Mijlpaal

Vandaag had Lucas een mijlpaal. Door toedoen van zijn moeder, ik dus. Het nadeel van mijlpalen is altijd dat ik er een beetje verdrietig van word omdat ik ze wil delen met Aart.
De mijlpaal van vandaag had ik niet alleen willen delen maar ook liever niet zelf veroorzaakt. Liever had ik gehad dat ‘domme pappa’ dat gedaan had. Daar zijn onhandige, klunzige, domme vaders voor toch? Om onvoorzichtig met hun kinderen om te springen en zo hun paniekerige en overbezorgde moeders tot waanzin te drijven.
Ik zei het met vaderdag al, voortaan vier ik vaderdag én moederdag want ik zal voortaan vader en moeder zijn voor Lucas en daarvoor verdien ik natuurlijk best twee feestdagen.

Vandaag was ik dus eventjes de vader. Dat begon al eerder op de dag want ik vergat Lucas’ luier te verschonen en toen hij huilde snapte ik niet dat dat wel eens een overvolle drijfnatte luier kon zijn, met poep op de koop toe. Daarna ging ik de deurmat schrobben met grote emmers vol water die ik er overheen kieperde, ik voelde me wel weer even ‘vrouw’ toen ik de natte deurmat probeerde over een bankje te hangen want dat koste nogal wat moeite. Maar hee, het lukte dus ik was al gauw weer ‘het ventje’.

Ik bedacht me dat als ik ooit weer trouw dat dat dan maar met een vrouw moet zijn. Kan ze mooi voor me schoonmaken en koken (daar heb je vrouwen voor toch?) en het scheelt ook een hoop gezeik naast de pot en spetters op de muren daarnaast. Of nog erger, op de pedaalemmer. Nu klinkt het net alsof Aart zo vaak naast de pot pieste maar dat was niet zo. Maar ja van zo’n grote hoogte (dat krijg je met zo’n lange man) klatert het natuurlijk weer lekker op en de omhoogstaande wc-bril vond ik vooral tijdens mijn nachtelijke plasmomentjes wanneer ik slaperig en in het donker wilde gaan zitten nogal ergerlijk. Oké ik geef toe, ik heb niet staand geplast. Ik ben dus wel een man maar geen vent.

De apotheose van mijn vader zijn kwam tegen achten toen ik me samen met Lucas voorbereide op een lekkere melkmaaltijd per fles. Ik legde Lucas op de zitting van de leunstoel in mijn atelier om nog even wat dingen te pakken, want flesjes geven is uitermate saai zonder wat tijdverdrijf. Vooral omdat ik Lucas niet moet aankijken of tegen hem moet praten want dan gaat hij lachen en loopt alle melk er langs zijn mondhoeken weer uit en vergeet hij verder te zuigen. Kortom, ik was mij aan het voorbereiden en Lucas lag achter me op die stoel te wachten. Of nou ja wachten, Lucas is niet zo’n geduldige wachter, hij gaat gewoon wat doen en tegenwoordig malen die beentjes honderden slagen per uur. Ik keek nog even om en constateerde dat hij zich verplaatst had maar nog prima lag, draaide me om en boem!
Ineens lag Lucas op de grond. Hoe hij dat precies voor elkaar heeft gekregen weet ik niet want hij lag op zijn buik, maar feit is dat hij niet echt prijs stelde op deze nogal onzachte landing en het flink op een brullen zetten, de laatste keer dat ik dat hoorde was op het consultatiebureau na het tweede prikje in zijn been. Natuurlijk pakte ik hem schuldbewust gelijk op, inspecteerde hem van top tot teen om te constateren dat hij geen uitwendige beschadigingen had en gaf hem een zoen op zijn voorhoofdje toen het brullen nog niet stopte. Toen het nog een paar seconden langer duurde besloot ik dat de oplossing voor het grijpen stond. Ik zette een filmpje van uitzending gemist op, ging met Lucas zitten in de leunstoel waar hij net vanaf was gevallen en stopte er gauw de fles in. Succes verzekerd En een mijlpaal rijker: Lucas is voor het eerst gevallen! Mooie moeder ben ik ook. Nee mooie vader!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s