Een jaar geleden (3)

De griep is huize Brouwer stiekem binnen geslopen. De hele week was Lucas koortsig, nu lijkt het er op dat ik aan de beurt ben. Ik hoop dat ik net zo als Lucas ziek ben want hij was er gelukkig heel vrolijk onder en leek er maar een beetje last van te hebben.
Of nog beter, dat ik morgen gewoon weer beter ben en dat dit het resultaat is van spanning en vermoeidheid.

Het is vandaag weer een jaar geleden. Ik waarschuw vast, dit wordt een lang verhaal. Er is zo veel gebeurd!
Gisteren een jaar geleden was het Sinterklaas. Aart werd die dag overgebracht naar het st. Antonius in Nieuwegein voor zijn operatie. Voor ons was het dit jaar geen Sinterklaas. Hoe graag ik ook met Aart Sinterklaas wilde vieren in het ziekenhuis, een blindedarmontsteking had flink roet in het eten gegooid en ik mocht blij zijn dat ik in elk geval weer in staat was naar Nieuwegein te reizen. Nou ja ik moest ook wel, ondanks het feit dat ik rust moest houden vanwege de veelvuldige harde buiken. Ik bracht de hele avond bij hem door, we spraken de chirurg die duidelijk niet onder de optimisten van de samenleving viel. Na dat gesprek zakte Aart de moed in de schoenen. Hij mopperde en zuchtte, zei dat het allemaal hopeloos was en terwijl ik hem, voor de zoveelste keer, aan het oppeppen was kwamen er ineens tranen. Daar schrok Aart van want ik had in al die weken dat hij in het ziekenhuis lag nog niet gehuild. Het maakte mij bang dat hij de moed nog voor de operatie had opgegeven maar zodra hij mijn tranen zag werd de rolverdeling weer even zoals vroeger, hij moest sterk zijn en mij troosten. Daarna zag hij het ineens ook weer zitten, hij wilde het, voor mij, voor Lucas.
Aart wilde vroeg naar bed om uitgerust aan de operatie te beginnen, ik logeerde die nacht in een hotel. Zodat ik mijn handen vrij had en lekker dicht in de buurt kon zijn

Een jaar geleden, 6 december heel vroeg in de ochtend probeer ik een fatsoenlijk ontbijt naar binnen te werken. Een zwangere vrouw moet toch zeker goed voor zichzelf zorgen. Buiten sneeuwde het. In de parkeergarage van het ziekenhuis moet ik overgeven naast mijn auto, bah. Gelukkig is het pas 6.45 u en is de parkeerplaats uitgestorven.
Aart blijkt een vreselijk nacht gehad te hebben, het laxeermiddel wat ze hem hadden gegeven had iets te goed gewerkt. We knuffelden en maakten grapjes bij de voorbereidingen. Hij kreeg een hoofd vol draden waarmee ze hem in de gaten zouden gaan houden en daar overheen zo’n charmant mutsje. Het blauwe ziekenhuispak wat ze voor hem klaar hadden liggen paste hij bij lange na niet, ze zijn nog een nieuwe voor hem gaan halen. Best suf want op de ok moest dat gelijk weer uit.

6 december 2012, 7.00 uur in de ochtend.

6 december 2012, 7.00 uur in de ochtend.

Om 7.45 u komen ze hem halen, op naar de voorbereidingskamer van de ok. We lopen met het bed door lange gangen, het st. Antonius is groot. Voor de deur van de Ok moeten we afscheid nemen, ik zoen hem in de wetenschap dat het voor het laatst zou kunnen zijn, maar wil hem de moed niet laten verliezen dus ik maak er geen groot drama van. Ik kijk hem na de voorbereidingskamer in en als even later de deuren nog een keer open gaan voor een andere patiënt zwaai ik nog een laatste keer naar hem.
Daarna draai ik me om en ga terug naar het hotel. Nog even proberen wat te slapen, onmogelijk. Nog maar een hapje ontbijt proberen te eten…best lastig, er zit een brok in de weg.
Na een tijdje komt mijn vriendin, ik ben vergeten of ze naar het ziekenhuis kwam of naar het hotel, volgens mij dat laatste en gingen we toen ik mijn kamer uit moest rustig aan naar het ziekenhuis.

Om een uur of 12 moest ik me melden voor een informatiebijeenkomst voor familieleden van mensen die na hun operatie op de IC zouden komen. Best gek, die Intensive care is daar enorm en ze maken mensen dus zodanig ziek om ze beter te maken dat ze op de intensive caree terecht komen. Er waren twee complicaties die af en toe voor kwamen, de eerste was lekkage, dan moest iemand nog een keer geopereerd worden om het op te lossen. De tweede was een delier, dat iemand zodanig in de war raakt dat ze de weg goed kwijt zijn. Maar dat zou mijn Aart niet overkomen hoor, die zou gewoon beter worden.

6 uur zou de operatie duren, dus we moesten nog wel even wachten. We haakten wat in de wachtkamer, zaten achter de computer, kletsten. De spanning viel mee, ik wist, ze zijn nu met hem bezig en voorlopig nog niet klaar. In mijn hoofd hield ik er rekening mee dat het ook wel zo maar twee uur langer kon duren. Vier uur, dan zou hij echt wel klaar zijn.

Toen er om vier uur nog steeds geen gastvrouw naar ons te was gekomen dat de arts ons wilde spreken en ik onderhand elke voorbij lopende witte jas in me had opgenomen begonnen bij mij de zenuwen toe te nemen. Om me heen mocht het ene na het andere familielid naar de geopereerde, een uur na de operatie. En wij zaten daar maar.

Om 18 uur vroegen we of we konden gaan eten of beter van niet. Ze waren nog met hem bezig dus we konden gaan eten, mobiele telefoon op standby. Ik kan me nog herinneren dat ik pasta had, carbonara maar het was niet lekker want er zat ui in. De minuten leken uren te duren tot de arts kwam.

Hij vertelde mij dat ze een nieuwe aortaklep, vijf bypasses en een aortaprothese hadden gemaakt. Dat was op zich best goed gegaan, alleen daarna waren ze nog uren bezig geweest hem dicht te naaien want hij bleef maar lekken. Dat was nu eindelijk gelukt en terwijl hij met mij praatte werd Aarts borstbeen met ijzerdraad weer aan elkaar gebonden en zijn huid dichtgeniet. Ik weet nog dat ik dacht: “moeite met dichtnaaien omdat de vaten steeds maar bleven lekken en scheurden” dat kan nooit goed zijn, dat kan niet goed zijn.

Vanaf dat moment was mijn naïviteit over, ik wist dondersgoed dat ik hem zo maar kon verliezen. Hij was een puinhoop vanbinnen, dat was nu extra bevestigd.
Een uur later mocht ik bij hem. Ik weet dat nog goed, zoiets heftigs had ik nog nooit gezien. Daar lag mijn man, volledig onder zeil (ze hielden hem in slaap), aan de beademing, in zijn neus en voedingssonde, in zijn polsslagaders zaten infusen om de bloeddruk te meten, in zijn armen voor medicatie, in zijn hals een diepe lijn voor nog meer medicatie. En daar lag hij dan, hulpeloos, opgezwollen, bleek en de enige beweging was het mechanische op en neer gaan van zijn borstkas.

Ik moest huilen en gelukkig was daar mijn lieve vriendin die mij knuffelde. De verpleging vertelde dat het nog niet goed ging, hij was niet stabiel. Ik moest in de buurt blijven. Of in een logeerkamer van het ziekenhuis, alleen voor familie van ernstig zieke gevallen of heel dicht in de buurt. Vanwege voorspelde sneeuw was Amersfoort geen optie. Ik bleef nog even rondhangen in het ziekenhuis, maar uiteindelijk ging ik logeren bij mijn lieve vrienden op een kwartiertje rijden. Ze vingen mij op, knuffelden mij en ik mocht ze zelfs midden in de nacht wakker maken. Een warm bad na de hele dag in dat kille ziekenhuis.

Die nacht sliep ik niet, ik lag bovenop mijn telefoon. Ik belde niet want ik was bang dat als het niet positief zou zijn ik helemaal niet zou kunnen slapen en ik wist dat als het echt fout zou gaan ze me zouden bellen. Tenminste, dat dacht ik. Heel vroeg stond ik weer in het ziekenhuis om naar mijn doodzieke man te gaan, ik liep de kamer in…weg! Eem lieve verpleger vind mij op, Aart was vlak daarvoor maar de OK gebracht en hij was verbaasd dat ik nog niet gebeld was. Aart was in de nacht niet stabiel geworden en bleef maar bloed lekken dus vroeg in de ochtend hadden ze toch besloten hem nog een keer te opereren. Ik vond het verdrietig dat ik hem voor die tijd niet meer had kunnen zien.

‘S middags op 7 december ging het eindelijk een beetje beter, nog diep onder zeil, dat wel.

De dagen daarna waren een hel. Aart ontwaakte stukje bij beetje uit zijn kunstmatige coma. Hij communiceerde door zijn middelvinger op te steken. Trok later eigenhandig zijn beademing eruit en zodra hij kon begon hij te brullen om dingen die hij wilde. Hij werd overgeplaatst naar de medium care waar hij nog een hele tijd lag. Hij was zo in de war! Mijn grote intelligente man dacht echt dat iedereen tegen hem was, dat zelfs ik onder heen hoedje met de verpleging speelde. Vooral zijn vochtbeperking terwijl hij enorme dorst had was een grote strijd. Hij vergat dingen die je hem vertelde onmiddellijk weer maar was vervolgens boos dat niemand hem iets vertelde. Terwijl Aart op de medium care lag voelde ik, in mijn logeerbed bij mijn lieve vrienden, Lucas voor het eerst bewegen. Hoe in de war ook, Aart wilde gelijk voelen, want Lucas, dat hield hem op de been. Sterker nog, hij wilde alvast een tweede maken, ik moet daar nog steeds om lachen als ik er aan rug denk. Tweeëntwintig weken zwanger en je man doodziek en dan vraagt hij wanneer we aan nr. 2 gaan beginnen.
Elke keer als ik weg moest klampte hij me vast en smeekte me nog te blijven, vroeg hij me wanneer ik dan weer kwam en liet me beloven dan ook stipt op tijd te zijn. Ik was zijn enige lichtpuntje en dat brak mijn hart.
Anderhalve week verbleef ik bij onze vrienden, ze zorgden voor me als voor een dochter, gingen ook mee naar Aart als het me even te veel werd en ook om hem eens wat ander gezichten te laten zien. Hij was elke keer ontzettend blij ze te zien, zelfs in al zijn verwardheid vond hij het een enorme geruststelling dat ze voor me zorgden. Niemand mocht bij hem op bezoek komen, behalve wij.

De periode daarna moest hij lang blijven in Nieuwegein, hij koest nog een keer onder het mes om drains te plaatsen twee weken later en pas op eerste kerstdag mocht hij weer terug naar Amersfoort. Geen periode waar ik goede herinneringen aan heb.

Toen ik het er maanden later nog eens over had met Aart kon hij nog steeds niet geloven dat hij zich zo misdragen had, dat hij zo in de war was geweest en dat ik niet onder één hoedje had gespeeld met de verpleging. Hij had toen nog altijd nachtmerries over die periode, ook de weken daarna op zaal waar hij gewoon mensen voor zijn neus zag instorten en doodgaan waren traumatisch. Hij vond ziek zijn erg, maar die periode na de operatie vond hij de hel op aarde. Hoe erg ik het ook vind dat hij er niet meer is, ik ben zo godsgruwelijk dankbaar dat hij zoiets niet nog eens door hoeft te maken!

Advertenties

Een gedachte over “Een jaar geleden (3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s