Spiegelbeeld

Illustratie: Wendel Jacobs

Illustratie: Wendel Jacobs

In de hoek van de slaapkamer zie ik bewegingen. Heel even hoopvol kijk ik naar de hoek van de kamer. Daar hangt een spiegel die mijn bewegingen vangt. Voor Lucas is zijn spiegelbeeld genoeg voor een brede lach gevolgd door verlegen wegduiken voor zijn nieuwe vriendje. Ik weet, ik ben het zelf maar.
Nog even spiek ik door de kier van de slaapkamerdeur naar de gang. Ik hoop twee benen te zien die van de zoldertrap naar beneden komen, twee blote benen, maar helaas zie ik niks en hoor ik niks. Ik weet het, vergeefse hoop.
Sinds een tijdje is de slaapkamer niet meer die van ons maar van mij alleen. Mijn kleren hangen aan de haakjes, mijn schoenen slingeren rond. Naast me in bed de babyfoon. Geen stapels boeken op de plank boven mijn hoofd, geen rondslingerende badjas met vieze papieren zakdoekjes in de zakken. Op het bankje liggen alleen nog twee doosjes Diele met honingsmaak. Eigenlijk eet ik ze niet maar staan ze daar nog een beetje voor Aart.
Geen vluchttas meer op het bankje. Wij hadden er allebei eentje staan. Mijn vluchttas ging op het laatst elke controle mee naar het ziekenhuis. Toen ik de laatste keer opgenomen werd kwam hij goed van pas, ik kon zo de taxi in. Ook die van Aart stond er door schade en schande wijs geworden en is heel wat keren meegegaan als we weer eens richting het ziekenhuis moesten.
Het is eigenlijk maf hoe ervaren je raakt in zulke situaties en hoe je went aan abnormale dingen. Tot voor kort stond er een bloeddrukmeter op de plank boven de plek waar Aart ooit sliep en die tas dus op het bankje. Gewoon normaal beeld geworden maar bij het opruimen er van besefte ik dat het dat niet was. Het was verdrietig beeld van hoe de ziekte gewoon stiekem ons huishouden was binnengeslopen en er zonder dat ik dat door had onderdeel was geworden. Zelfs nadat meneer Ziek de patiënt al had meegenomen. Weg ermee!
Daar lig ik dan in mijn eentje in bed met slechts het gezelschap van mijn babyfoon en mijn spiegelbeeld. Nooit meer wakker worden naast mijn beste vriend, mijn fijnste knuffelbeer, mijn allerliefste, mijn praatpaal en mijn honingbeertje (ja nu mogen jullie braken, Aart maakte er een sport van het zoetigheidsgehalte in onze relatie zo goed mogelijk op peil te houden). Nooit meer in zijn zij porren omdat hij snurkt, nooit meer ruzie om de dekens. Nooit meer een boos “Lig nou toch eens stíl” van de andere kant van het bed. Nooit meer horen hoe hij je liefkozend prinses op de erwt noemt omdat je elk zandkorreltje en elke vouw weg probeert te krijgen omdat je anders niet kunt slapen.
Ik lig nu alleen in bed heb het tweepersoonsdekbed helemaal voor mij alleen, ik heb Aarts elektrische deken ingepikt want die van mij is korter en we hebben nooit meer ruzie over dat iemand met een willekeurig lichaamsdeel over de helft ligt. Aart hoeft niet te klagen, elke nacht slaap ik keurig op mijn helft; alleen, maar wel alsof hij me elk moment een por kan geven omdat ik te ver uit steek. Ik zal nooit meer te ver uitsteken, oké? Als ik dat beloof kon je dan weer terug?

Dag spiegelbeeld, dag lege kant van het bed, dag lange nacht, ik ga slapen.

Advertenties

4 gedachtes over “Spiegelbeeld

  1. Lieve wendela,
    Tjeeminee….kippenvel.
    En wanneer ik lees over de ruzie over de dekens…uitsteken over de helft em die andere kleine dingetjes. Denk ik ja ook daar maken wij ons druk om. Nu denk ik..ik kan mij daar druk om maken….geniet daarvan…jij kan het niet.
    Hoop dat je de kracht zult vinden om verder te gaan. Hoe moeilijk ook.. wij hebben makkelijk praten.
    Heeeel erg veel sterkte bij het verwerken……
    En blijf schrijven….zo mooi….. in hoeverre zoiets mooi kan zijn.
    Knuffel van heidie moeder vsn 2meiden.

  2. Met tranen over mijn wangen gelezen… Wat dapper dat je het zo mooi kan verwoorden. Heel veel kracht toegewenst voor jou en jullie zoon ❤️

  3. Jeetje meid, wat heftig om zoiets te moeten mee maken. Ik las je reactie op Facebook en kwam daardoor op je blog. Wat kan je het mooi opschrijven, maar waar ontzettend cru dat je het op moet schrijven. Ik hoop dat je dit enorme verlies een plekje kunt gaan geven wanneer de tijd wat verdriet heeft geheeld. Geniet van jullie prachtige zoon Hopelijk zie je veel van je man in hem terug zodat hij toch altijd nog een klein beetje bij je blijft een niet alleen in gedachten en in je hart.

    Heel veel sterkte, dikke knuffel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s