Dag 26, 27, 28 en 30: Op zee, Venetië en terug naar huis

Achtersteven Sophocles Venizelos

Onze laatste dagen op reis vlogen voorbij. Maar de bootreis niet. Waar wij een luxe boot hadden verwacht door alle plaatjes, filmpjes en beschrijvingen bleek het een oude afgeragde en afgedankte veerboot. Er was inderdaad een zwembad, een soort badkuip op het achterdek naast de snackbar en tussen de zuipende mensen. Ook het casino was aanwezig, er stonden welgeteld 6 gokkasten.
De eerste nacht was afschuwelijk, om de een of andere reden vonden ze het nodig om een aantal keer per nacht dingen om te roepen met luidsprekers die verspreid waren over de hele boot. Ook in de hut was het letterlijk te verstaan. En omdat we midden in de nacht en in de vroege ochtend nog stopten bij Corfu en Igoumenitsa kregen we niet alleen de aankondigingen van het openen en sluiten van het restaurant en reclameboodschappen maar ook 2 x de aankondiging dat we er waren in 6 talen, 2x de aankondiging dat men z’n bagage niet moest vergeten en 2x in 6 talen de veiligheidswaarschuwingen. Er waren weinig aaneengesloten uurtjes dat het relatief stil was.

Aan het werk

De dag daarop, dag 26 zaten we de hele dag op zee. En er was praktisch niets te zien, de zon was waterig en er woei een stevige wind. We hebben de hele dag maar wat rondgehangen, boek gelezen, in de wind en weer uit de wind, binnen en weer naar buiten. Buiten kon je nergens lekker zitten, alles was raar, hard of juist heel winderig of juist snikheet en er waren nergens goede stoelen. Bovendien had een of andere gek bedacht dat hij ’s ochtends eens lekker roestplekken ging schuren met een soort staalschuurmachine op het achterdek. Nou daar kon je dus ook niet meer lekker zitten.
Ik heb me niet echt verveeld, maar jeetje wat ging de tijd langzaam zeg! Uiteindelijk wisten we van voren echt nauwelijks meer waar we nou van achter waren.
De tweede nacht was gelukkig wel iets beter omdat we niet meer stopten, we zijn bijtijds erin gegaan (en nog een paar keer wakker geschrokken van aankondigingen dat het restaurant nog een half uur open bleef en een half uur later dat deze ging sluiten) en ook weer bijtijds opgestaan. Waarom? Omdat we Venetië binnen zouden varen en dat moesten we natuurlijk zien!
En het binnenvaren van Venetië maakte deze hele boottocht al de moeite waard, prachtig om met de opkomende zon daar binnen te varen en uit te kijken over de stad.

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopkomst

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

Binnenkomst in Venetië bij zonsopgang

De dagen in Venetië zelf waren een mengeling van ergernis en genieten. Zo’n stad op het water kan niet anders dan ons bekoren, met al die bootjes, die zeelucht, dat water, het moet gewoon wel. Maar tegelijk zijn wij als oprechte toeristenhaters niet erg gelukkig als wij over de hoofden moeten lopen. Natuurlijk zijn wij zelf ook toeristen, maar wij gaan liever ergens heen waar geen andere toeristen zijn. Waar wij ons uniek voelen in ons soort dan op zijn minst. Niet alleen omdat wij graag het gevoel willen hebben dat wij tijdelijk even daar thuishoren, maar ook omdat toeristen in zeker de helft van de gevallen en zo niet vaker tot een volk behoren dat zich dommer houd dan de koeien waar ze op lijken. Of zijn het schapen?

Nee, mij zul je niet gauw iets goeds over toeristen horen zeggen, zeker niet de in Venetië. Ik voelde mij soms bijna een antropoloog die het toeristenvolk kwam analyseren. Want Venetië bestaat in de eerste plaats niet uit z’n eigen bewoners, maar uit toeristen die zich de stad toe-eigenen. Wij hebben ons zelfs afgevraagd of Venetië niet slechts bestaat bij de gratie van deze toeristen. En we hebben ons menigmaal geschaamd dat wij daar ook bij hoorden. Natuurlijk hebben wij ons weer zoals vaker geprobeerd af te scheiden van de grote massa. En wanneer dat lukte…dan was Venetië onze stad! En wanneer dat niet lukte…dan kregen de vluchtneigingen soms bijna de overhand. Bijna, maar niet helemaal.

Ook van Venetië hebben wij weer veel gezien, niet per fiets deze keer, want die zijn in Venetië niet alleen praktisch onbruikbaar maar ook verboden. Wij zijn per boot gegaan, geen dure toeristische gondels natuurlijk maar gewoon de bus. Boot. Bus dus maar dan te water. En dat is waarmee wij vluchtten. We hebben enorme stukken Venetië verkend. Dag 1 hebben wij de fout gemaakt om lijn 1 te pakken, de lijn die langs alle toeristische attracties gaat. In een volgestouwde boot 1,5 uur staan tussen de mensen die zich los proberen te wringen om een foto te maken. Daarna zijn wij, wijzer geworden door deze les, steeds op andere lijnen gestapt, het liefst lijnen die heel ergens anders heen gingen. En zo hebben wij enorme stukken van Venetië gezien. Prachtige stukken ook. En voelden wij ons weer een beetje gewoon wij in Venetië in plaats van 1 van de massa.

Piazza San Marco...Tja

Uiteraard hebben wij een kijkje genomen op piazza San Marco maar daar zijn wij algauw weggevlucht. Nadat ik voor domme toerist was uitgemaakt omdat ik met mijn rugzak de kerk in wilde lopen wilde ik eigenlijk niets liever dan weg uit de menigte. Aart vond het net een bejaardenparadijs en dat was het ook. Overal oudere mensen die achter een omhooggestoken bloem, vlaggetje of paraplu aan liepen, in hun oor een plug en voorop een pronte dame die allerlei wetenswaardigheden in een microfoontje lispelde.
We hebben het Maritiem museum bekeken en we zijn naar de Biënnale geweest. En verder? Verder weet ik het niet meer, het duizelt mij van alles wat wij gezien hebben de afgelopen 30 dagen. Cultuur, kunst, oude gebouwen maar ook heel veel dagelijks leven. En dat dagelijks leven was wat mij, nee ons, ook weer het meeste aansprak van Venetië. Ik geloof dat we het meest genoten hebben van onze picknicks op bankjes in parkjes, van ons avondeten in een eettent in een park tussen de luidruchtige en nogal ordinaire Italianen met blaffende hondjes en dreinzende kinderen. En tussen de muggen. Klinkt dat niet Paradijselijk?

Burano

Burano

Zo was Venetië voor het Venetië werd ongeveer

Zonsondergang

 

Zonsondergang in het park

Zonsondergang in het park

Zonsondergang

Op dag 29 om 22.51 u begon onze terugreis naar huis, na onze voeten stukgelopen te hebben op de Biënnale en al zitten op een stoepje bij het station een uur durend liefdesdrama hebben kunnen aanschouwen (het was écht maar wij maakten onze eigen ondertiteling), waren wij hard toe aan een lekkere nacht slapen. Ok keep on dreamin’. Je zult in een nachttrein nooit lekker slapen, wij in ieder geval niet. Dus totaal geradbraakt kwamen wij de volgende morgen om 6.30 u aan in München waar wij op een koud station tussen de knickerbockers en de lederhosen ruim een uur moesten wachten op onze trein naar Frankfurt waar wij dan wederom een giga-eind moet onze ingepakte fietsjes mochten zeulen om over te stappen op de trein naar Utrecht om vervolgens daar weer over te mogen stappen op onze trein naar Amersfoort waar wij rond een uur of 16 uur de deur van ons eigen vertrouwde roodwitte huisje konden open maken. Thuis…dat was het dan!

— THE END —

Advertenties

Een gedachte over “Dag 26, 27, 28 en 30: Op zee, Venetië en terug naar huis

  1. Ik heb vanmiddag erg zitten genieten van je verhalen over de budget orient express die ik gevonden heb omdat wij dezelfde reis willen maken. Wij laten de fietsen thuis en nemen twee kinderen (12 en 14jaar) mee. Ik ben erg benieuwd.

    Groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s