Baloren

IMG_3211

Kners, kners, kners. “Nee Lucas, niet doen joh!”
Kners, kners, kners. “He gekkie, doe eens niet!”
Kners, kners, kners…
Met een schuine blik naar mij zet Lucas zijn tanden in de stang van de wandelwagen. Behendig schraapt hij met zijn kleine tandjes de zwarte verf van het aluminiumframe. Hoewel ik er van uit ga dat de wagen kinderproof is vind ik het toch niet zo’n goed idee. Ik duw zijn hoofdje zachtjes de andere kant op.
Een grijns en een grinnik krijg ik toegeworpen. Ondeugend kijkt hij mij aan en als ik even niet op let hangt hij weer voorover om lekker in die stang te happen.
Op weg naar huis duw ik hem een aantal keer terug, steeds harder gaat hij lachen als ik dat doe en steeds sneller duikt hij terug naar de stang. Er is niets stiekems mee aan en uit zijn oogjes komt een ondeugende blik.
Thuis pak ik hem gauw uit de wagen en nog voor ik het door heb heeft hij mijn bril te pakken, daarna gaat hij er vandaar terwijl ik zijn jas uit probeer te doen. Hij blijft maar grinniken.
“Hee roep ik, kom terug! Kleine ondeugd! Ik zie het wel, je hebt kleine baloortjes!”

Baloortjes, ik voel ineens de warmte die bij dat woord hoort. Ik hoor in gedachten het Aart weer tegen me zeggen. Ik in een melige bui, flauwe grapjes maken en met hem stoeiend. En dan zei hij liefkozend dat ik baloortjes had en daar werd ik meestal nog meliger van.

Hobbelpaard

Nog niet zo lang geleden knapte ik een hobbelpaard op voor Lucas. Het was een oud gammel hobbelpaard wat ik om toverde in een hobbelzebra. Ik weet zeker dat Aart enthousiast gezegd zou hebben dat ik toch zúlke leuke dingen maakte. Hij was altijd trots als ik weer eens iets gefabriceerd had. Ik ben dan ook trots, maar hij maakte mij aan het glunderen. Daarna hoorde ik hem in mijn hoofd een liedje zingen:

Constant heeft een hobbelpaard
Zonder kop en zonder staart
Zo reist hij de wereld rond
Zo maar in zijn blote …

Constant heeft een hobbelpaard
etc. etc.

Ik heb eigenlijk geen idee of ik dat liedje van hem geleerd heb, maar het zou in elk geval echt wat voor hem geweest zijn om dat dan te gaan zingen. Zo’n ongelofelijk stom liedje.
De rest van de week zong ik:

Lucas heeft een hobbelpaard
Met een kop maar zonder staart

Nu is Lucas op onderzoek uit, bezig zijn babybestaan uit te breiden naar dat van een dreumes. Knal, boem, pats hoor ik, hij mept tegen dozen, trekt aan lades, doet deuren open en dicht en ontdekt dat het flink wat herrie maakt als je met je voetjes tegen een dichte deur aan trappelt. In gedachten hoor ik Aart al van zolder naar beneden roepen: “Herrieschopper!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s