hebben van onze picknicks op bankjes in parkjes, van ons avondeten in een eettent in een park tussen de luidruchtige en nogal ordinaire Italianen met blaffende hondjes en dreinzende kinderen. En tussen de muggen. Klinkt dat niet Paradijselijk?

Burano

Burano

Zo was Venetië voor het Venetië werd ongeveer

Zonsondergang

 

Zonsondergang in het park

Zonsondergang in het park

Zonsondergang

Op dag 29 om 22.51 u begon onze terugreis naar huis, na onze voeten stukgelopen te hebben op de Biënnale en al zitten op een stoepje bij het station een uur durend liefdesdrama hebben kunnen aanschouwen (het was écht maar wij maakten onze eigen ondertiteling), waren wij hard toe aan een lekkere nacht slapen. Ok keep on dreamin’. Je zult in een nachttrein nooit lekker slapen, wij in ieder geval niet. Dus totaal geradbraakt kwamen wij de volgende morgen om 6.30 u aan in München waar wij op een koud station tussen de knickerbockers en de lederhosen ruim een uur moesten wachten op onze trein naar Frankfurt waar wij dan wederom een giga-eind moet onze ingepakte fietsjes mochten zeulen om over te stappen op de trein naar Utrecht om vervolgens daar weer over te mogen stappen op onze trein naar Amersfoort waar wij rond een uur of 16 uur de deur van ons eigen vertrouwde roodwitte huisje konden open maken. Thuis…dat was het dan!

— THE END —

Advertenties

Dag 24 en 25: Athene en verder


Helaas is het er met de oplaadproblemen van mijn laptop en het gebrek aan internetfaciliteiten aan boord van de Sophocles Venizelos en in het hotel in Venetië niet meer van gekomen het blog te updaten. Maar daarmee stopte onze reis natuurlijk niet.

Het verval van Athene
Dag 24 was onze laatste hele dag in Athene en hoewel we de verleiding om weer naar het strand te gaan bijna niet konden weerstaan konden we het toch ook niet over ons hart verkrijgen om Athene links te laten liggen. Dus zijn wij op een verlate verkenningstocht te fiets gegaan. Gewapend met een kaart en water zijn wij op onze fietsjes gesprongen om zo veel mogelijk te zien. Richting? Onbekend!
Het is zo heerlijk om gewoon op verkenning uit te gaan zonder duidelijk plan. Gewoon een straat infietsen omdat die er leuk uit ziet en dan afslaan omdat het lekkerder fietst naar beneden en dan weer afslaan omdat je ook weer niet te ver naar beneden wil fietsen…

Terras ergens in Athene

Terras ergens in Athene

Zo zagen wij een stuk van Athene wat wij anders nooit hadden gezien, hippe tentjes, parkjes, troep, glas op de weg, heel veel boekwinkels. En weet je wat zo leuk is? Je bent op reis dus alles is nieuw, alles is de moeite waard om te bekijken.
Het mooiste van het eerste deel van de fietstocht was een auto met zijn laadbak vol met bloemen en planten en een luidspreker bovenop die op zijn hardst stond. Op de passagiersstoel een verveeld kijkende vrouw, de bestuurde onderwijl probeerde met de luidspreker op zijn hardst op monotone toon zijn waar te verkopen. Ik denk dat hij daarom zo weinig zaken deed want mensen kinderen wat was dat irritant! een moment begon hij net weer door dat ding te brullen toen ik probeerde hem te passeren (want uiteraard ging hij elke keer een stukje rijden en dan weer op een onmogelijke plek stil staan…) en dat was zo hard dat ik bijna van mijn fiets viel van schrik en daarna oorpijn had. Irritant he…maar we hebben ook enorme lol gehad door hem na te doen in het Nederlands en ons dan voor te stellen wat voor afschuwelijke dingen hij allemaal zou zeggen.

Genieten van een parkje in Athene

Na een lunch in een prachtig parkje met heerlijk geurende dennenbomen kwamen wij de kaart bestuderend tot de ontdekking dat we vlak bij het legermuseum waren en ook nog vlakbij een aantal andere musea. Toch maar op naar een poging tot cultuur dan! Het legermuseum ging bijna sluiten, we hadden nog 20 minuten en mochten best even naar binnen. Omdat er nog maar zo weinig tijd was mochten we gratis. Daar zijn we naar de nationale Galerie gegaan, ook daar mochten we gratis naar binnen, waarom zijn we niet echt achter gekomen maar het schijnt dat er het een en ander gratis was die dag. Ik snap alleen niet waarom het er dan zo doodstil was. In de nationale galerie hebben we onze pootjes kapot gelopen, natuurlijk ook genoten van de Griekse kunst, sommige dingen waren regelrecht afschuwelijk, andere prachtig en sowieso waren de historische schilderijen hartstikke leuk om te zien. Zo heb je dat vaker in musea.

Panorama vanaf het bordes van de Nationale Galerie

Daarna zijn wij zachtjesaan weer eens richting het hotel gefietst, uiteraard met een zo groot mogelijke omweg om maar niets te missen.

Het was een geweldige fietstocht, veel leuker dan de toeristische route. En we zijn zelfs nog andere fietsers tegengekomen. Want je de Atheners fietsen best wel en het kan ook prima. Maar ja…die hillocks he…we ontkomen er niet aan.

Het strand van Patras in de avondzon

Op zondag 25 september zijn wij verder naar Patras gereisd. Helaas bleek de trein niet meer te rijden en moesten wij met de bus. Maar die bustoch was een van de kortste van allemaal en het was echt een prachtige route, langs de kust die zo mooi was dat we het liefst uit wilden stappen om er te blijven. Voor goed.
In Patras zelf waren we al om 13 uur terwijl ons schip richting Venetië pas ’s avonds laat zou vertrekken. We hebben eerst een hele tijd rondgeklooid. We moesten inchecken, we moesten onze bagage kwijt en toen bleek ik ook nog mijn wandelstok in de bus vergeten te zijn die alweer weg was en bovendien hadden we enorme honger. Het heeft wat rondjes gekost maar uiteindelijk was mijn wandelstok gevonden en zou om 19 uur weer in het busstation zijn, hadden we onze bagage in lockers gestopt van het station waarvandaan de trein niet reed en zijn we gaan eten.

Uitzicht vanaf het strand in Patras

En daarna…hebben we enorm genoten van het strand van Patras. Op de fiets zijn we langs de haven en langs de kust gefietst tot we een strandje gevonden hadden. Later zijn we op zoek naar een douche nog een heel stuk verder gefietst en vonden we er een op een ander leuk strandje. Heerlijk was dat om nog even van het water, de zon en alles te genieten.

Strand Patras

We hebben daarna op een totaal verlaten grasveld aan een tafeltje zitten dineren, de bediende was een vrouw die ook de kok was en die geen woord engels sprak. Maar we hebben heerlijk gegeten en een leuke avond gehad!

Zonsondergang in Patras

Zonsondergang in Patras

Daarna hebben wij onze bagage, wandelstok etc. opgehaald en hebben wij een taxi gepakt naar de haven, we bleken namelijk in de nieuwe haven te vertrekken en die was nog wel erg ver fietsen door het donker met koffers achterop.