Dwomen en pawadijs

20130813-100551.jpg

Ooit volgde ik op de kunstacademie een lezing van een professor die Wudi heette. Zijn achternaam ben ik vergeten, maar de lezing ging over dromen en het paradijs. Een romantisch onderwerp wat tot mijn kleurrijke verbeelding spreekt. Waar de lezing inhoudelijk over ging weet ik echter niet meer want Pwodessow Wudi had één gebrek. Hij kon de R niet uitspreken en had het pertinent over dwomen en het pawadijs. Dit samen met het feit dat hij onderuitgezakt aan een tafel zijn lezing van papier oplas maakte het voor mij vrijwel onmogelijk er ook maar iets van op te steken. De lezing is mij echter altijd bij gebleven door het hilarische aspect ervan. Vanaf dat moment was Pwofessow Wudi een geliefd persoon in ons huishouden die we er regelmatig bijhaalden om R-loze gesprekken te voeren.
Dromen, het zijn bijzondere dingen, ik merk het de laatste tijd vaak. Ze kunnen fijn zijn om te dromen maar akelig om van te ontwaken, ze kunnen je in de war maken, wekken en verwarmen.
Een tijdje terug probeerde mijn droom mijn onderbewustzijn er van te overtuigen dat het NIET WAAR was dat Aart dood was. Het werd een hevige discussie waarin mijn droom zei dat Aart gewoon in het ziekenhuis was en nog leefde en ik steeds riep dat hij écht dood was. Uiteindelijk kwam hij in mijn droom binnenlopen en moest ik concluderen dat mijn droom toch gelijk had. Tot ik wakker werd en onmiddellijk het besef had dat het een droom was geweest, want de andere kant van het bed was leeg.
Een paar dagen terug had ik een andere droom. Ik lag ’s avonds in bed en miste die knuffel, een paar armen om me heen en gefluisterde gesprekken.
Die nacht droomde ik dat ik verliefd werd op een Barry Atsme look-a-like, maar dan iets langer en dunner en wat jonger. Hij was acteur (goh) en woonde in een vreemdsoortig landhuis samen met een hoop kunstenaars waarvan ik er eentje kende. Ik kwam hem ergens tegen en vond hem gelijk leuk. Hij mij ook maar hij was bang dat ik alleen maar troost zocht. Ik vond het véél te snel, maar hij was zó leuk. Bij het afscheid gaf hij mij een zoentje. Later zei zijn beste vriend dat hij normaal nooit zo reageerde en dat hij normaal veel terughoudender was. Ik was verkocht!
Veel verder dan dat ging de droom niet maar ik werd er heel behaaglijk van wakker, voelde me bijna vertroeteld en geknuffeld. Deze keer was het helemaal niet erg dat het niet echt waar was want voorlopig heb ik echt wel even genoeg aan een droom.
Bawwy Atsma, hewe I come!

20130813-100749.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s