Luie zondag

20130911-010027.jpg

Spelen met de Ipad met Aart op Terschelling augustus 2012

Allereerst moet ik nog even iets zeggen over het vorige stukje koffiezoenen en asbaklikken want dat verdiend Aart wel.
Ten eerste de foto, normaal stond Aart niet zo op foto’s hoor, de meeste foto’s van Aart zijn stukken charmanter. Deze foto werd op een maffe vakantiedag op Terschelling gemaakt toen we samen aan het spelen waren met mijn ipad. Sorry Aart, ik weet dat je het vast discutabel zou hebben gevonden maar ik heb er goede herinneringen aan, vandaar dat ik deze uitermate oncharmante foto tóch gepubliceerd heb.
Ten tweede de koffiezoenen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het laatste half jaar nauwelijks koffiezoenen kreeg en dat ik ze stiekem wel een beetje miste. Ik bedoel, je trouwt in voor en tegenspoed en dus ook met goeie en met vieze zoenen, hoort er bij. Maar Aart dronk eigenlijk meer thee dan koffie die laatste periode. Die enkele keer dat hij wél net koffie op had zei ik natuurlijk wel nog steeds hartgrondig BAH!
Ten derde de asbakzoenen. Daar moet ik helemaal eerlijk in zijn, dit heeft zich plaats gevonden vóór Aart opgenomen werd in het ziekenhuis november 2012. Aart stopte namelijk met roken een ruime week voor hij opgenomen werd omdat hij niet wilde roken als er een baby in huis was. ’t hielp denk ik ook niet dat ik weigerde nog bij hem te komen zitten als zijn kamer blauw stond van de rook want ik werd gewoonweg kotsmisselijk van die geur! Aart stopte dus en de avond voor hij opgenomen werd zaten we in een restaurant te eten en vertelde hij dat hij voor het eerst het gevoel had dat het zou gaan lukken te stoppen en wat voor plannen hij allemaal had. Hij wilde gaan sporten, afvallen, marathons lopen (yeah right, met die zware botten van hem) en een tanig oud mannetje worden. Oké oké, dat laatste waren mijn woorden maar we hebben het plan nog bezegeld met een high five. Die nacht werd hij niet lekker, de afloop kennen jullie.

Dat rechtgezet hebbende wil ik graag terugkeren naar het onderwerp van mijn titel. Luie zondag.
Aart en ik waren allebei gek op luie zondagen. Dagen dat de winkels dicht waren en we de deur niet uit hoefden. Dan brachten we de ochtend door in bed en praatten, knuffelden en vrijden, maakten grappen en maakten een ontbijtje voor elkaar. Dan bleef de een liggen en de ander ging dan ontbijt maken. Meestal was ik die ander trouwens want ik word altijd rusteloos van dat soort ochtenden en als ik dan weer boven kwam met koffie, thee, eitjes, croissantjes, sinaasappelsap en dat soort dingen lag Aart steevast weer te slapen. Dan kroop ik nog even tegen hem aan of zoende hem wakker voor het ontbijt. Dan kruimelden we het hele bed onder, waar ik dan over mopperde want ik heb een hékel aan kruimels in bed.
Uiteindelijk, tegen het middaggloren gingen we meestal ieder ons weegs, Aart kroop meestal op zolder achter zijn computer om te werken aan een of ander artikel, later vaak ook om aan zijn poppetjes (wargamespul) te schilderen en ik kreeg meestal op die dagen de meeste inspiratie voor illustraties. Meestal tegen de avond besloten we dan dat er op zo’n luie (maar dus heel productieve) zondag geen eten gekookt hoefde te worden en bestelden we wat óf gingen we spontaan uit eten.
Toen we nog in Amsterdam woonden brachten we de zondagmiddagen ook nog wel eens door in de Ierse pub op het Leidseplein met een stapel boeken, kranten en tijdschriften, daar aten we dan ’s avonds een hapje en meestal eindigden we in de bioscoop.
De zondagen waren altijd heerlijke dagen waar we allebei enorm genoten van de rust die de productiviteit veel meer bevorderd dan dat haastige gedoe van doordeweeks.

Lucas , zondag 15 september 11.56 u

Lucas , zondag 15 september 11.56 u

Vandaag heb ik ook een luie zondag, voor het eerst in tijden heb ik weer een klein beetje het gevoel van toen. Ik knuffel niet met Aart maar met mijn kleine Lucas en ik kijk stiekem even naar de lege plek in bed waar nu stapels ongevouwen én opgevouwen was liggen en waar vroeger Aart lag. Het is een bitterzoete herinnering en toch voel ik de warmte van toen, want het is vooral een móóie herinnering. Jammer dat ik het moet missen, maar wel een heerlijk gevoel. Dus toen Lucas vanmorgen pas om 8.30 u wakker werd zag ik mijn kans schoon, hij kreeg ontbijt op bed, we kroelden een beetje en speelden spelletjes en toen draaiden we ons nog eens om en sliepen…tot 11.30 u.
Nu is het middag, Lucas doet nog een dutje want baby’s kunnen niet genoeg slapen en ik zit in mijn zondagskloffie een blogje te tikken zoals Aart dan vroeger zijn stukje ging tikken.
De supermarkt is tegenwoordig gewoon open op zondagmiddag. Als Aart een graf had gehad zou hij zich omgedraaid hebben. Hij was faliekant tegen de zondagsopening, niet vanuit religieuze overwegingen, maar omdat de zondagsrust hem heilig was. Mij ook, ik doe gewoon net alsof het niet waar is en blijf vandaag thuis, met een dikke trui aan, benen opgetrokken in een stoel met een boek, in bed of achter de computer, ik doe vanalles maar buiten kom ik vandaag niet, nee zeg, zondag is om uit te rusten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s