Vol hoofd

De afgelopen weken was mijn hoofd zo vol dat ik niet meer helder kon nadenken. Zelfs schrijven lukte me bijna niet omdat je om te schrijven toch op zijn minst inspiratie en de mogelijkheid om dingen op een rijtje te zetten moet hebben. Dat had ik niet, ik had ze echt niet meer op een rijtje. Mijn balans was zoek en je kon me met één vinger omduwen. En dat gebeurde ook meerdere keren. Ik voelde me stomp, ik voelde me verdrietig, ik voelde me moe, ontzettend moe. En ik kon niet helder nadenken. Mijn hoofd zat zo vol dat er te pas en te onpas dingen uitliepen. Woorden, tranen, energie. Dan stond ik weer te praten onder de douche. Als ik dat doe weet ik wel weer hoe laat het is. Waterleiding lek en de hoofdkraan kapot! Dan voer ik gesprekken met mijn onzichtbare zelf tegenover me, vertel ik dingen aan mensen die ik misschien pas over een week zie, of net gezien heb. Ik loop letterlijk over van alles wat er niet meer bij past.
Tranen, tja, het is ook gek eigenlijk, want maanden lang kan ik er met moeite een traantje uitpersen en dan zit ik ineens avond aan avond te huilen. Lig ik snikkend in mijn bedje en weet ik het niet meer, vraag ik aan andere weduwen tips tegen dikke huilogen. Huilend omdat het gewoon allemaal even tegen zit, omdat het niet lekker gaat. Niet omdat ik Aart mis, die mis ik pas als ik huil, dan mis ik iemand om tegen aan te schoppen. Eh ik bedoel te leunen natuurlijk.
Energie, de grootste aderlating was die van de energie, ik geloof dat mijn bedrading ook een opknapbeurtje nodig heeft. Als het niet lekker gaat dan gaat mijn kraantje niet dicht maar wijdopen en in plaats van dat ik dan wat energie spaar wordt ik druk en stuiterig. Ik knal dan zowat door mijn eigen geluidsbarrière. Maandag bijvoorbeeld…ik had koor… iets waar ik week na week naartoe leef. Toink, toink, toink. En dan word ik zo moe van mezelf, figuurlijk, want ik vind mezelf niet echt heel leuk als ik zo stuiterig ben, maar ook letterlijk. Je kunt me op het laatst gewoon opvegen dan. En het eindresultaat; een halve nacht met tranen, huilen omdat ik zo niet wil zijn, huilen omdat Aart er niet is om er over te praten en om me te vertellen dat ik heus wel leuk ben, ondanks mijn ADHD, dankzij mijn ADHD, huilen omdat ik zo over mijn eigen voeten struikel, huilen omdat ik eigenlijk gewoon intens verdrietig ben…
Het gekke is, met al dat gehuil en die vermoeidheid ben ik afgelopen weken één ding vergeten. Aart. Hij was er wel hoor, dat gaat niet weg, maar blijkbaar zat ik mezelf zo in de weg met mijn verdriet, vermoeidheid en rouw dat het helemaal niet meer daarover ging. Eigenlijk als vanouds… Want als ik niet lekker in mijn vel zat ging ik altijd ruzie zoeken met Aart. Andersom gebeurde trouwens ook regelmatig, dan ging hij gewoon een beetje roeren en porren zodat er wat uit zou komen. En als we dan uiteindelijk knallende ruzie hadden dan kwamen alle opgespaarde tranen vrij en kon ik eindelijk mijn hart luchten.
Ok, alle opgespaarde tranen zijn nog niet vrij gekomen, maar ik heb wel knallende ruzie gemaakt met mezelf en tranen gehuild die er hoognodig uit moesten. Mijn hart heeft weer een klein beetje ruimte. Hehe!

De rust is weer een beetje terug, de tranen weer opgedroogd (niet dat ik daar zo blij mee ben) en mijn stuiterigheid is weer teruggebracht naar eh… nou ja, normaal stuiterig?
En nu die rust er weer is denk ik ineens weer aan Aart. Het zit ‘m in de kleine dingen. Ik denk aan wat Aart gedacht zou hebben of gezegd zou hebben. In de supermarkt kijk ik stiekem naar de dingen die hij lekker zou hebben gevonden en vandaag zat ik met Lucas in een bruin café te lunchen en ik dacht aan hoe wij dat normaal samen altijd deden. Onszelf trakteren op een broodje na een moeilijk gesprek. Eigenlijk klopt er geen barst van, ik zat echt genoeglijk herinneringen op te halen terwijl ik even daarvoor nog bij de notaris zat om te praten over de afhandeling van de erfenis. Aart zou zich hebben omgedraaid in zijn graf als hij had geweten wat voor een ellende ik daardoor op mijn bordje krijg. Gelukkig weet hij van niks, nu is het aan mij om dit naar eer en geweten af te handelen. En dan eet ik in mijn eentje een broodje in een café, en ben ik daar gewoon trots op. Ik ben niet alleen omdat ik zielig ben, ik ben alleen omdat ik weduwe ben, dan mag dat, dan mag je alleen zijn. En dus ga ik alleen een broodje eten in een café en geniet ik daar nog van ook. Van Aart geleerd jongens, van die geweldige man van mij!
Oké, mijn kind was ook bij mij, maar die lag in cognito verstopt in de wagen, mensen kunnen net zo goed gedacht hebben dat ik net alsof deed want hij heeft geen kik gegeven de hele tijd dat ik daar was. En ik was ook niet echt alleen, ik was met Aart en dacht aan hoe hij me geleerd heeft flexibel te zijn en van het leven te genieten. En toevallig is dat vandaag best goed gelukt!
En ik heb niet eens hardop tegen hem gepraat in dat café.

Advertenties

Zelf doen

Ja, daar zit je dan, tranen ergens diep verstopt in je keel proberen hun weg te vinden. Moe, ja ik ben moe en heel verdrietig. Ik weet vandaag even niet meer waarom, ik weet alleen dat ik ze voel, die opgesloten tranen diep in mijn keel. Ik wil ze graag huilen, maar komen doen ze niet, ze blijven halverwege steken en geven me het gevoel dat ik moeilijk kan slikken. Droge ogen, kúrkdroge ogen, geven aan dat ik van hen in elk geval niets hoef te verwachten.
Vanavond was Lucas aan het mopperen, hij was ook moe, we hadden gisteren een drukke (leuke!) dag, hij deed vandaag al drie slaapjes, maar het was niet genoeg. Ik merkte dat het gewoon even te veel was. Ik wilde gewoon even geen worstelpartij op het aankleedkussen bij het tandenpoetsen en uitkleden. Hij werkte daar uiteraard niet aan mee, want als je net ontdekt hebt dat je je ook om kunt draaien en weg kunt kruipen en dat er een heleboel spannende dingen op de commode liggen, dan blijf je niet netjes op je rug liggen natuurlijk. Ik voelde me boos, ik zei tegen hem dat ik graag wilde dat hij ophield omdat ik het al stom genoeg vind dat ik het élke dag weer moet doen, élke dag weer hetzelfde riedeltje. Ik wiiiihiiiil niet meer wilde ik het liefst roepen. Maar Lucas had zelfs geen boodschap aan de houtgreep. Het voorlezen bestond uit zo snel mogelijk de zinnen uit dikkie dik opdreunen en ondertussen proberen mijn kind er van te weerhouden de bladzijden aan flarden te scheuren. Gezellig joh. Ik legde hem gauw in bed en zei zoals elke avond: “slaap lekker Lucas, ga maar lekker slapen, tot morgen.” en maakte daarbij het gebaar voor slapen. Daarna verdween ik gauw uit zijn kamer, opgelucht dat hij niet begon te huilen. Hèhè, eindelijk even rust.

Tien minuten later miste ik hem alweer en sloop ik zijn kamer nog een keertje in om hem te zoenen. Half wakker nam hij ze in ontvangst om zich vervolgens nog eens lekker om te draaien. Hoe blij ik dan ook ben dat hij lekker is gaan slapen. Sommige avonden wil ik het liefst bij hem op zijn kamer gaan zitten en naar hem kijken en met hem knuffelen. Alleen het is zo zielig dat hij dan elke keer wakker wordt. Zijn behoefte is duidelijk een andere dan de mijne.

Ja, op zo’n avond voel ik me alleen, voel ik de vermoeidheid over me heen kruipen, voel ik de zwaarte van de voorbije dag maar ook de zwaarte van de komende. Dan voel ik ze drukken, die dagen met bijbehorende tranen en lijkt alles even hopeloos.

In feite zijn er ook genoeg dingen hopeloos. Ik zie bijvoorbeeld Aarts oudste kinderen nooit meer. Ik heb geschroomd hier over te schrijven omdat de situatie pijnlijk is en ik de zaken niet wil verergeren. Maar ik heb besloten hier toch, een heel klein tipje van de sluier op te lichten. Gewoon omdat ik echt verdrietig ben dat de zaken zo gelopen zijn. Dat Lucas zijn twee oudste broers nooit ziet, dat zijn twee oudste broers hem niet zien opgroeien, niet meegenieten van het opgroeien of Aart in hem herkennen zoals anderen dat doen. Ik ben verdrietig omdat de reden dat ze niet komen volgens mij niet ligt in het feit dat zij me niet willen zien, maar door de relatie van hun moeder met mij. Ik hoop dat ze snappen dat ondanks alles mijn deur nog steeds voor ze op een kier staat en dat ze op een dag weer bij me op de stoep staan.

Het afhandelen van de erfenis is ook hopeloos. Er worden dingen van mij geëist waar ik verdrietig van word, nog niet aan toe ben. Ik moet knopen doorhakken over dingen waarvan ik niet eens weet waar de knopen liggen. Het is raar want het gaat niet over mij, eigenlijk niet. Het gaat over Aart, over Aart en zijn kinderen. Over wat Aart voor ogen had, over de toekomst, een goede toekomst. Maar hoe kan ik nou bepalen over een toekomst waarvan ik niet weet hoe die er misschien uit ziet omdat ik de eigenaren van die toekomst nooit zie, nooit spreek. Ik weet niets over hun wensen en verlangens, niet wat ze nodig hebben of wat ze doen. Ik wil ze graag helpen, maar het vervelende is, ik zie ze niet, spreek ze niet. Ik kan ze niet vragen of ze herinneringen willen, of ze spullen willen hebben. Ik kan ze niet de gelegenheid geven om nog eens in zijn werkkamer rond te snuffelen voor ik deze uitruim. Ik kan ze niet vragen om samen mij dingen uit te zoeken. Ik kan ze niet knuffelen(ok, puberjongens zijn sowieso behoorlijk onknuffelbaar over het algemeen) en samen delen in het verdriet waarvan ik zeker weet dat zij het ook hebben. Het kan niet want ik zie ze nooit.
Er wordt aan mij getrokken, er hangen dingen boven mijn hoofd die ik niet mee wil maken maar om ze af te wenden moet ik dingen beslissen die ik nog helemaal niet kan beslissen in deze wirwar van emoties.

Ik moet het zelf doen. De verantwoordelijkheid is enorm want ik hak hier de knopen door. Ik maak de beslissingen en ik draag ook, helemaal alleen, de consequenties. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Lucas en die andere twee, die hier weliswaar misschien minder van voelen omdat ze er nauwelijks weet van hebben, maar ik heb touwtjes in handen die ik helemaal niet in handen wil hebben.
Ik wil niet kiezen. Ik wil gewoon dat alles weer goed komt.