Droom

Illustratie: Wendel Jacobs

Illustratie: Wendel Jacobs

Het komt niet vaak voor dat ik droom. Tenminste, niet dat ik weet. Over het algemeen slaap ik maar zulke kort stukjes nacht dat er volgens mij weinig tijd overblijft om te dromen. Als ik dan toch gedroomd heb ontglipt die droom me vaak voor ik goed en wel wakker ben en kan ik hem met de beste wil van de wereld niet meer te pakken krijgen.

Vanmorgen werd ik om 6.15 u wakker, ging naar de w.c. en sliep daarna weer verder, niks wat me herinnerde aan een droom. Een uurtje later werd ik wakker van Lucas vrolijke geluidjes uit de kamer naast de mijne. Ik haalde hem op en samen in mijn kamer sliepen we nog wat verder. Uiteindelijk lag ik nog een beetje wakker te worden terwijl Lucas al lang klaar voor de dag was. Zo gaat dat wel vaker, sinds ik regelmatig maar een paar uur per nacht slaap ben ik ineens geen ochtendmens meer.

Ik gaf Lucas de fles en speelde wat op mijn ipad terwijl Lucas probeerde zelfstandig het laatste restje pap uit de onderkant van de fles te lurken toen ineens een gedachte in me opkwam: ‘Aart is niet dood.’. Hmmm vreemde gedachte, ik weet heel zeker dat dát niet klopt. Ineens komen er meer beelden en snap ik het, ik heb gedroomd. Waar mijn dromen normaal vervliegen als ik ze niet even goed beet pak, is deze blijven hangen door het onderwerp.

Ik droomde dat Aart niet dood was, dat ik mensen moest gaan vertellen dat het niet klopte. Die mensen vonden dat maar raar dus ik zei: “Ja we dachten wel dat hij dood was, maar dat was toch niet zo.”. In mijn hoofd spelen de beelden van hoe ik hem vond zich af, maar aan het einde was hij niet dood maar ging hij toch weer ademen. Hij was wel bijna dood en we hadden echt een tijdje gedacht dat hij dood was, maar uiteindelijk kwam hij weer uit het ziekenhuis en was hij weer thuis. Hij ging Lucas zou voorlezen zoals we hadden afgesproken. Maar, in mijn droom was ik ook realistischer dan verwacht want ik droomde ook dat hij dan nu wel bij me was gebleven maar dat het toch elk moment gepiept kon zijn. Ik kon me goed voorstellen hoe akelig dat zou zijn als een soort vooruitblik op de toekomst. In het echt weet ik natuurlijk wel hoe dat voelt. Ik melde me af bij een lotgenotengroep wat ik eigenlijk heel jammer vond want het was daar zo gezellig en fijn. Ze waren zo blij voor me dat mijn man toch nog leefde maar dat ze me zouden missen en ik riep: “Don’t worry, I’ll be back!”.

Dat klopt, Aarts hernieuwde leven eindigde met het eindigen van die droom. Jammer de bammer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s