Voebâlluh

Fanatiek juich ik bij het eerste goal. De oranjekoorts waar Nederland door getroffen is heeft ook mij in z’n greep. Ik zit alleen in de huiskamer, mini-ons speelt met de snoeren en kijkt me verwonderd aan omdat ik tegen de televisie praat. Ik kijk zelden voetbal, maar als ik het doe doe ik het goed.

Terwijl ik sta te schreeuwen te juichen wil ik naar de trap rennen, naar boven gillen dat we gescoord hebben. Weinig zinvol, op zolder zit nu niemand meer om naar te roepen. Ik mis het lauwe “oh” wat ik dan terug kreeg terwijl ik een klein dansje maakte.

Ik keek vaak alleen, geen zin om er op uit te gaan. Aart keek bijna nooit mee, die had echt helemaal niks met voetbal zei hij. Zei hij…
Maar ondertussen wist hij alles. Die enkele keer dat we samen naar voetbal keken omdat ik hem had weten over te halen zat ik met open mond van verbazing aan te horen wat hij allemaal te vertellen had. Dan bleek namelijk dat hij zelfs van voetbal wel een beetje verstand had, dat hij alle spelers bij naam kende en vaak ook nog spelers van de tegenstanders, hij wist dingen te vertellen over de coaches, ins en outs over de teams én hij snapte het spelletje prima. Nee hij had echt niks met voetbal, maar ik verdenk hem er van dat hij boven gewoon stiekem toch zat te kijken of zo.

Nu kijk ik met mini-ons, hij lijkt op ons allebei, sommige dagen zie ik duidelijk Aarts blik in zijn ogen, soms kijk ik naar mezelf. Hij kijkt verbaasd naar het scherm met rennende poppetjes en eet ondertussen rustig zijn bordje oranjevoer (puur toeval hoor) leeg met een lepel. “Aaaaart!” had ik willen gillen, “kijk, onze zoon eet gewoon met een lepel, zomaar ineens. Heb jij dat met hem geoefend?”, ik zie voor me hoe trots hij dan zou hebben gekeken.

We kunnen niet meer samen juichen, een vreugdedansje doen, high fiven. Ik juich alleen voor twee. Voor Lucas want voor voetbal heb ik ‘m nooit echt warm kunnen krijgen.

Advertenties

Een gedachte over “Voebâlluh

  1. Lieve Wendel,

    Ik herinner me nog dat Aart na de groepsfase van het WK 2006 ruim bovenaan stond in de Groene-pool. Hij had bij elke wedstrijd 1-0 ingevuld, want dat is de score die het meest voorkomt, redeneerde hij. Geestig en rationeel. Wat een kerel. Ik mis hem ook en moest afgelopen maand veel aan hem denken.

    Pats

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s