Split level

Over hoe grote mannen weer klein worden en over douchegel met de geur van sinaasappelijs.

Elke morgen weer zorgen de warme stralen van de douche dat ik vrolijk en ontspannen wakker word. Mits ik tenminste op tijd eet want zonder ontbijt geen vrolijk humeur. Ik sta eerst meestal eerst een tijdje warm te worden, vervolgens was ik dan indien nodig mijn haar en daarna gaat de douche meestal een standje warmer. Aart vond het altijd veel te warm met mij onder de douche terwijl ik meestal bibberend uit zo’n douchepartij vandaan kwam omdat hij veel te koud wilde douchen.
Als ik eenmaal warm ben pak ik mijn fles douchegel. Gelukkige tijd heet ie, maar dan in het Engels, en als ik de dop open doe komt het aroma van sinaasappelbloesem en bamboemelk je tegenmoet. Ooit wel eens bamboemelk geroken? Of gedronken, zou dat ook kunnen? Nou ik niet, geen idee hoe dat zou moeten ruiken. Wat ik wel weet is dat het naar sinaasappelijs ruikt. Sinaasappelroomijs of een split. Zo’n sinaasappelwaterijsje met een vulling van roomijs.
Al jaren word ik daar elke ochtend vrolijk van, het verveeld nooit en altijd kom ik weer terug bij de ‘gelukkige tijd’ sinaasappelroomijsdouchegel.

Sinds Aarts ziekenhuisperikelen moet ik ook aan hem denken als ik weer eens aan mijn douchegel snuffel. Op een dag, een van de zovelen dat hij in het ziekenhuis lag, besloot hij dat hij een waterijsje ging halen. Hij vond het een ware tractatie. Niet veel later mocht hij naar huis, maar vanaf dat moment móest en zou hij als hij in een ziekenhuis was een ijsje kopen. Het liefst een split, hij vond die combinatie van waterijs en roomijs erg lekker en hij zei bij elk ijsje dat hij het verdiend had.

Hij kon zijn lol op, want we kwamen in die tijd nogal vaak in ziekenhuizen. Niet veel later werd bovendien ons kleine hummeltje geboren. Drieëneenhalve week lang lag die in het ziekenhuis en Aart kwam waar zijn energie het toe liet mee om hem te bezoeken. De eerste keer dat we samen gingen, dat was een week na de geboorte, zette ik Aart af bij de ingang, parkeerde de auto en vervolgens kon ik hem bij de ingang niet vinden. Stond hij nét een ijsje af te rekenen. “Betrapt” riep ik, maar hij keek totaal niet schuldig.
Terwijl Aart aan zijn ijsje lebberde liepen we naar de neonatologie. Ik liep naar binnen maar Aart werd staande gehouden door een strenge verpleegkundige: “u mag hier op de afdeling geen ijsjes eten”. Beteuterd bleef Aart voor de glazen deur staan, hij trok een pruillip. Dat kon hij goed, vaak inclusief hoog piepstemmetje en drammerige stampvoeten. Ik moest daar steevast hard om lachen. Ik heb denk ik een lange neus getrokken. In elk geval bleef Aart daar staan met zijn ijsje terwijl ik me vast verliefd over Lucas boog.

De keren daarop moest en zou hij toch een split halen. We zorgden zelfs dat we te vroeg waren zodat hij die eerst kon halen. Dat ijs was iets magisch, volgens mij voelde Aart zich weer even heel jong met een ijsje in zijn hand. Dan liepen we hand in hand richting de afdeling neonatologie terwijl hij gelukzalig aan zijn ijsje slobberde.

Een keer toen we laat waren beloofde ik hem dat hij na afloop een ijsje mocht. Alleen na afloop was het restaurant al dicht, totaal niet aan gedacht. Pruilend ging hij mee naar huis terwijl ik hem beloofde dat hij de volgende keer twéé ijsjes mocht…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s