Nachtelijke ontmoetingen, nachtelijke ontboezemingen

20130802-022612.jpg

Het is bijna 2.00 uur in de nacht. Ik lig in bed met holle ogen van vermoeidheid maar de slaap kan ik niet vatten. Alweer niet. Lucas ligt naast me al uren woelig te slapen, inmiddels bijna overdwars in zijn bedje.

Mijn hoofd zit vol gedachten, barstensvol gedachten over Aart. Over wat ik allemaal nog op wil schrijven, hier op dit blog en over mijn herinneringen en over wat ik mis en wat ik nog zou willen. Het liefdesromannetje wat ik van de weeromstuit las eindige in een anti climax met een ‘oh lieveling’ gelijk was mijn liefde over, gadverdamme, smerig taalgebruik. Ik had Aart graag willen laten gruwelen van afgrijzen door dat dan tegen hem te zeggen. ‘Oh lieveling!’ en dat dan op ongepaste momenten.

Op de achtergrond hoor ik in de verte een goederentrein razen en mijn gedachten dwalen af naar hoe Aart van die stadse geluiden hield. Hoe hij als we ’s nachts lagen te praten en een trein hoorden vertelde over hoe hij van die geluiden genoot. Soms hoorden we een motorrijder rondjes rijden om ons blok, ik vond dat maar een vreemde hobby en ook behoorlijk irritant. Aart genoot er juist van, hij zei dat die geluiden hem een vertrouwd gevoel van in de stad zijn gaven. Alsof hij er naar verlangde ook ’s nachts bevestiging van de bewoonde wereld te krijgen.

‘S nachts…
‘S nachts hadden we regelmatig ontmoetingen. Dan ging ik naar de wc en hij ook, of hij bleek al lang op te zijn of ik kwam hem tegen in de keuken met een stapel boterhammen terwijl ik op zoek was naar een appel. Dan gaven we elkaar een knuffel in de gang in het voorbijgaan of zoenden we elkaar in de keuken. We maakten grapjes over dingen die er niet toe deden en vaak besloten we dan maar weer samen terug te gaan naar bed. Soms volgden urenlange serieuze gesprekken, andere keren gierden we het uit van meligheid. We hadden we vaak de beste gesprekken en de grootste lol.

En nu lig ik in dat grote bed, alleen, we hadden net van plek geruild zodat ik dicht bij Lucas kon slapen. Ik hoor lieve geruststellende geluidjes naast me en bedenk me dat ik niet denk dat Lucas voor zijn tiende verjaardag in zijn eigen kamer mag gaan slapen ’s nachts. Ik lig in bed en staar in het donker en telkens weer zijn daar die duizenden gedachten. Alle mooie dingen die nu ook verdrietig zijn houden me wakker en ik zou gewoon zo graag nog eens midden in de nacht tegen Aart willen zeggen: ‘Ik houd van je … Ik houd verschrikkelijk veel van je’.

Advertenties

2 gedachtes over “Nachtelijke ontmoetingen, nachtelijke ontboezemingen

  1. Mooie foto, wat staat er op?
    “Alle mooie dingen die nu ook verdrietig zijn”, ontroerend, wat zeg je dat mooi.
    Ik snap dat je het hem wilt zeggen, maar hij wist het: dat jij ontzettend veel van hem houdt! En hij zou het vast ook graag nog een keer willen zeggen, dat hij ook zo heel erg veel van jou houdt.
    Wij hadden mooi kunnen bellen vannacht, ik sliep pas om kwart voor vijf… Lag niet te malen of wat dan ook, gewoon onherstelbaar klaar wakker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s