Mijn opa snapt het

Bonbons

Bonbons gekregen van mijn opa

Mijn opa snapt het. In barre tijden is al wat je nodig hebt chocola. Van goede kwaliteit in de vorm van bonbons bijvoorbeeld.
Gisteren schoof ik samen met Lucas aan bij een van de etentjes die mijn opa houdt met zijn kinderen. Na een tijdje liet hij mijn tante een papieren tasje uit de koelkast toveren met als opschrift: ‘verrassing’. En uit dat tasje kwamen dus bonbons. Lekker! Denk ik, mijn opa kennende…

Gek, we zaten daar met vier generaties, Lucas, ik, mijn moeder en haar vader, mijn opa dus en Lucas’ overgrootvader. Ik realiseerde me ineens dat Lucas een bijzondere familiesamenstelling heeft. Twee overgrootmoeders en een overgrootvader maar geen papa. Twee (half)broers zijn het enige wat hij van Aarts kant van de familie nog heeft. Van mijn kant heeft hij des te meer, een hele schare aan oudooms en oudtantes, een opa en een oma, achterneven en nichten en dus overgrootouders, allen van ver in de tachtig.

Wat een rare wending krijgt het leven soms, dat je man niet verder komt dan 55 en je grootouders nog vrolijk rondhuppelen. Nou ja ok, vrolijk is wat overdreven en dat rondhuppelen ook.  Bij hen komt ook de ouderdom met gebreken. Maar ook weer niet met zo veel gebreken, gezien het feit dat ze alledrie nog zelfstandig rondlopen, zelfstandig wonen en alledrie nog aanspreekbaar zijn en alleen maar een klein beetje vergeetachtig.
Wat bijzonder dat Lucas dat allemaal mee mag maken! En hoe trots zijn ze op hun achterkleinzoon!

Zo, nu ga ik gauw de bonbons in de koelkast leggen want ik snap ineens waarom mijn opa ze daar heel zorgzaam bewaarde!

 

Advertenties