Ode aan Sushi

Sushi

Sushi

“Het is een jongen. – Nietus! Meisje! – Wel waar, jongen!” Een discussie die Aart en ik heel regelmatig voerden. Het ging over ons Sushi zoals we dat dan op zijn Brabants zouden hebben gezegd. Niet dat Sushi echt van ‘ons’ was, Sushi was van mij. Dus uiteindelijk had ik natuurlijk het volste recht om te bepalen of het een jongetje of een meisje was. Een meisje dus want wie noemt zijn jongen nou Sushi?
Aart had het trouwens wel vaker mis. Bij Sushi was hij er van overtuigd dat het een jongen was, bij Lucas wist hij het ook zeker. 100% meisje, dat kon niet anders.
Uiteindelijk besloten we om een pretecho te laten maken om het geslacht te bepalen want we werden zó nieuwsgierig van dat gespeculeer. En wat doet die sukkel? Wordt hij de nacht voor de pretecho niet goed en belandt in het ziekenhuis…kon ik dus mooi alleen naar het ziekenhuis. Best jammer, want ik had graag zijn hoofd gezien toen er overduidelijk een piemeltje in beeld kwam. Onmisbaar, ik zag het zodra de echoscopiste het apparaat op mijn buik zette.
Maar even terug naar Sushi, want daar gaat dit verhaal natuurlijk over. Helaas heb ik ondanks diverse operaties en inspecties nog niet kunnen achterhalen wie nou gelijk heeft. Soms heb je dat he, dat een reu genaamd Tommy ineens puppies verwacht. Komt regelmatig voor.
Nou jankt Sushi wel alsof ze loops is de laatste tijd, maar ik geloof niet dat ze puppies verwacht. Sushi is namelijk de bejaarde dame die mij al heel wat jaartjes over deze aardbol rondrijdt. Maar na jaren trouwe dienst moet ik nu toch echt afscheid van haar gaan nemen. Van mijn eerste echte eigen autootje. Zorgvuldig uitgezocht, na maanden rondspeuren op het internet vond ik mijn ideale auto. En dat was ze, klein, compact, ruim van binnen, grappig en heel zuinig. Normaal geen eigenschap waar ik op val, maar Sushi kon het hebben.
En nu gaat ze naar het autobejaardentehuis en hoop ik dat haar volgende eigenaar lief voor haar is. Misschien eens de v-snaar vervangt als ze weer begint te piepen en de olie bij vult als het lampje alleen nog maar een beetje knippert af en toe.
Ik ga een maatje groter en voor een jongere versie. Een sushi 2.0, maar deze keer geen Japannertje en ook geen klein hatchbakkie maar een echte robuuste station uit Zuid-Oost Europa of zo. Škoda heet ie en ik weet nog niet eens hoe je het uit spreekt. Kijk bij Dai hat su kon ik dat prima, inclusief karategebaren. Maar shjkodda of zoiets bekt toch wat minder lekker. Gelukkig mag ik zelf de voornaam verzinnen, deze keer zonder Aarts hulp. Gelukkig maar want anders heet ie straks pivo (bier) of knoedel. Weer een jongen denk ik trouwens, maar helemaal zeker weet ik het nog niet. De echo zal het uitwijzen.

Advertenties

2 gedachtes over “Ode aan Sushi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s