Gescheiden

Regelmatig word het weduwezijn vergeleken met een scheiding door mensen die proberen een poging te wagen het te begrijpen of door mensen die het gevoel hebben met hun scheiding iets vergelijkbaars meegemaakt te hebben. Maar al te vaak ontsteken weduwen in woede omdat ze dat niet vergelijkbaar vinden. Mij maak je niet boos met die vergelijking, iedereen zoekt herkenning en er is ook gewoon een duidelijke overlapping wat mij betreft. Daar kun je als weduwe ook best wat aan hebben. Maar dat neemt niet wel dat er natuurlijk ook verschillen zijn. Ik wil iedereen graag hier uitnodigen om er over te praten. Weduwen die hier nog toevoegingen op hebben, maar ook juist gescheiden vrouwen die hier anders tegen aan kijken (of het zelfde), die overeenkomsten zien of juist nog andere verschillen.

De moeilijkheid zit hem in het feit dat er inderdaad ontzettend veel overeenkomsten (kunnen) zijn. Bijvoorbeeld bij dames (en heren) die ineens verlaten worden door hun man (of vrouw). Van de ene op de andere dag zijn ze geen partners meer, verliezen ze de gene van wie ze dachten te houden. Of op z’n minst dachten een relatie mee te hebben. Het gaat natuurlijk niet altijd zo abrupt, maar het komt toch ook regelmatig voor. Ik ken meerdere dames die met jonge kinderen en zonder man zitten omdat betreffende man de benen heeft genomen.
Als je man overlijd ben je ook van de ene op de andere dag je geliefde kwijt, heb je ook het besef dat je het voortaan zonder hem moet rooien, dat je vanaf dat moment alleen bent.
In beide situaties krijg je een flinke schok te verwerken, iets waar je nog heel lang van ondersteboven kunt zijn en waar je beschadigd van kunt raken. In beide gevallen moet je een verlies gaan verwerken en ga je een periode van intens verdriet door.

Maar er zijn natuurlijk ook verschillen. Dingen die het een anders maken dan het andere.
Bijvoorbeeld de schade, als je man je van de ene op de andere dag verlaat kan ik me zo maar voorstellen dat je zelfvertrouwen een flinke deuk op loopt. In gevallen van suïcide is dit trouwens denk ik ook het geval. Het maakt dat je aan jezelf gaat twijfelen, je vraagt je ook misschien wel af of liefde wel voor je is weggelegd. Ik weet het niet precies, het is mij niet overkomen, het is voor mij net zo als voor de gescheiden vrouw om te raden naar hoe het is om weduwe te zijn denk ik.
Als je man overlijd wordt je vertrouwen in het leven geschaad. Je wordt geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven en dat raakt aan ontzettend veel. De angst dat je zelf ook zoiets kan overkomen of nog veel erger, de angst dat je kinderen of andere dierbaren zoiets kan overkomen. Ik sta regelmatig met hartkloppingen aan Lucas’ bedje omdat ik ineens als de dood ben dat hij niet meer ademt. Nou schijnt dat ook wel een beetje moeder eigen te zijn, maar dit kwam bij mij pas in volle hevigheid opzetten na Aarts overlijden.

In beide gevallen ben je ineens alleen. Heb je verdriet en is de gene die je moet troosten juist de veroorzaker van het verdriet. Het verschil is wel dat je met je overleden man nooit meer kunt praten, tenzij je geloofd in het paranormale, maar daar zijn dus nogal wat kunstgrepen voor. Met je ex kun je nog wel praten, helaas misschien wel, want dat is misschien wel het laatste waar je op zit te wachten. Maar die persoon is er nog wel.
En waar ik als weduwe er heel wat voor over zou hebben om nog een keertje ruzie met mijn man te kunnen maken is dat waarschijnlijk het laatste waar je op zit te wachten met je ex. Maar het kán nog wel!

Ook een verschil is dat ik als weduwe voor eeuwig geliefde ben. Ik zal altijd in de wetenschap zijn dat mijn man ontzettend veel van me hield en ik van hem. Dat werd ruw verstoort door die stomme dood, maar het blijft voor altijd bij me. Het is ook iets wat ik me wil blijven herinneren, iets wat ik in elk geval een beetje vast wil houden. Terwijl dit bij scheidingen juist vaak kapot gemaakt is. Het houden van geknakt, vertrouwen in de liefde gebroken. Niet elke weduwe heeft dat geluk misschien, maar het is wel een tendens.

Uiteindelijk maakt het mij niet uit, iedereen is verschillend, iedere weduwe rouwt anders en iedere scheiding raakt anders. Verdriet is verdriet. Er zijn altijd overeenkomsten en verschillen en wat mij betreft moeten wij alleenstaande vrouwen en moeders elkaar gewoon steunen in zware tijden.

8 gedachtes over “Gescheiden

  1. Hallo Wendel, in heb het over dit onderwerp met mijn psycholoog gehad omdat ik ook vooral de overeenkomst zocht. Maar zij vertelde mij dat de overeenkomst toch behoorlijk mank ging, bij een scheiding komen vaker gevoelens van verraad, bedrog,kwaadheid en boosheid enz kijken. Niet dat die bij overlijden niet aanwezig zijn , maar ze zijn denk ik wel destructiever. Wij kunnen altijd liefdevol over onze partner blijven praten, bij een scheiding ligt dit toch wel heel anders.
    Een ander groot verschil is ook, wat ik heel moeilijk te verteren vindt is dat mijn jongens nooit meer een vader hebben, bij een scheiding is de situatie ook misschien niet ideaal maar er is nog wel een vader.

    Groetjes Esther

    • Ja, dat de kinderen dan in elk geval nog een vader hebben is zeker een ding wat wezenlijk verschillend is. Je kinderen kunnen dan tenminste nog (als het goed is) trots hun vader bellen, je hoeft niet alles alleen te doen want ze gaan ook naar de andere partner, die partner draagt mede de zorgen. Ik had daar nog niet eens zo aan gedacht.
      En ik denk dat dat je gelijk hebt over die gevoelens van verraad, bedrog, kwaadheid en boosheid en wat ik ook al schreef, met een ex kun je daar ruzie over maken. Ik zou er een lief ding voor over hebben om nog eens ruzie met mijn man te maken. Dat ís een verschil.
      Maar ik weet zeker dat er ook raakvlakken zijn, anders zou de vergelijking niet gemaakt worden.
      Je moet ineens alleen verder, je bent je partner kwijt, je moet een verlies verwerken. En elk verlies is een soort van rouw, of het nou gaat over het verliezen van je been, je kat, je kind, je ouder, je man, je relatie, maar de onderwerpen zijn verschillend. Bij een scheiding verlies je je relatie, bij dood eigenlijk niet, bij een overlijden wordt je relatie eigenlijk bevroren in de tijd. Er komt niets meer bij er gaat niets meer af (tenzij je nieuwe feiten ontdekt of er zelf dingen bij bedenkt).
      De vergelijking wordt denk ik snel gemaakt omdat de link ligt in die ‘partner’ die je ineens kwijt bent. En dat is dus ook de overlap denk ik.

  2. Ik als weduwe kan helemaal niet tegen deze vergelijking.
    Daarbij ben ik eens gescheiden en eens weduwe geworden, en moet gewoon keihard lachen als mensen daar een gelijkenis in zien.

    De wezenlijkste zaken van de dood, zijn niet gelijk aan die van een scheiding en daarom is de vergelijking fout.Het wezenlijkste van de dood is namelijk dat het niet omkeerbaar is, het afscheid voor altijd en niet gekozen.

    • Ik vind dat wel erg zwart-wit Irene. Je spreekt over ‘ik als weduwe’, en ik dan? Ik ben toch ook weduwe? En je hebt het over fout. Die vergelijking wordt niet voor niets gemaakt, die wordt gemaakt omdat er raakvlakken zijn. Natuurlijk zijn er ook verschillen, een scheiding is een heel ander soort afscheid dan de dood. Maar het is wel allebei een afscheid en daar volgt een verwerkingsproces op.

      • Ik zeg ‘ik als weduwe’ omdat ik mijn mening geef als weduwe. Uiteraard spreek ik niet voor een ander.
        Wat ik zeg, is dat de meest wezenlijke en kenmerkende zaken aan dood niet overeenkomen met een scheiding. Om iets te kunnen vergelijken zullen in ieder geval de kenmerkende zaken overeen moeten komen.

        Uiteraard zijn er overeenkomsten, raakvlakken zo je wilt. Inderdaad verwerken bijvoorbeeld.
        Of zoals dat je niet meer samen in 1 huis woont, met je geliefde. Maar ook dat gaat niet op, want je kan ook heel erg blij zijn, niet meer in 1 huis te wonen met je ex-man. Bij dood ga je er meestal vanuit, dat diegene op dat moment ook je geliefde is.

        Eigenlijk gaat iets als een vergelijking alleen op wanneer je de scheiding niet wilt, je hem nooit meer zal zien, je zelfs nooit meer kan bellen.

        Maar eerlijk is eerlijk, de eerste jaren dat ik weduwe was, voelde ik de behoefte om dit verschil zo duidelijk te moeten maken helemaal niet. Ik dacht verdriet is verdriet. Gun de gescheiden vrouwen de ruimte te denken dat het net zo erg is.
        Dat zie ik nu erg anders. Het is niet te vergelijken namelijk.
        Maar daar had ik tijd voor nodig om die ruimte op te eisen.

        Laatst hoorde ik iemand zeggen dat hij mensen bijstaat in rouwverwerking. Later vertelde hij dat hij mensen heeft die hun baan hebben verloren. Dat is schijnbaar ook rouw en moet verwerkt worden. Rouw devalueert op deze manier. En daar heb ik ook grote moeite mee.

  3. Maar waarom is verdriet bij het verlies van je partner bij overlijden meer waard dan verdriet bij andere zaken? Iedereen reageert anders op verlies en verdriet. Iemand kan ook zeggen: Ik heb mijn kind verloren dus ik weet hoe jij je voelt. Dat klopt waarschijnlijk ook niet maar ook weer wel. Er is een overlap, namelijk het verlies door overlijden van iemand die heel dichtbij je stond. Toch is het ook heel anders, denk ik.
    Ik vind het zelf ook niet nodig (nu in elk geval niet) om ruimte voor mezelf op te eisen. Ik verdien niet meer ruimte dan een gescheiden vrouw die daar verdriet over heeft.
    Jij vind dat ik de vergelijking niet kan maken, dat vergelijking niet op gaat. Maar ik denk dat dat ook is hoe je er naar kijkt, vanuit welk standpunt. Ik probeer juist de overeenkomsten te zien, en ik zie ze ook echt. Mijn uitgangspunt is niet het totaalplaatje wat niet te vergelijken is maar juist de nuances en de overlap. Jij zegt eigenlijk dat je alleen mag vergelijken als de situatie precies gelijk is. Maar dan mag ik ook niet vergelijken met die vrouw die haar man verloor door zelfdoding, dan mag ik ook niet vergelijken met die vrouw die haar man verloor terwijl ze geen kinderen had, of met die man die zijn vrouw verloor. Maar er zijn altijd ook dingen die je in elkaar herkent. Het gaat mij niet om wie er zieliger is of verdrietiger. Het gaat mij er om, is er overlap, is er vergelijking (en zo ja waar?) en kunnen we herkenning vinden bij elkaar of slaat dat juist helemaal nergens op?
    Jij zegt geloof ik overduidelijk dat je dat nergens op vind slaan.

  4. In mijn ogen, nee geen herkenning.

    Want wat de dood zo vreselijk maakt is de dood zelf.
    Dat heb ik eerder al uitgelegd, dood is definitief, je hebt er beiden niet voor gekozen ( nee ook niet als je zelfmoord pleegt, dan wil je nl niet dood, je wilt dat leven niet), je wilt het beiden niet en degene die dood is, daarmee heb/had je een relatie.
    Dat maakt de dood bijna onaanvaardbaar.
    Deze punten willen toepassen op een scheiding is in mijn ogen onsmakelijk. Je hebt namelijk wel een stem in een scheiding, je kan elkaar nog zien, 1 of 2 mensen willen die scheiding, en er is geen liefdesrelatie meer.

    Ja, je leven wordt anders, net als wanneer ik een been kwijt raak.Je verliest. Maar ook dat betekent weer niet dat je een scheiding met een amputatie van een been mag vergelijken.
    Ik snap uberhaupt niet, wat de enorme behoefte is van mensen aan constante erkenning en herkenning van werkelijk alles.
    Het proces van verlies is grillig, eenzaam en donker. Daarin staan geen juichende mensen aan de kant op je weg naar de uitgang. Dat doe je alleen.
    Vrienden helpen, troosten waar ze kunnen. Maar je doet het alleen. Het in mijn ogen dwangmatig moeten zoeken naar vergelijken, tabellen over tijdsduur en rouwfases (en zijn die net zo bij jou? en oo kunnen we Kubler Ross ook op de scheidingen gooien) zijn allemaal krampachtige manieren om grip te krijgen op een situatie die zich niet laat dwingen. Typisch westers ook, in de zin dat controle zo belangrijk is.

    Aan de andere kant, ik heb geprobeerd uit te leggen wat weduwes tot kwaadheid brengt. Als deze nuance in wanneer wel en wanneer niet vergelijken niet tot de verbeelding spreekt, dan zal je misschien ook niet echt kunnen begrijpen wat die weduwes zo kwaad maakt.
    Ondertussen moeten we het allemaal maar gewoon op onze eigen manier doen.
    Succes met je zoektocht naar hoe het nu zit met de vergelijkingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s