Upcycle

Lucasbroekje1

‘Ashes to ashes, dust to dust’ klinkt een zware stem in mijn hoofd. De stem galmt door de ruimte. Het is een beetje raar, maar dit regeltje keert de laatste tijd regelmatig terug in mijn hoofd. Een googlebeurtje leert mij dat het een gebed is, wat dit alles nog wat vreemder maakt. Want wat moet ík nou met een gebed? Het is denk ik meer het idee van de levenscyclus dat mij aanspreekt. Het idee dat alles gemaakt word van de aarde en daar ook weer naar terugkeert. Veel poëtischer wordt het voor mij trouwens niet, ik zie dan voor me hoe de wormen leven van de aarde die ontstond toen ik mijn bosje bloemen composteerde. Wat zou er gebeuren als ik Aarts as uitstrooi over zee? Zouden de vissen er naar happen alsof het vissenvoer is?

Die cyclus in mijn hoofd strekt zich ook uit tot Aarts spullen. Er is zo veel waar herinneringen aan kleven maar ook niet meer dan dat. Wat moet ik met zijn oude uit elkaar vallende badjas die mij veel te groot is? Ik herinner me hoe vervelend ik het vond als hij die aanhad als ik met hem knuffelde, dan trok ik hem open zodat ik mijn wang op zijn T-shirt er onder kon leggen en de warmte voelen.
Wat moet ik met die leren jas die hij veel droeg toen ik hem leerde kennen, waar hij jarenlang bijna in woonde en waarin zijn belangrijkste spullen zaten, zijn portemonnee en zijn paspoort. Die jas die hij wel eens om mijn schouders legde als ik het koud had, maar die zo zwaar is dat ik er niet mee kon lopen.
Wat moet ik met dat oude overhemd wat hij na jarenlang dragen een tweede leven gaf als schilderoverhemd? Een tot de draad versleten boord en vol met vlekken op de voorpanden waarin hij regelmatig voorovergebogen zat te schilderen op die minuscule poppetjes van hem. Als hij niet per ongeluk nog zijn gewone kleding aanhad en dan vergat dat acrylverf eenmaal opgedroogd echt met geen mogelijkheid uit je kleding gaat. Of nog mooier, die ene broek die erg leek op een andere broek die al lang schilderbroek was geworden vanwege de vele vlekken.  Aart dacht dat die twee broeken één waren en dat die vlekken er dus uit gingen in de was. Dus smeerde hij er lustig op los op zijn nog wél goeie en schone broek. Wat dat betreft had Aart sowieso nogal veel ‘schilderkleding’.

In mijn recente creatiedrang en verwoede pogingen om overal wat van te maken ben ik aan het naaien geslagen, ik heb een draagzak genaaid voor Lucas en een luifeltje voor boven zijn wagen, een hoesje voor mijn e-reader en nu wilde ik dus een broekje naaien. Met een beetje hulp van mijn moeder kwam ik tot de conclusie dat het stofje wat ik ervoor wilde gebruiken bepaald te klein was en dus doken we in de kledingkast om te zien of we misschien een oud kledingstuk konden vinden. Mijn moeder is namelijk de koningin van het upcyclen. Upcyclen is helemaal hip en happening tegenwoordig, je maakt van iets ouds, een dekbedovertrek, een kussensloop, een oud kledingstuk of iets anders wat klaar is om weggegooid te worden want niet meer bruikbaar in de huidige staat, iets nieuws. En in plaats van recyclen noem je het upcyclen omdat je het niet terugbrengt tot grondstoffen maar gebruik maakt van de vorm die het nu heeft.

In de kast vond ik Aarts oude schilderoverhemd en dat bleek dus uitermate geschikt voor upcycle. Mijn moeder tekende en knipte het patroon, ik naaide het in elkaar.
En zo kon het gebeuren dat Aarts dierbare verfoverhemd nu door Lucas wordt gedragen als broekje. Nu hoop ik maar dat Lucas niet zijn vaders talent tot vlekken maken heeft geërfd want dan is er geen redden aan.

Lucasbroekje2

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s