Dag 14, 15 en 16, Hillocks en docks

Panorama vanaf het water
Toen wij ruim een week geleden in de Lonely Planet lazen dat de citadel die we gingen bezoeken op een hillock lag dachten we nog dat het peanuts zou zijn om daar even naar toe te fietsen. Een hillock is immers een heuveltje. Nou en heuvels in Nederland zijn makkelijk te bedwingen. In Amersfoort hebben wij de vluchtheuvel en vlakbij de Utrechtse heuvelrug. Dat is allemaal niets vergeleken bij de Amersfoortse berg, wat dus een ware berg is en een enorme beklimming.

Onze berg- en heuvelperspectieven zijn aardig veranderd sinds we proberen de steden op onze vouwfietsen te bedwingen. Iets wat op de kaart goed te doen lijkt blijkt in het echt regelmatig op of achter een heuvel te liggen. Andere keren komen wij er na een stevige klim achter dat we bovenop een heuvel beland zijn waar we vervolgens net zo hard weer af moeten om ons doel te bereiken. En onze vouwfietsjes met drie versnellingen zijn niet écht berekend op ‘hillocks’ van 30%. Dus regelmatig hoor ik Aart roepen dat hij echt geen meter meer omhoog gaat en dat hij niet wéér een hillock op wil. Maar toch doen we het elke keer weer, want om je doel te bereiken…
Woensdag (dag 14) had ik een cameraloze dag. Heerlijk om zonder het gewicht rond te lopen en je niet af te hoeven vragen of je wel of niet je camera tevoorschijn moet toveren. Hoewel ik het heerlijk vind om te fotograferen en zo de plaatsen die ik bezoek te vangen, is het toch ook een andere manier van kijken. Je kijkt niet of je iets mooi vind, maar of iets mooi zou zijn op een foto.
We gingen deze dag naar de Bazaar, om rond te kijken en om in te slaan. Want Istanbul is een geweldige stad om te shoppen. Alleen vind ik de plaatsen waar je dan heen gestuurd wordt door de gidsen niet echt leuk, daar ben ik dan een hele rare in. Maar goed de Grand Bazaar is oud en ik hoopte iets aan te treffen zoals in de souqs van Marokko. ’t was heel anders, wel mooi, ook leuk, maar ook duidelijk erg toeristisch. Maar toen wij aan de andere kant de bazaar uit liepen met als bedoeling iets anders te gaan doen, toen werden we gelukkig. Ineens waren er bijna alleen nog maar Turken, het was een andere stad! Weg toeristen en overal handel. Een straat met allemaal knopenwinkels, vervolgens een straat met allemaal sjaals en hoofddoekjes en ga zo maar door. We hebben ergens verstopt in een achterafsteegje tussen de Turkse mannen thee gedronken onder een dak van druivenbladeren. De Turkse mannen drinken hier geen koffie, zoals ik altijd dacht, maar thee. Heel veel thee op kleine krukjes aan kleine tafeltjes. Het heeft iets heel aandoenlijks om van die grote mannen te zien zitten met hun knieën zowat bij hun oren terwijl ze ondertussen genieten van de çay (thee) met heel veel suiker en een potje trictrac spelen.
De winkels zijn hier gegroepeerd in han’s, dat betekend dat je voor een bepaald artikel naar een bepaalde buurt moet gaan.
Overigens was Aart erg onder de indruk van mijn onderhandelingstechnieken. Natuurlijk heb ik al geoefend in Marokko, maar hij had niet verwacht dat ik zo hard zou zijn of dat ik gewoon weg zou lopen als ik mijn zin niet kreeg.

Op dag 15 wilden wij gaan fietsen maar Aarts zadel was na zijn valpartij wel erg scheef gaan staan en zijn band was wat leeg. En zo kwamen wij er achter dat we praktisch tegen de fietsenhan aan zitten. En zo konden wij een nieuw zadel krijgen (en een opgepompte band) en zagen we zelfs electrische vouwfietsen te koop staan. Uiteraard trokken onze fietsjes weer veel bekijks en wilden allerlei Turken foto’s maken met hun mobieltjes. Misschien wel om de betreffende fietsen eens op te zoeken voor hun eigen winkel.
We zijn over de brug naar de overkant van de Golden Horn gefietst en hebben daar een heel eind langs het water gereden. Helaas was toen Aarts band verdacht leeg en waren we onze fietspomp(je) in het hotel vergeten. Dus op zoek naar een fietsenwinkel/reparateur. Nou dat was een hele zoektocht want we zaten dus aan de andere kant van het water en die fietsenhan was dus in geen velden of wegen te bekennen. Maar na stug blijven vragen gingen mensen opeens in dezelfde richting wijzen. En ja hoor, daar op het hoekje zat iets waar Bicicleti op een aftands bordje stond. Met ons taalgidsje en een hoop handen en voetenwerk hebben we kunnen aangeven dat die band lek was. Wat hebben we een lol gehad! Het was een soort kelder en daar waren wel 3 mannen zich aan het bemoeien met die ene band. Er liep een kip rond en ze hadden een hoop praatjes. Ze klopten Aart eens op zijn dikke buik, zeiden dat hij die banaan niet moest eten en maakten een hoop grappen.

Aarts vrienden

Daarna zijn we op pad gegaan naar het Turks leger museum wat Aart op zijn verlanglijstje had staan. Hij hoopte iets te zien over de yanitsaren, de soldaten van de sultan en er zou een concert zijn met legermuziek.

En toen kwam dus de echte hillock, eerst leek het wel mee te vallen, maar toen kwam er ineens nog eentje. We kregen het fietsend echt niet voor elkaar dus zijn we gaan lopen. Pfoei, dat is nog eens goed voor je conditie! Zwaar! Aart heeft wel 4 keer geroepen dat hij geen meter meer omhoog ging. Maar uiteindelijk hebben we natuurlijk gewoon de top gehaald en Aarts museum bezocht. Dat was trouwens enorm nationalistisch, ze vertelden over allerlei oorlogen hoe geweldig ze waren geweest en hoe achterlijk die anderen. Wel interessant om te zien hoe ze daar over denken. En ze hadden een enorme verzameling wapens, schilden, harnassen, helmen etc. Het viel toch een beetje tegen, die yanitsaren waren nauwelijks te bekennen en het concert met legermuziek ging niet door, bovendien hadden wij van al dat geklim bibberbenen gekregen en helemaal geen zin om door een gigantisch museum te sjokken. Gelukkig hebben we de trappers op de terugweg nauwelijks hoeven aanraken. En we hebben weer een mooi stukje Istanbul bekeken, ditmaal het modernere Europese deel waar de dure winkels staan en de rijke Turken gaan winkelen. Ook erg leuk om te zien.
Vandaag, dag 16, zouden wij eigenlijk naar de prinseneilanden gaan. Maar dat was wel een hoop gedoe en we waren moe, niet echt vroeg op en hadden eigenlijk niet zo veel zin. Dus hebben we besloten het niet te doen en gewoon bootjes te gaan varen. Gewoon zien hoe ver we de bosporus op konden komen. Eerst zijn we enthousiast in een gewone ferry gestapt, naar het Aziatische deel (voor de 2e keer). Alleen konden we van daaruit helemaal de Bosporus niet op. Dus zijn we weer op de ferry terug gestapt. Heerlijk, dat ding vaart lekker hard, je voelt het water spetteren en je kunt van alles zien. Dus al hadden we de hele dag heen en weer moeten varen, dan hadden we nog genoten. De ferry’s zijn gewoon een alledaags vervoermiddel net als de trams, bussen en metro’s. Er zit tenslotte nogal wat water tussen de verschillende onderdelen van de stad.
Terug waar we vandaan kwamen wilden we uit gaan zoeken hoe we zo ver mogelijk de bosporus op konden toen we tegen een boot vol Turken aanliepen die een rondje Bosporus ging maken voor een behoorlijk laag bedrag. Als wij steeds ferry’s hadden moeten nemen hadden we daar veel meer voor moeten betalen! Dus daar zijn wij ingestapt en hebben wij heerlijk op zitten genieten van het water, de zon en het uitzicht.

Wij zitten te genieten

Een van de grote vaarflatgebouwen

De Bosporusbrug

Istanbul vanaf het water

Bosporus brug

Istanbul vanaf het water

Eilandje op de Golden Horn

Daarna hebben wij in een aftands straatcafé brood met gegrilde vis gegeten en daarna heb ik nog ergens een gegrilde maiskolf gekocht bij een kraampje. De vis was heerlijk, de mais droog en koud.

Vis eten aan het water
Al met al hebben we echt een heerlijke dag gehad, ’t was dan niet op een Prinseneiland, maar dat water heeft een onnoemelijke aantrekkingskracht op ons. Misschien stappen we morgen of overmorgen wel weer op een boot…
Nou ja, morgen niet, morgen zetten we voor het eerst de wekker en gaan we naar de Aya Sofia en de Blauwe moskee. Ik kleed me netjes aan met een lange broek en een hoofddoek en Aart knoopt zijn overhemd tot boven dicht en laat gauw een baard staan! Zo gaan we eens naar dat moois kijken. En overmorgen…dan gaan we nog een laatste dagje genieten, waarvan dat weten we nog niet, maar we hebben erg veel zin in onze laatste daagjes Istanbul. We zijn zo blij dat we zo veel tijd hier hebben!

Foto’s volgen nog! (nagekomen bericht…de foto’s willen niet zo momenteel, meer volgt!)

Advertenties

Dag 13: Istanbul — Üsküdar, Harem en Kadiköy

Op de veerpont naar de overkant

Liefde, soms voel je gewoon liefde voor een plaats waar je bent. Moeten jullie al braken van onze liefdesverklaringen aan de stad Istanbul? Wij raken er zelf niet over uitgepraat. Ook vandaag hebben we weer met volle teugen genoten. Van de knapperige kipdöner bijvoorbeeld die wij kochten aan de overkant van de bosporus.
Vandaag hadden we een fietsdag ingepland om onze voeten en benen (en heupen) een dagje rust te geven. Dus zijn wij met de boot naar het Aziatische deel gegaan. Wat een verademing om eens niet omgeven te zijn door (andere) domme toeristen, om gewoon tussen de Turken te zitten. Ook aan deze kant is het overal loeidruk, maar toch is het totaal anders omdat het authentiek is. Authenticiteit is iets wat me blijft boeien. Het is als ware alsof je wil dat je als reiziger en buitenstaander (want dat ben je) een kijkje krijgt in de wereld van de echte Turken. Een soort diep verlangen om er ook een beetje bij te horen, om begrip te krijgen over hoe het land echt is, hoe het ademt en beweegt. Wij komen hier niet alleen om mooie dingen te bekijken, maar ook om hier te zijn. Wij willen niet dat we onderdeel van de toeristen zijn maar willen onderdeel van de stad zijn. Waarom? Omdat de stad onderdeel is van ons. Liefde dus, daar had ik het over. Gezellig op een bankje over het water kijken zittend naast een wat oudere (dat is synoniem voor ik weet het niet precies maar ouder dan ik) Turkse vrouw. Mét hoofddoek en mét sigaret. Ze had een hoop te vertellen. Wát? Dat weet ik niet, maar het was erg gezellig. Uit de gebaren maakte ik op dat ik moest stoppen met vijgen eten omdat ik anders zou gaan overgeven. Maar misschien was dat me ook ingegeven door het gevoel dat ik misschien niet nog een zesde vijg moest eten omdat ik anders zou ploffen.

Moda

Üsküdar dus en Harem en Kadiköy zijn wijken op het Aziatische deel waar de meeste Istanbullus wonen. We kregen een kijkje in hoe het ware leven is in Istanbul.
Val ik al in herhaling? Ik zal een samenvatting geven, we hebben genoten op de veerboot van het water, we hebben ons ongans gefietst op de heuvels van Aziatisch Istanbul, genoten van de zee, de omgeving, het uitzicht en weer genoten van de boot op de terugweg. Wat is het leven toch mooi.

Genieten van de zon, de zee en het uitzicht

Alleen jammer dat de dag begon met een stukke fiets, ketting er af, snelbinder kapot, Aart die van de zijne viel (hoe dat snap ik nog steeds niet) en nu gebutst en gedeukt is en een scheef zadel heeft. Maar toch houden we nog steeds van Istanbul.

Aart heeft er nog erg veel zin in!

 

Dag 10, 11 en 12: Een lange treinreis en een boers paleis (Bucuresti – Istanbul)

Onze trein op weg naar Istanbul

Onze trein op weg naar Istanbul

Het zijn drukke dagen geweest en toch ook weer niet.  Zaterdag zijn wij in de trein naar Istanbul gestapt, een lange lange reis, dwars door Roemenië, Bulgarije en Turkije naar de grote metropool. De reis door Bulgarije was werkelijk prachtig, wát een mooi land. We hebben bijna spijt dat we geen tijd hadden om daar te stoppen en het moesten doen met het landschap wat aan ons voorbij gleed in de trein. Zo mooi! Hieronder een paar foto’s van deze treinreis.

De natuurlijke grens tussen Bulgarije en Roemenië

Onze slaapwagon en een station in Bulgarije

De onderkant van onze trein, uitstappen midden op het spoor

De echte oriënt express

Uitzicht vanuit de trein, Bulgarije

De treinreizen blijven bijzonder, je ontmoet medereizigers. Een Brit van middelbare leeftijd die voor het eerst in zijn leven echt op reis was. En stel rastafari’s, nou ja het waren wannabe’s want ze hadden wel rasta maar geen kleurtje. Vanalles en nog wat. En onze conducteur, host of hoe noem je zo iets, was zo breed (lees: nogal stevig) dat hij zich alleen zijdelings door de gang van onze wagon kon verplaatsen. Onze coupe was gelukkig tot onze opluchting ditmaal toch echt wat groter, het scheelde maar een halve meter in de breedte, maar daardoor konden we onze bagage + fietsen deze keer wel fatsoenlijk kwijt.

Heel vroeg in de avond zijn wij al gaan slapen (het was een uur of negen) omdat we wisten dat we rond een uur of één er weer uit moesten bij de grens van Turkije om een visum te kopen en door de douane te gaan. Maar het werd een erg onderbroken slaap. We hebben uren stil gestaan, gewacht op nieuwe locomotieven. En wat het ook niet beter maakte, rond een uur of één stonden we dus stil op een station. En hoewel we wel wisten dat het Turkije niet kon zijn (alles in het cyrillisch zoals ze in Bulgarije doen) konden we toch niet echt rustig gaan slapen. We dachten er namelijk bijna te zijn. Na nog een paar uur dommelen kwamen we uiteindelijk pas om vier uur ’s ochtends bij de douane uit. En dat duurde lang, vreselijk lang! Sta je dan te wachten en te wachten en te wachten met je totaal duffe hoofd. En uiteindelijk bleken we dus inderdaad meer dan twee uur vertraging te hebben. En dat alles in een trein zonder wc-papier, een hele tijd lang zonder stroom (zodat de wc niet doorgespoeld kon worden) en zonder bistro-wagen of een andere vorm van voedselvoorziening. Maar gelukkig hadden wij het goed voor elkaar en hebben wij heerlijk gedineerd met worst, tomaat, brood, pretzels, komkommer en fruit. Maar wat waren we gaar toen we eenmaal aankwamen in Istanbul!

Istanbul Panorama

De aankomst in Istanbul was spectaculair, prachtig uitzicht over het water en de verschillende delen van de stad. Misschien toch nog even wennen zoals we in elke stad moesten? Nou nee, het gevoel van ontheemding kwam niet! We zijn zo enthousiast, we zijn zo verliefd op Istanbul. Het voelt niet als thuiskomen, want ons huis staat in Nederland in een rustige straat zonder toeristen. Maar het voelde wel heel vertrouwd, goed, prettig, mooi en leuk. Het voelde als thuiskomen op reis. Als aankomen op een van die mooie plekken die de wereld te bieden heeft.

Istanbul bij de Galatabrug

Aart heeft het al uitgevogeld, hij wil hier wonen. Aart wil altijd wonen op plekken die hij prachtig vind, er hebben al heel wat plaatsen de revue gepasseerd dus mensen maak jullie geen zorgen, wij blijven gewoon in Amersfoort.

Maar genieten doen we, van deze prachtige stad. Het is hier druk, enorm druk en het water heeft een aantrekkingskracht die niet te beschrijven is. Het geeft de stad iets extra’s, iets wat ons doet verlangen er te blijven. En in het water te springen. Maar het water is hier ronduit smerig dus we beraden ons nog op een verkoelingsplan, anders word het Athene waar we in de zee springen.

De dag van aankomst hebben we eerlijk gezegd niet veel gedaan. Eerst zijn we op zoek gegaan naar een lunch. Normaal kopen we dan een brood en beleg en water en dan lunchen we ergens op een bankje, maar we waren moe en zagen ook geen minimarket of supermarkt. We zitten in een supertoeristisch gedeelte waar je voor alles de hoofdprijs betaald. Maar onze doorzetting loont. Tijdens het rondlopen zagen we een klein straatje en natuurlijk waren we veel nieuwsgieriger wat daar dan achter zat. En zo kwamen we bij een bakker uit die ons heerlijk kaasbrood liet proeven en waar we voor een habbekrats heerlijk hebben gegeten en thee gedronken. Daarna hebben we voor nog een habbekrats een enorme zak fruit gekocht en zijn we terug naar het hotel gegaan en in bed gedoken. We hebben uren geslapen en zijn toen aan het einde van de middag de straat op gegaan. We hebben heerlijk over de kade gelopen en genoten van alle mensen (voornamelijk Turken zelf) die rondliepen, broodjes vis aten, maïskolven en nog veel meer. Hoe vermoeid we ook waren, we hebben volgens mij enorm lopen glunderen.

Gisteren hebben we eerst in ons rooftoprestaurant van het hotel ontbeten, prachtig uitzicht en heerlijk ontbijt. Heel uitgebreid ook, maar ik moet wel zeggen dat ik ’s ochtends niet zo veel zin heb in feta met olijven, ui, paprika, tomaat en dat soort dingen. Gelukkig is er daarnaast nog genoeg over om mijn ontbijt van samen te stellen. En dat dan op te eten in het zonnetje met de wind door je haren en uitzicht over de Bosporus en de Golden Horn. En het eten wat wij ’s avonds eten is ook al zo verrukkelijk, uiteraard zoeken wij de restaurantjes uit waar niet alle toeristen zitten en die er ook ietwat minder gelikt uit zien. Want je kunt gewoon op straat heerlijk eten.
Na het ontbijt hebben wij het Topkapi paleis bezocht. Want hoewel Istanbul voor ons ook wel even een rustmomentje is (even geen uren in de trein zitten, koffers sjouwen etc.) willen we natuurlijk toch ook wel het een en ander zien. Feitelijk hebben we een enorme verlanglijst en moeten we nu ook eigenlijk weer weg. Maar we zijn best wel een beetje gaar nog van de reis en de afgelopen weken rondsjezen dus we doen rustig aan.
Het paleis was interessant, maar we waren eigenlijk verbaasd over de lompheid ervan. De gebouwen zijn van buiten echt heel mooi, maar van binnen zijn ze lomp en niet verfijnd. Misschien dat er vroeger overal kleden lagen ofzo, maar wat we nu zagen waren gewoon lompe grove stenen. En je moet al je verbeeldingskracht gebruiken om mensen in zo’n paleis te zien wonen. En dat is natuurlijk wel leuk, om je te bedenken dat die sultan daar woonde, met zijn vrouwen, zijn concubines en zijn eunuchen. Met zijn kinderen (dat moeten er nogal wat geweest zijn met zo veel vrouwen)  en zijn gevolg. Maar een ding moet gezegd, de tegels en het inlegwerk wat we hier en daar aantroffen waren echt prachtig!

Uitzicht vanuit het Topkapipaleis

Holle boom

Topkapi Paleis

Topkapi Paleis

Dag 9: Bucuresti — verlaat bericht —

Panorama van het paleis van Nicolae Ceauşescu

— Dit is een verlaat bericht — Om de een of andere reden is hij nooit op mijn blog terecht gekomen —

Gisteren hadden wij een hele dag in Boekarest. Eerlijk gezegd wilden we bijna nog liever in de hotelkamer blijven maar aangezien dat ook een behoorlijk deprimerende plaats was en we vonden dat we op zijn minst het achterlijke grote communistische paleis van Nicolae Ceauşescu, een Roemeense dictator, moesten gaan om te zien. Dus stapten wij aan het einde van de ochtend toch maar op onze vouwfietsen om daar eens naar te gaan kijken.

Paleis van Ceauşescu door een hek aan de zijkant van het terrein

Wat kan een nachtje slaap en een beetje zon veel doen met een indruk van een stad zeg! De ruige achterbuurten waren nog steeds smerig en vuil, maar niet meer bedreigend en vervelend. En we troffen onderweg zowaar fietspaden aan, een heleboel zelfs! Ik kan niet zeggen dat het erg goede fietspaden waren, om over te steken moest je vaak bij 3 stoplichten wachten om weer op het fietspad terecht te komen en zoals eerder geschreven…die stoepjes waar je af moet en die gaten, die waren er nog steeds. Maar we hebben een enorm eind gefietst, het paleis helemaal rondgefietst en daarna kwamen we een worsttentje tegen waar we gegeten hebben en vervolgens hadden we zowaar zin om nog wat meer van de stad te zien. Dus zijn we weer op onze fietsen gestapt en hebben we vanalles gezien. Kleine straatjes zonder auto’s (zeldzaam), een heleboel oude gebouwen, een park met fonteinen. En we hebben er zowaar een beetje van genoten. We verheugen ons nog steeds meer op Istanbul en hoeven hier ook niet zo nodig terug te komen (terwijl we Budapest best nog eens zouden willen zien), maar het was leuk om er geweest te zijn. Zo’n stad waar vooral veel Roemenen rondlopen (en rijden), met mooie en lelijke kanten.
En het was interessant om te merken dat je toch weer na die eerste schok, je eerste beeld kunt omvormen naar een positiever beeld.

De logica van Roemenië

En ook interessant is dat we gemerkt hebben dat we bijna elke keer de eerste dag een beetje ontheemd zijn. We raken steeds de weg kwijt, zijn uren bezig het hotel te vinden. Gehannes en gezwoeg met de fietsen. Kortom…we moeten elke keer wennen, wennen aan het verkeer, de wegen, de gebruiken, het uitzicht. En als we dan gewend zijn dan gaan onze ogen weer open en zien we ook, en dat gebeurt overal, de mooie dingen  van een plek. Ontdekken we de schoonheid.
In Boekarest ontdekten we de schoonheid van een plein met fonteinen en lelijke flats er omheen. De schoonheid van de auto’s die daar tussendoor sjeesden terwijl midden op op een bankje zaten uit te rusten.

Plein met fonteinen, reclame en verkeer

Nog een paar uur en dan stappen we weer in de trein, de trein naar ons volgende doel: Istanbul. Het word een lange reis door Roemenië, Bulgarije en een stukje Turkije. Het word waarschijnlijk weer een minder fijne nacht. Maar we verheugen ons er nu al op…net als op al die andere plaatsen waar we geweest zijn en nog heen gaan. Het zal wel, net als bij de vorige plaatsen, een beetje wennen zijn.

De 'oude' binnenstad

De foto’s van dag 9

Straks een nieuw berichtje over Boekarest, de kaarten zijn geschud en de uitkomst was toch wat anders dan we dachten. Maar hier eerst nog een aantal foto’s van onze eerste dag Boekarest:

Arc de triomphe van Boekarest

Stoere Haan in het openluchtmuseum

En als laatste, ter illustratie van mijn vorige berichtje een aantal foto’s die ik weliswaar gisteren genomen heb, maar die wel ons de eerste indruk van de stad gaven.

Bucuresti Gara Nord, het station waarop we aankwamen (nu in de zon)

Uitzicht uit onze hotelkamer

Uitzicht vanuit onze hotelkamer (flats en daarachter het spoor)

Dag 9: Bucuresti

We zijn in Bucuresti (Boekarest) en hebben hier een unique ultieme reiservaring. Die zijn niet altijd leuk moet ik zeggen. Laatst hadden we even een minder dagje met verkoudheden, lekke band etc. Maar dat was gauw opgelost en nu we hier zijn valt dat alles weer in het niet.
Deze stad is groot, heel erg vies, heel erg vervallen en heeft weinig charme. Straathonden leven op gelijke voet met zwervers, lijmsnuivers en bedelaars. Dit alles word versterkt doordat wij in een hotel vlakbij het station zitten. Wat natuurlijk heel handig is, maar zeker niet een van de beste buurten is. Wat ook niet meehelpt is dat we nog geen goede kaart hebben kunnen vinden dus tot nu toe zijn we bij alles wat we deden vreselijk verdwaald. En het fietsen…dat lijkt hier meer op een kamikazeactie. Ga dan op de stoep zul je denken?! Nou inderdaad, dat doen we ook natuurlijk. We willen hier nog niet dood gevonden worden. Maar die stoep, die eindigd soms gewoon ineens, er zitten enorme gaten in, heel diep en als er een fietspad is, dat hebben we wonderlijk genoeg wel aangetroffen in de beste straat van de stad (grote boulevard met banken en ambassades) dan word je wel geacht om van het stoepje af te rijden en aan de andere kant weer tegen het randje  op. En nog leuker…volgens mij hebben ze hier een enorm parkeerprobleem. Dus auto’s staan op de onhandigste plekken, regelmatig vol op de stoep, of op het zebrapad. Ook al aangetroffen…een zebrapad dat eindigde met een plantenperk met boom…niks stoep om jezelf veilig te stellen.
Jullie lezen het al, wij zijn niet erg opgewarmd door de stad. Zeker niet na nog een slechte nacht slaap en gisterenavond een vreselijke excersitie in het donker in een poging om het hotel terug te vinden. In dit bed vlieg ik omhoog als Aart zijn pink beweegt en als ik zachtjes kuch ligt Aart helemaal te schudden. Over  het ontbijt wil ik het helemaal niet hebben.
We vragen ons echt af hoe die Roemenen dit uithouden. Nou kijken ze op zijn zachtst gezegd ook niet erg vrolijk over het algemeen, maar we snappen nu ook wel waarom. Wat een trieste bedoening zeg!
Vandaag gaan we maar eens proberen of we nog verandering in onze indruk kunnen aanbrengen. En dan morgen…op naar Istanbul!
En vandaag helaas geen plaatjes, daar zijn twee redenen voor. De eerste is dat ik er wel erg weinig gemaakt hebben, de leukste zijn van een grote haan, een stel rode torretjes en een schattig poesje…Zegt wel genoeg of niet? De tweede reden is dat ik op een hotelcomputer dit berichtje zit te typen en ik dus niet zo mijn foto’s er op kan zetten en bovendien loopt het ding achter terwijl ik type dus ik wil niet weten hoe het reageert op een foto!

Dag 7: Overpeinzingen in Brasov

De daken van Sighisoara

Het is altijd weer interessant om te merken hoe je ineens kunt veranderen als je op reis bent. Mensen die het perfect kunnen vinden kunnen soms niet samen reizen en mensen die perfect samen kunnen reizen hoeven in het algemeen niet de dikste vrienden te zijn. Dit om maar eens aan te geven hoe anders iemand kan zijn op reis. Wij hebben het gelukkig heel leuk samen maar dat wisten we al. Ik merk veranderingen bij mezelf en die vind ik altijd weer boeiend. Waarom wel op reis maar niet thuis?
Normaal ben ik een stresskip. Doodnormaal voor mij. Maar nu op reis voel ik geen greintje zenuwen. Weg is alles. Loop ik normaal al te stressen als ik de bus moet halen of de tram, nu regel ik alles op mijn dooie gemakje en ik maak me totaal niet druk.
Wat is er nu dan zo anders dan thuis? Waarom maak ik me nu niet druk, terwijl we die trein echt wel moeten halen aangezien we daar tickets voor hebben en het een lange reis is. Maar toch, toch maak ik me niet druk.
Het is de tijd, de tijd maakt het verschil. Mijn horloge is niet mee op reis en maar heel af en toe voel ik de behoefte om de tijd op te zoeken. Meestal uit noodzaak want het maakt ons niet uit of het 17.00 uur is als we honger hebben of pas 19.30 u, maar die treinen rijden echt wel op tijd. Maar nu hebben we tijd, we gaan op ons dooie gemakje naar het station, genieten daar net zo van de omgeving als op het pleintje in het stadje en kijken onze ogen uit. En die trein? Als die binnenkomt zijn wij daar al lang. Hebben we een praatje gemaakt met een Roemeen met maar 3 tanden en met een Spaanse uit Santiago de Compostella. En lang voor die trein binnenkomt hebben wij al vol verwondering gekeken naar die Roemenen die gewoon over het spoor naar de trein klimmen. En vanuit de trein zien wij nog net hoe twee Roemenen met een grote plant over de goederentrein klimmen die vlak daarvoor is komen binnenrijden en zo voor de trein kwam te staan waar die twee in moesten. Zouden die goederentreinen daarom trappetjes hebben? Later besef ik me ineens dat de enige weg naar het perron over het spoor was!
In Brasov zie ik tot mijn stomme verbazing zelfs mensen over het hek klimmen tussen twee spoorlijnen in. Blijkbaar is dat doodnormaal. Doodnormaal voor hun dan.
En door de tijd zie ik dat allemaal.

Sighisoara

Sighisoara

Koekhuisje Sighisoara

Toren van Sighisoara

Dankzij die tijd heb ik me ook geen seconden druk gemaakt toen we gingen schuilen voor de stromende regen die ons overviel in Brasov. We hebben rustig zitten wachten, meer dan een uur denk ik, voordat we besloten dat het droog genoeg was om verder te gaan. Wat wel jammer was was dat we de weg niet konden vinden en Aart een lekke band kreeg. Maar gelukkig bleken we toen al vlakbij te zijn. Nou ja al, we hebben dus dik een uur gedaan over een stukje van 10 minuten, we hebben de buitenwijken van Brasov gezien, die zijn niet echt de moeite waard (industrieel) en dus Aarts voorband stukgereden op een stoepje.

Gisterenavond wilden we in de pub van het hotel nog wat drinken, maar o wee…Voetbal! Alles was gereserveerd en we konden nog net een drankje drinken voor de wedstrijd begon. Onze kamer ligt recht boven de pub dus terwijl wij probeerden te slapen hoorden we gejoel en gejuich. Of misschien was het de teleurstelling want vanmorgen kwam ik er achter dat de Roemenen met 2-0 verloren hebben van de Fransen. Veel heb ik daar niet meer van meegekregen want ik ben met oordopjes in in slaap gevallen terwijl de wedstrijd nog bezig was.

Regen in Brasov

En vanmorgen 7.15 u zaten we aan het ontbijt, ik was om 6 uur al klaarwakker. Misschien geen wonder omdat we zo vroeg naar bed waren gegaan. Onze eerste missie na het ontbijt was de fiets repareren. Helaas konden we het wiel niet los krijgen en zagen we geen mogelijkheid om de band zelf te plakken. ’t is zo’n klein wieltje, je moet wel een beetje ruimte hebben. De receptioniste was ook erg geschrokken toen we de fiets mee naar boven wilden nemen naar onze badkamer, wat we ons wel konden voorstellen, dus dat hebben we maar niet gedaan. Ok dus niet zelf plakken. Zouden ze fietsenmakers hebben in Roemenië? Hoewel we hier en daar wel een fietser hebben gezien vroegen we ons dat sterk af. Maar op internet vonden we er eentje aan de andere kant van de stad en onze geschrokken receptioniste wilde ons maar al te graag (met de fiets de deur uit) helpen. Uiteindelijk na wat rondgebeld te hebben bleek er een fietsenmaker vlakbij te zijn. We werden nog gewaarschuwd dat we niet te veel moesten betalen. Ze dacht iets van 40 lei (10 euro). Maar die waarschuwing was totaal overbodig, de fietsenmaker gaf aan dat het ongeveer 15 lei ging kosten en dat we over een half uur terug moesten komen. Toen we na 45 minuten terugkwamen was hij inderdaad gerepareerd en hadden we een nieuwe binnenband. Hoera we kunnen weer fietsen! Zitten we daarom misschien binnen in de kamer? Of is dat omdat het een rustdag is en wij er niets voor voelen om in de rij aan te sluiten om een of ander iets van Vlad Tepes (Dracula) te gaan bekijken? Ja wij rusten uit, ik probeer mijn verkoudheid en mijn slijmbeursontsteking te verdrijven en Aart moet nog bijkomen van de schok van die lekke band (en twee valpartijen want hij is gelukkig helemaal niet eigenwijs en probeert alles zittend op de fiets te doen in plaats van af te stappen).

Tijd voor foto’s!!

Genieten van de repetitie van Brasovs Philharmonisch orkest

Kerkpleintje in Brasov

Brasov heeft sterallures

Brasovgroen