Alleen is maar alleen

20130830-085337.jpg

Prrrfy, iehoehoehoe, Aaaaaah, ieieieie, ihahihahiii. Met zijn beentjes in de lucht en gillend van plezier ligt Lucas naast me. Kwart over zeven vond híj een mooie tijd om op te staan. Ik wat minder. Op zich vind ik het een prima tijd hoor, maar als je dan tot half vijf hebt wakker gelegen omdat je weer moet wennen aan thuis zijn en je verbeeld dat die vlooien die je besprongen bij thuiskomst alsof je hét hapje van de maand was je achtervolgd zijn tot in je bed dan is kwart over zeven rijkelijk vroeg. Dan doe je een poging met een flesje en een speentje in de hoop dat hij zomaar spontaan nog een paar uur gaat slapen maar helaas, voorlopig tevergeefs (dus schrijf ik deze blog maar).
Op zulke momenten mis ik Aart niet alleen als persoon, maar ook als paar armen en benen.
‘Aaaaart, neem jij Lucas even dan ga ik nog even slapen’. Nou vergeet het maar, geen Aart te bekennen.
Sommige dingen zijn écht niet handig alleen, andere dingen gewoon minder prettig. Kijk dat je als Lucas net slaapt niet even naar de supermarkt kan lopen is wel vervelend en dat ik voor álles wat ik wil doen waarbij kleine kinderen niet gewenst zijn nu oppas nodig heb is erg vervelend. Maar mijn dagje gisteren deed me beseffen hoeveel energie het kost om alleen te zijn.
Nadat ik alle zooi van de vakantie bij elkaar geschraapt had en weer enigszins logisch in tassen en koffers in de auto had gepropt, de boel weer netjes aangeveegd had en de kat gevangen had toog ik met mijn auto naar de boot die me van Terschelling terug naar het vaste land moest brengen. Op de boot aangekomen moest ik terwijl ze de rest van de boot vol stouwden met auto’s zo snel mogelijk de kinderwagen, Lucas, de kat én de luiertas zien uit te laden. Met behulp van een medewerker met walkie talkie en neongeel hesje kwam ik uiteindelijk in de lift terecht (alleen bediend door personeel) waar hij op het knopje van het bovenste dek duwde want dat was minder druk, minder warm én je kon naar buiten. Eenmaal op het bovenste dek kwam ik tot een aantal conclusies, als je alleen bent denken mensen dat ze oeverloos tegen je aan mogen praten, soms is dat leuk, maar niet als de persoon in kwestie een bemoeizuchtige tang is, ik was de draagzak vergeten, ik had een dek lager zullen gaan zitten zodat ik eten kon halen, ik zat kilometers bij de wc vandaan en Lucas had vandaag in totaal nog maar een uur geslapen dus hoogste tijd voor een dutje (waar hij ook al aan begonnen was in de auto).
Ik besloot uiteindelijk maar met mijn portemonnee in mijn achterzak en Lucas op mijn arm de steile trap naar de catering gelijk af te dalen voor ik al te lange rijen tegen kwam, de boot schommelde of Lucas net weer sliep ook al had ik geen trek. Op de terugweg moest ik zien én niet van de trap te vallen, én Lucas vast te houden en mijn dienblad met drinken, salade en friet recht te houden. Toen ik boven kwam zei de bemoeizuchtige oudere vrouw met wie ik tegen wil en dank al eerder had zitten praten: “heb je dat helemaal alleen gedaan. Had ‘m aan mij gegeven!” Ja, Lucas dus. “Hij is toch nog niet eenkennig” voegde ze er nog aan toe. Nee dat klopt, dacht ik bij mezelf, maar vind u het heel erg als ik mijn kind niet aan een wildvreemde bemoeizuchtige oudere dame geef die Lucas in eerste instantie voor een meisje aanzag? Ja, dat vond ze erg, maar ik snoerde haar de mond met een “Ik ben gewend het alleen te doen”. Je zag haar denken en de vraagtekens in haar ogen, maar ik heb er maar niet aan toegevoegd: ‘ja mijn man is namelijk dood dus nu ben ik alleen met Lucas’.
Nou ja de rest van de reis verliep betrekkelijk rustig, af en toe moest ik ineens met de oudere dame praten, ze had dezelfde ereader als ik en vond dat ik een hoesje moest kopen zoals zij had, knielen op een bed violen vond ze wel een beetje een heftig boek en haar man leest altijd met grote letters en toen mocht ik weer verder lezen zij ze. Toen Lucas sliep snelde ik gauw twee kilometer naar de wc en daarna haastte ik me naar de lift omdat de automobilisten werden opgeroepen naar de auto’s te gaan. Pas 15 minuten later kon ik me in de lift proppen met een man met hond die bang was voor de kat en de kat die bang was voor de hond. Beneden aangekomen bleek dat ik was ingebouwd en er met de kinderwagen niet meer door kon naar de auto. Dus…wagen geparkeerd, Lucas op de ene arm, luiertas over de andere schouder, zijdelings schuivend tussen de auto’s door, voordeur open, luiertas dumpen, achterdeur open, Lucas dumpen, Lucas stoot hoofd, Lucas troosten, Lucas vastmaken anders vergeet ik dat. Kat halen, schuifelen tussen auto’s door, kat via achterklep proberen naast Lucas te krijgen. Ondertussen concluderen dat je in de eerste rij auto’s staat die van de boot af moet en ze al beginnen te rijden. Terug schuifelen, wagen uit elkaar halen, met losse onderdelen in je hand proberen zonder auto’s te beschadigen terug te komen. Wagen precies zoals hij er uit kwam terug proberen te zetten anders past ie niet, achterklep dicht, gaat niet, de auto die voor me staat start zijn motor, wagen opnieuw er in doen. Klep dicht. In de auto springen en wegrijden. Buiten de boot parkeren want Lucas zat nog niet goed vast, concluderen dat zijn broek nat is, luier verschonen op de bestuurdersstoel, Lucas terug in de stoel, deze keer goed vast en dan eindelijk ready to go. Nou ja, moet nog even tanken en dat allemaal terwijl ik ivm met inbraakangsten graag voor het donker thuis wilde zijn…niet gelukt.
Oh en had ik al gezegd dat ik eenmaal thuis belaagd werd door vlooien die me beten en wakker hielden?
Potver Aart, ik vind alleen zijn helemaal niet leuk!

Lucas slaapt bijna, ik ga ook nog een poging doen…

Advertenties