In de mixer

Lucas&Thomas

Men neme een portie zonnestralen, een eetlepel warmte, 3 doseringen blauwe lucht, een fles wijn, een heleboel volle terrassen, overal mensen buiten een kind en een kat. Gooi al deze ingrediënten in een grote schaal, eerst de portie zonnestralen mengen met de warmte, dan het blauw toevoegen van de lucht, kieper dan de fles wijn zo snel mogelijk om en gooi er wat stoeltjes bij van het terras. Voeg als laatste de volte, de lucht, de mensen en de kat toe. Pak een grote mixer en mix het geheel tot een gladde massa.  Zorg dat er geen stukjes meer in zitten en verdeel het geheel dan over een paar schaaltjes. Dien het geheel koud op en gebruik voor de garnering het kind en dan heb je, wat ik ongeveer heb: gemixte gevoelens.

Het is zonnig en ik geniet met volle teugen. Terwijl Lucas zijn middagdutje doet zit ik buiten op de stoep in de zon. De kat zit naast me en probeert elke keer als ik even opsta om iets te pakken mijn stoel in te pikken. Ik doe me tegoed aan een stapel tijdschriften die ik al heel lang heb liggen. Tijdschriften over gelukkige gezinnen, over eetstoornissen, over depressies, over narcisme en over hoe iedereen er wonderbaarlijk weer bovenop komt en een successtory wordt die niet misstaat in een Viva, Flair of Margriet. Ja, inderdaad, ik ze dat soort blaadjes te lezen. Ik voel me intens blij als ik de zonnestralen op mijn huid voel, als ik het een beetje voel prikken omdat mijn witte huidje dat niet meer gewend is. Ik loop naar binnen en ineens komt het besef. Aart zit niet op zolder met de luxaflex dicht te typen aan een stukje. Aart zit niet als een holbewoner in zijn onderbroek poppetjes te schilderen terwijl de rest van Nederland naar buiten rent. Aart komt niet zometeen naar beneden om me een kus en een knuffel te geven.

Niet veel later is Lucas wakker. We zitten samen op de stoep. Hij speelt met de kat, kruipt rond, ontdekt dat aarde net zo lekker smaakt als zand en probeert de kat te ontdoen van zijn halsbandje want daar hangt een mooi glimmend naamplaatje aan. Ik voel me ‘shaken not stirred’, ik geniet en voel tegelijk zo veel verdriet. Er zit een gat, een groot gat in mijn hart. Maar de rest van mijn lijf weet dat nog niet en denkt dat het gewoon nog intact is. Nog steeds zijn er dagen dat het zo onwerkelijk voelt, dit kan toch niet? Dit klopt toch niet? Waar is nou dat gelukkige gezin wat wij samen zouden worden? Dit moment hadden we zo naar uitgekeken. Aart had het elke dag vanaf dat Lucas thuis kwam uit het ziekenhuis tot aan de dag dat hij stierf over hoe wij samen zouden gaan fietsen, met Lucas voorop in het fietsstoeltje. Hoe we zouden genieten van het weer, van die eerste zonnestralen. Ik zei dan dat hij echt nog even geduld moest hebben, dat Lucas pas in een fietsstoeltje kon als hij zelf zou gaan zitten.
Daar zijn we nu, wij, Lucas en ik en een gat in mijn hart. Bijna een jaar verder, bijna een jaar geleden dat hij werd geboren. En hij gaat zelf zitten en we fietsen samen met hem voorop in het fietsstoeltje en de wind streelt door zijn pluizige blonde haren. Ik snuif die wind op en geniet maar mis het ook dat Aart met mij geniet. Hij wilde dit zo graag, hij was zo vastbesloten, wij zouden samen fietsen, samen als een gelukkig gezin, of misschien als een chagrijnig gezien, dat komt ook wel eens voor, maar dat kun je van buiten niet altijd zien.

Om me heen zie ik op zulke dagen zo veel gelukkige gezinnen, samen op het strand, in het bos of op de kinderboerderij, samen naar de dierentuin of gewoon samen op de stoep met een glaasje wijn terwijl hun kinderen ravotten op het grasveld voor de deur. Gezinnen met een papa en een mama, zo lijkt het in elk geval op het eerste gezicht. Wij zouden ook zo’n gezin zijn.

Nu ben ik een gezin met Lucas samen.  Als ik iets met Lucas wil ondernemen ben ik degene die alles moet sjouwen en die 
constant in de weer is. Ik heb twee ‘mannen’ in huis die niet kunnen praten, ze drinken geen wijn en sjouwen geen spullen. Een kind en een kat zijn mijn gezelschap, leuk gezelschap, maar toch is er dat gat. Genieten, maar ook nog even veel harder missen wat ik moet missen. Gevoelens samengevoegd in een grote schaal en met een mixer door elkaar gemixt. Zo zijn mijn mooie dagen.