Geliefden

20130822-040457.jpg

Boven in bed ligt een lief stel. Lief omdat ze mijn vrienden zijn en lief omdat ze geliefden zijn. Lief omdat ze lief voor elkaar zijn en elkaar stangen waar nodig. Ergens is dat bijzonder geruststellend. De wereld is niet vergaan want er is nog liefde. ‘Ware liefde!’ riep Aart vaak, alsof het een soort bezwering was die dat moest bewerkstelligen. Het werkte in ieder geval prima en we bezegelden dat vaak door onze trouwringen tegen elkaar aan te stoten.
Elke liefkozing die ze van elkaar stelen geeft mij een warm gevoel en tegelijk weemoedige pijn. Het zijn de liefkozingen van mensen die al jaren samen zijn, zo gewoon. Nu ze er niet meer zijn tussen mij en Aart is voor mij de vanzelfsprekendheid ineens voorbij.
Elke nacht liggen ze boven samen in bed (denk ik, ik kan niet door het plafond heen kijken) en ik lig beneden, alleen in het grote bed en staar naar het plafond. Ik zou er bijna tussenin willen kruipen, de liefde voelen. Het besef dat het niet zo lekker zal liggen in de spleet van de twee tegen elkaar geschoven bedden houd mij tegen.
Op zulke momenten doe ik mijn bedlampje aan en kijk naar mijn slapende baby, zo mooi en onschuldig, zo veel liefde. En toch kan het niet vervangen wat ik mis omdat mijn liefde voor Lucas een andere liefde is. Samen zijn en je toch eenzaam voelen is een verdriet wat ik de laatste tijd pas echt goed heb leren kennen. Ik sta aan de zijlijn van de liefde.

Fietsend over het eiland met mijn vrienden schrijf ik een beetje heen over de paden die we vorig jaar samen volgden. We zitten op hetzelfde terras, we fietsen over dezelfde paden. Vandaag aten we bij het restaurant waar we vorig jaar besloten dat dít het goede leven was en dat we er helemaal niet zo ver voor hoefden te reizen.
Deze winter, toen de hel op aarde was losgebarsten stelde het vooruitzicht van ons geplande bezoek aan het eiland ons gerust en we bedachten dat we onze vrienden mee zouden nemen naar dit restaurant om ze te bedanken voor alle steun en goede zorgen. Dat was toen het nog samen was. Nu gingen we met z’n drieeneenhalven om ze nog meer te bedanken. het was heerlijk genieten, een gezellige avond maar ook die schim van Aart die stiekem een beetje naast me zat. Ik zou hem willen knuffelen, rozig en ietwat aangeschoten van de drank en nagenietend van deze fijne avond.

Nu zo alleen in bed voelt de nacht zo leeg, maar overdag zijn daar mijn lieve vrienden die zachtjes een heel klein beetje het gat vullen. Met hun aanwezigheid. En met liefde.

Jan-Willem, Emmy, bedankt voor al die goede zorgen, bedankt voor de fijne week die jullie me bezorgen. Bedankt voor de liefde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s