Oud

Oud

Oud – illustratie Wendel Jacobs

Het is alweer bijna zo ver, bijna is het jaar voorbij, bijna begint er een nieuw jaar. Het is een dag als alle anderen, de klok loopt als altijd. Niet eens de hele wereld is het er mee eens dat het nieuwe jaar dan begint. Toch heb ik de neiging om melancholisch te worden zo tegen het einde van het jaar. Het is een moment om terug te denken en vooruit te kijken, om de balans op te maken.
De balans… ja wat moet ik daar nou van zeggen.
Oud&Nieuw van het vorige jaar lijkt nog maar zo kort geleden, herinneringen in die tijd zitten veel scherper in mijn geheugen gekrast dan ze normaal op zo’n termijn doen. Tegelijk is er zó veel gebeurd in de tussentijd dat het net zo goed 4 jaar geleden had kunnen zijn. De tijd is voorbij gevlogen! Ze zeggen altijd dat de tijd vliegt als je het leuk hebt en de tijd stil lijkt te staan als je het niet naar je zin hebt. Ik dacht altijd dat dat waar was maar dit jaar ben ik daar aan gaan twijfelen. De tijd is hoe dan ook gevlogen en er leken altijd te weinig uren te zijn op een dag.
Vorig jaar rond deze tijd van het jaar dacht ik na over 2013, ik dacht er over dat dat wel ons jaar moest worden. Aart was het met me eens, 2012 eindigde zo akelig dat kon 2013 nooit overtreffen. Sterker nog, dat zou gewoon niet gaan gebeuren, 2013 zou geweldig en niet te overtreffen worden. We zouden ouders worden en ja die rotziekte zouden we ook wel te boven komen, al zou ik hem eigenhandig er doorheen moeten slepen. Daar was ik trouwens hard mee bezig, het was een zware vracht, maar zonder mij ging het niet lukken. Met mij ook niet bleek later maar we hadden in elk geval de hoop.
Met de jaarwisseling zat ik in Amsterdam bij mijn ouders, Aart lag in zijn eentje in zijn ziekenhuisbedje te slapen. Eerder op de avond hadden we een groots diner aangericht in het ziekenhuis en daarna hadden we hem doodmoe maar heel voldaan daar achter gelaten. Hij wilde niet dat ik zou komen ’s avonds want hij was doodmoe en wilde slapen. En dat heeft hij gedaan, ik heb hem die nacht niet meer gesproken. Dus luidde ik 2013 in, Aart niet.

Het werd níet ons jaar, helemaal niet. Halverwege was er van ons sowieso niet echt veel sprake meer, dag ons. Ik heb het weliswaar nog steeds over ons, over ons huis en onze slaapkamer, maar ik moet wel telkens bedenken dat ik dan eigenlijk Lucas en mij zou moeten bedoelen en dat doe ik niet. Verwarrend hoor, de oude ons is weg, de nieuwe ons is daar en dat allemaal in een paar maanden tijd. Wel fijn dat er nog een ons is, anders zou ik mezelf ook nog de hele tijd moeten verbeteren.
Die dagen voor het nieuwe jaar begin zijn ook heel geschikt om na te denken over wat voor goede dingen er gebeurd zijn. Ik moet dan denken aan de geboorte van mijn jongetje, zo klein, zo lief, hij groeit zo hard. Aart had het moeten meemaken, niet eerlijk! Maar wel een positief puntje voor op die weegschaal. Best een groot puntje trouwens, ’t lieve kind begint notabene al bijna te kruipen.
Het tweede waar ik direct aan moet denken is de warmte waarmee mensen mij omgeven hebben. Steun kreeg ik uit vele hoeken, mensen die voor me kookten, die me onverwachte bezoekjes brachten of regelmatig vroegen of ze iets konden doen, mensen die kwamen klussen om de babykamer af te maken en mensen bij wie ik gewoon altijd welkom was, bij wie ik even weg mocht kruipen in hun armen en die mee gingen naar moeilijke dingen op moeilijke dagen. Mensen die kwamen oppassen zodat ik leuke dingen kon doen of dingen die beter zonder Lucas konden. Kaartjes, honderden kaartjes die ik kreeg, bossen bloemen en knuffels.

Ja, als ik de balans op maak dan moet ik bij mijn conclusie blijven, 2013 was niet mijn jaar, het liep niet zoals het moest. Het was een stormachtig jaar waarin ziekte, vroeggeboorte, ziekte en dood elkaar afwisselden alsof het allemaal doodnormaal was.
Daar zit ik dan, nog even en 2014 gaat beginnen. Ik zou willen zeggen dat dát mijn jaar wordt, ons jaar. Maar ik durf er geen eed op te doen, 31 december is een dag als alle anderen, 1 januari ook. Ik heb niet meer de illusie dat een jaarwisseling dingen kan veranderen, dat ik me tot morgen rot voel en overmorgen weer vol frisse zin aan een nieuw jaar begin. Ik ben veel te moe voor dat soort hoopvolle overpeinzingen en ook veel te verdrietig. Maar waar ik wel voor ga is dat 2014 een beter jaar wordt dan 2013. Een jaar waarin ik misschien wat rust vind, mijn vermoeidheid kan verdrijven, weer een beetje kan genieten van de dingen. Een jaar waarin Lucas 1 jaar wordt en vast nog hele mooie, lieve en leuke dingen gaat doen. Hoewel morgen niet anders is dan overmorgen is het wél een nieuw begin. Een moment om even stil te staan bij een oud jaar, een oud en vermoeid jaar waar de fut wel uit is en om een stap richting het nieuwe te zetten. Op naar de lente en de zomer, op naar mooie en betere dingen.

Dag oud jaar, het is nu echt wel klaar.

Advertenties

Een gedachte over “Oud

  1. Wat schrijf je toch vol liefde over Aart en Lucas! De liefde spat door het beeldscherm heen..

    Ik wens jou, Lucas en alle mensen die je lief zijn een mooi 2014 toe en dat er fijne en leuke herinneringen aan 2014 mogen onstaan!

    Liefs Leandra (Dora)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s