Gado Gado

Gado Gado

Vandaag heb ik met een vriendin op het terras van Zandfoort aan de Eem gezeten, met de kindjes, lekker een beetje klooien en beppen. Nou doe je beppen over het algemeen alleen met vriendinnen, maar ik had zo graag met Aart daar willen zitten, in de toekomst. Voor de mensen die Zandfoort aan de Eem niet kennen, dat is een soort keet met een heleboel zand voor de deur met picknickbanken en andere onmogelijke houten bankjes, ligbedden een waterpomp, glijbaan en speelgoed voor de kinderen. Het doet mij altijd denken aan een terras in de tuin van een kraakpand in Berlijn, zo’n plek waar het leven even stil staat, volwassenen feesten en kinderen zich tot in de late uurtjes vermaken met vreemde speeltoestellen en zand, veel zand en natuurlijk water.
Het leek me echt wat voor Aart en mij om samen met Lucas te gaan chillen, Lucas dan van top tot teen bedekt met zand en modder, Aart en ik dan boeken lezend met een koud glas wijn, bier of ehh, nee ik bedoel fris natuurlijk.
Nu zat ik daar met een vriendin, we bepten en bepotelden elkaars kinderen. En uren later en lichtelijk verkleumd vertrokken we weer, ieder ons weegs. Niet helemaal wat ik er van verwacht had voor de toekomst maar heel gezellig en Lucas had inderdaad zand in zijn haar.
Nu vraag je je natuurlijk af waarom ik in vredesnaam een foto van een bord eten bovenaan mijn blog heb staan en de naam Gado Gado als titel. Daar komen we dan nu bij en het lijkt totaal random natuurlijk maar in die lichtelijk melancholische stemming van iets wat ik samen wilde gaan doen maar wat niet meer kan liep ik de Albert Heijn in. Eigenlijk liep ik eerst naar de Xenos waar een dwaaltocht langs de schappen me tot de conclusie bracht dat ik er toch nog niet helemaal aan toe ben om ook daadwerkelijk gekleurde kussentjes voor de bank te kópen (zie blog gekleurde kussentjes). Maar dat is een ander verhaal. Ik liep dus de Albert Heijn in en ik was er duidelijk niet bij met mijn hoofd want ik wilde een handscanner pakken met mijn air miles pas en toen het apparaat mij meedeelde dat ik de hulp van een medewerker moest inschakelen liep ik geïrriteerd naar de medewerker achter de balie dat dat kreng het nou wéér niet deed, voor de zoveelste keer. Ze zei droogjes dat dat niet erg verwonderlijk was omdat het mijn air miles pas was waarop ik zei dat ik duidelijk húlp nodig had. De zoveelste postzwangerschapsdementie-actie waar ik graag smakelijk om had willen lachen met Aart (had ik al gezegd dat ik lichtelijk melancholisch was?). Enfin, het lukte wel hoor met die scanner. Ik was daar met een doel. Ik wilde een Gado Gado maaltijd salade te kopen. Die hadden Aart en ik in de week voor hij stierf ontdekt en Aart heeft het er nog dagen over gehad. Hij vond die salade zó lekker, het maakte hem niet meer uit dat ik geen energie meer had om te koken, als hij elke dag Gado Gado salade mocht eten was het me vergeven. Ik vond die salade ook erg lekker maar de eerste tijd moest ik er niet aan denken om ‘m te gaan halen. Niet alleen omdat de Albert Heijn niet om de hoek is maar ook omdat je dan zelfs met het éten nog geconfronteerd wordt met je verlies. Nou geen zin in dus! Maar vandaag wel, niet in die confrontatie hoor, maar wel in Gado Gado salade. Dus ik schepte vanavond mijn bordje vol met lekkere salade, want uit zo’n plastic bak eten vind ik weer net een beetje té en wilde de papieren wikkel aan de kant gooien toen mijn oog ineens viel op een groene V. En bij nadere bestudering zag ik het inderdaad, die stukjes kip dat zijn helemaal geen stukjes kip maar vegetarische ietsjes van een of ander plantaardig spulletje gemaakt en daarna in een soort van vleesvorm gegoten. Al die jaren dat ik vegetariër was en ook in de jaren daarna heb ik bij tijd en wijle geprobeerd Aart te foppen met nepvlees, ik vind dat zelf over het algemeen lekkerder maar Aart, de echte man, moest er niets van hebben. “Gadver, wat is dit voor spul?” … “Oh vagetonisch zeker” om het vervolgens niet op te eten en te vragen of ik volgende keer weer echt vlees zou maken. Hetzelfde deed hij overigens ook met diepvriesgroente, ook dat pikte hij er feilloos uit. Dit waren weliswaar echte verse groenten, maar dat vlees is dus hartstikke nep. Is hij er na al die jaren tóch nog ingestonken! Wat zal hij blij zijn dat ik hem dit niet meer onder zijn neus kan wrijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s