Rouwtheater

De Aart in mij protesteert hevig. Doodgaan, daar praat je toch niet over? Doodgaan is voor dooie mensen, dat is niet om te lachen en hoort al helemaal niet tentoongesteld te worden. Wie heeft dat in vredesnaam bedacht? Een avondje rouwen in het theater? Lachen om platte grappen of over de doden niets dan goeds? Ik heb geen flauw idee wat ik me er van moet voorstellen, maar eerlijk is eerlijk, ik ben nieuwsgierig. Nieuwsgierig wie dat toch in vredesnaam heeft bedacht. Op het moment dat ik vrijkaartjes kan krijgen via stichting de jonge weduwe voor een try-out meld ik me in een opwelling aan. Een paar dagen later heb ik alweer spijit. Een rouwrevue, dat kan toch nooit leuk zijn, dat wordt vast een rampavond. Stiekem hoop ik op wat tranen, ik heb al in geen maanden meer fatsoenlijk gehuild. Maar ik vrees het ergste, het is vast niet grappig en hoogstens ‘om van te huilen’ en dat laatste gebeurt nooit als het gepast zou zijn.

Ik ga een avondje uit naar het theater. Lekker met een stel andere weduwe een beetje rouwen in het theater of zo. Ja, het wordt vast een gewéldige avond, kan niet missen. Ik moet er van de weeromstuit gewoon van lachen.

De eerste zinnen kijk ik zuur voor me uit. Het is NIET grappig hoor. Er is écht geen lol aan. Ik vind de grapjes niet leuk want het is toch verdorie van de zotte dat ik naar een theaterprogramma over rouw zit te kijken?
Na vijfde zin verbijt ik mijn lach, het is tenslotte STOM. Bij de tiende zin kan ik het niet laten en lach ik voorzichtig hardop mee. Misschien toch wel leuk die rouwrevue.

Het volgende wat ik schrijf is risicovol want als Aart het zou lezen zou hij me gelijk verlaten (oh wacht…); ik heb, eerlijk waar, zitten schateren van de lach. Genoten van de avond! Zottigheden werden afgewisseld met heerlijk herkenbare dingen. Alle cliché’s werden aangehaald, onderuitgeschopt of gekoesterd. Het was geen metaforenbrei (Aart zei altijd dat metaforen voor wijven zijn dus dat had hij dan wel weer kunnen waarderen) maar wel prachtig beeldend: “meneer ik kom mijn rouw afsluiten”, “ik heb nog wel een paar mooie in de aanbieding, niet duur en zonder ontbindende voorwaarden”.

Het einde was wel een beetje lang, de leukste grappen waren wel geweest. De confronterendere, emotie opwekkende, persoonlijkere publieksvragen hadden we gehad. Maar hé, het was een try out en het was hoe dan ook boven verwachting de moeite waard. Nou waren mijn verwachting weliswaar niet zo hoog, maar ze werden ook wel ruimschoots overtroffen.

Ik heb de Aart in mij niet meer gehoord. Gekoesterd omdat ik het leuk vond. Als het goed voor mij was bond hij altijd wel weer in. Nog steeds dus. Gek he, dat die gewoon in mij zit, protesteert tegen dingen waar ik zelf toch minder moeite mee dacht te hebben. Zou dat net zoiets zijn als dat ik nog steeds elke keer bij de supermarkt kijk of ze misschien pastrami hebben, niet omdat ik dat zo lekker vindt maar voor Aart.

Even wat anders, zouden ze het woord trouw en rouw expres zo op elkaar hebben laten lijken?

Rouwrevue wordt gespeeld door Mylou Frencken en Pieter Tiddens, op dit moment spelen ze try outs. http://myloufrencken.nl/pdf/flyer-rouw-reveu.pdf

Advertenties

4 gedachtes over “Rouwtheater

  1. Beste Wendel, wat een fijne blog om te lezen. Dank dat je bent komen kijken en ook nog de moeite hebt genomen om er over te bloggen. Het is een grote opgave om een dergelijk programma te ondernemen. Jouw reactie maakt dat eens te meer duidelijk. Fijn dat je er zo positief over bent, dat is heel motiverend. We blijven er aan door werken. Ik lees je blog met plezier. Je geeft kundig inzicht maar met een zekere afstand die ik heel knap vind. Alle goeds en inspiratie toegewenst. Vriendelijke groeten. Pieter Tiddens.

    • Dankjewel! Hopelijk komen er een hoop mensen kijken want het geeft een mooi inkijkje in wat rouw nu eigenlijk is en doet (voor iedereen anders). Ik vind het dus niet alleen een aanrader voor mensen die hetzelfde hebben moeten ondervonden.
      Ik wens jullie heel veel succes met de voorstelling!

      • Dankjewel, Wendel, voor je verhaal over de voorstelling, ook namens mij, het zusje van Pieter (de vrouw van de schoonbroer waar Pieter het in de voorstelling over heeft). Het is wonderlijk, maar waar, zoals Pieter het zegt: als je kunt lachen, kun je beter huilen.
        Sterkte en ik hoop dat je (ook 🙂 maar vaak zult lachen.
        Hartelijke groet,
        Leontien

      • Dank je, wat een lieve reactie! Ik hoop ook dat ik nog vaak kan lachen. En huilen want al die emoties moeten er zijn, ze horen erbij.
        Als je kunt lachen, kun je beter huilen. Dat is een hele mooie lijfspreuk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s