Een jaar geleden (5) – naar huis

IMG_0789

Vier januari tweeduizenendertien was het zo ver, na zeveneneenhalve week in het ziekenhuis mocht Aart eindelijk naar huis. Jippie, eindelijk weer samen zijn. Het betekende ook dat ik weer naar huis kon. Vlak na kerst werd er ingebroken, ik was die middag weggeweest, bij Aart op bezoek en kwam tegen zessen thuis. Ik deed de deur open en liep nietsvermoedend naar binnen. Wat heeft die kat nu weer gedaan dacht ik toen ik de troep zag en vervolgens stonden mijn nekharen recht overeind. Mijn kat maakt geen deuren en laden open en zeker niet allemaal! Binnen een halve minuut besefte ik dat er was ingebroken. De deur had ik achter me op slot gedaan, brrrr. Ik rende zo gauw ik kon weer naar buiten en terwijl ik 112 belde (ik meende ook nog wat te horen in huis) ging ik naar de buren. Daar heb ik gewacht tot de politie er was, die kwamen pas een uur later. Naar binnen gekomen door een raam in de woonkamer aan de achterkant en het hele huis lag overhoop. Mijn matras op de grond, overal kledingstukken en spullen. Ze hadden álle kleine spullen van waarde meegenomen. Mijn zusje kwam naar me toe en uiteindelijk nam zij de kat mee en vertrok ik naar mijn ouders, ik durfde daar niet alleen daar te blijven slapen.

Toen ik de dag na oud & nieuw terug kwam om het raam nog wat beter dicht te maken bleek er opnieuw ingebroken te zijn, ditmaal waren ze teruggekomen voor mijn computer. Toen voelde ik me helemaal onveilig en wilde ik voor geen goud alleen terug naar huis.
Dus die dagen dat Aart éindelijk weer in Amersfoort in het ziekenhuis lag zat ik in Amsterdam bij mijn ouders. Het was dus ontzettend fijn dat Aart naar huis kwam! In de auto moest ik stapvoets over elke hobbel, het deed hem zo veel pijn! Thuis moest hij van mij in de auto blijven zitten terwijl ik keek of het huis veilig was. Omgekeerde wereld, normaal zou hij dat hebben gedaan, maar het feit dat hij het zonder meer accepteerde zei veel over hoe hij zich daadwerkelijk voelde, ook al hield hij zich zo groot mogelijk.
Gek genoeg voelde ik me met Aart er bij onmiddellijk veilig in huis. Wie wil er nou inbreken met zo’n grote vent naast me. “Ha, lachte Aart elke keer schamper, ze duwen me met één vinger om.” maar goed, dat wisten die inbrekers niet natuurlijk.

Het was het begin van een hele zware periode. Toen, die dag dat hij thuis kwam een jaar geleden, dachten wij nog dat dat héél fijn was. Ik kwam daar gauw van terug. Aart was mijn Aart niet meer, hij was vreselijk humeurig. Oké dat was dan wel typisch Aart want dat kon een enorme mopperpot zijn, maar hij was ook gewoon ronduit onaardig. Hij was zo gewend geraakt aan de verzorging in het ziekenhuis dat hij dat nu van mij ook verwachtte. En toen ik niet 3 keer per dag met een karretje met appelsap, sinaasappelsap, koffie en thee langs bleek te komen werd hij nog boos ook. Het was zwaar want terwijl ik rust moest houden vanwege de veelvuldige harde buiken die een vroeggeboorte zouden kunnen inluiden, zeker na die blindedarmontsteking, moest ik ook voor Aart zorgen. Ik moest hem helpen met douchen want dat durfde hij niet alleen. Hij douchte zittend op een krukje en was boos dat hij nu nóg niet kon douchen op het moment dat hij dat zelf wilde. Ik moest boodschappen doen en voor hem koken, elke avond en het moest nog zoutarm zijn ook. Dat was overigens wel heel dankbaar, want hij vond het heerlijk! Ik moest de hele dag door dingen voor hem halen, hem gezelschap houden en al zijn pillen uitzoeken. Dat waren er verschrikkelijk veel en hij kon het niet zelf, hoe graag hij dat ook wilde, zijn hoofd liet hem in de steek. Het functioneerde voor geen meter; en dat voor een renaissance man! Hij kon niet lezen, hij kon niet schrijven, televisie kijken vond hij verschrikkelijk maar was het enige wat nog wel een beetje lukte. En zitten en dutten in een stoel. Heel regelmatig moest de dokter gebeld worden, ook dat kon of wilde hij niet meer zelf. Hij kon het gewoon allemaal niet overzien, voelde zich gevangen in zijn lijf en opgezadeld met zichzelf. Er kon geen grapje af, mijn lieve humorvolle Aart vond grapjes niet meer leuk. Hij huilde, voor het eerst van mijn leven zag ik hem huilen, omdat hij onder de douche wilde maar ik hem op dat moment niet kon helpen. De huisarts kwam, we belden met de huisarts, we gingen naar de huisarts en weer naar de huisarts en naar het ziekenhuis en naar de eerste harthulp. Er waren vele slapeloze nachten voor ons allebei door pijn en benauwdheid, angst en gewoon, slapeloosheid. We maakten er het beste van, probeerden ons normale leven weer een beetje op te pakken. Aarts pijn werd wat minder en zijn humeur klaarde wat op maar echt vooruit ging het ook niet.

Na een ruime maand thuis aanmodderen ging het echt niet meer. Aart had het weer stikbenauwd en we gingen naar de huisarts (in opleiding). Niets aan de hand, hij moest maar thuis afwachten. Die nacht (ik weet niet eens meer precies wanneer dat was) werd hij alsmaar benauwder, om 8 uur belde ik opnieuw de huisarts, we mochten weer langskomen. Saturatie 83%…dat was wel een beetje weinig. Of ik hem misschien naar de eerste harthulp kon brengen. Dus dat heb ik gedaan en een opname van een week volgde. Aart hield veel vocht vast en moest aan het zuurstof. Na een week mocht hij ineens naar huis. Ik was het er niet mee eens, maar Aart wilde zo graag weg daar dat ik hem toch maar ben komen halen. Drie dagen later zaten we weer op de eerste harthulp, weer stikbenauwd en ja, weer een opname van een week. Uiteindelijk bleek Aart een zeldzaam syndroom te hebben, het Dressler syndroom, een steriele ontsteking van zijn hartzakje. Alleen de symptomen waren bij hem net als bij al zijn vorige klachten weer net een beetje anders dan normaal.

Het is geen tijd om vrolijk op terug te kijken, die eerste 6 weken waren afzien en Aart was diep ongelukkig. Daarna werd het gelukkig wel wat beter en begon hij er weer een klein beetje zin in te krijgen. Maar die tijd daarvoor…nee, die hadden we beiden liever overgeslagen denk ik. Vannacht droomde ik over Aart, ik weet eigenlijk niet eens meer precies wat, maar het was best fijn. Hij liep rond in een boxershort en aftands hemd, dat deed hij in huis heel vaak. Het was fijn om weer eens over hem te dromen. Bij het wakker worden besefte ik ook dat ik geen zin had om terug te kijken naar deze tijd vorig jaar. Hoogste tijd dus om ook eens even vooruit te kijken, het onbeschreven blad van 2014 in.

Advertenties

2 gedachtes over “Een jaar geleden (5) – naar huis

  1. Wauw, wat een verhaal. Ik heb een krop in mijn keel en de tranen rollen zacht over mijn wangen. Ik herken zoveel van wat je schrijft.
    De blijdschap wanneer je hoort dat je geliefde terug naar huis mag. Het wrange gevoel wanneer je merkt dat het onhoudbaar is om te zorgen voor je geliefde. De humeurige toestanden van je geliefde. Enzoverder.
    Het doet mij pijn om te lezen dat er zoveel mensen zijn die dezelfde pijn hebben meegemaakt. Dezelfde oneerlijke, loodzware pijn.
    Maar je moet je inderdaad vasthouden aan wat nog komt. Er staan nog zoveel mooie momenten op je te wachten, ja momenten zonder Aart, maar zelfs dan kunnen ze nog mooi zijn. Ik ben er zeker van dat er leuke dingen gaan gebeuren voor jou in 2014!
    Ik wens je heel, heel, heel erg veel goede moed en een warm hart toe om vaak terug te denken aan Aart.
    Veel liefs!

  2. Dank je voor je mooie herkenbare bericht. Dat gevoel dat niemand anders zoiets zou moeten meemaken, dat dat niet hoort en verboden zou moeten worden, dat het al erg genoeg is dat je het zelf mee maakt. Dank je voor je goede wensen, ik wens jou ook het allerbeste in 2014!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s