Voor de gek

20130908-230925.jpg

Aart oo Lesbos, juni 2010

Soms houd ik mijzelf voor de gek. Het gaat niet expres, het gebeurd gewoon vanzelf in mijn hoofd. Sowieso gebeuren daar de laatste tijd vreemde dingen. Ik heb gedachten waarvan ik rationeel weet dat ze niet kloppen en toch jagen ze me angst aan. Ook mijn geheugen wat me op bepaalde vlakken nogal in de steek laat, het schijnt dat je dat op het postzwangerschapsgebeuren mag gooien, dringt zich soms vervelend aan mij op. Dan zie ik de beelden van hoe ik Aart vond ineens weer voor me. Ook heb ik beelden van die dag in mijn hoofd die niet kloppen, ik kan ze nooit écht gezien hebben omdat ik ze bewust vermeden heb. Toch heeft mijn geheugen die gaten ook ingevuld. Helaas zoals dat met die dingen gaat met nogal fantasierijke beelden.

Soms dringen zich op de vreemdste momenten gedachten aan mij op over wat zou kúnnen gebeuren op dat moment als bijvoorbeeld die vrachtauto niet netjes rechtdoor blijft rijden of ik de macht over het stuur verlies en tegen die betonnen muur langs de snelweg aan knal of op mijn fietsje met fietskar er achter een klapper maak terwijl de auto’s langs mij heen zoeven. Mijn levendige fantasie, waar ik altijd zo veel plezier aan heb, haalt nu listige streken met me uit. Regelmatig zit ik met kippenvel of bonzend hart omdat het beeld wat ik zojuist bedacht heb gewoon zo akelig is. Ik zou thrillers moeten gaan schrijven of zo, ze zouden verbleken bij wat ik bedenk.

Of op die momenten dat je in bed ligt en bijna slaapt. Nog net niet helemaal, of misschien toch wel, dan heb ik vreemde droomachtige gedachten. Laatst zag ik voor me hoe ik Aart vertelde dat hij dood was, hij was heel verdrietig en moest huilen. Dat vond ik heel erg akelig want Aart huilde eigenlijk nooit en daarna was ik weer verdrietig omdat ik hem niet echt kon troosten.

Waar ik mijzelf nog het meest voor de gek houd is in huis. Dat raampje in de badkamer was toch dicht? Aart zette dat raampje altijd open en als ik dan weer eens ’s nachts zat te bibberen op de wc dan vervloekte ik hem er om. Nu zet ik het, als verantwoordelijke huiseigenaar zelf regelmatig open want anders blijft de badkamer zo vochtig. Maar dat ben ik niet gewend van mezelf en bovendien ben ik dus nog behoorlijk dement. Het levert regelmatig ademhap momenten op. Hart in mijn keel, grote hap lucht en dan de realisatie dat ik het zelf moet zijn geweest.

Vanavond was er écht iets vreemds aan de hand, er brandde licht op zolder. Aarts zolder waar ik eigenlijk alleen nog kom om af en toe te luchten, iets te halen of iets te maken op mijn naaimachine. Ik was er vandaag niet geweest en er brandde dus licht. Aart. Is dan mijn eerste gedachten. Nee niet Aart. WIE HEEFT HET LICHT LATEN BRANDEN?!!

Ik, oh ja, dat was ik. Het duurt nog geen halve seconde voor ik me realiseer dat ik het gewoon vanaf de eerste verdieping zelf per ongeluk aan heb gedaan maar in die halve seconde heb ik het warm en koud gehad en nog veel meer en zijn er minstens tien inbrakers met maffe petjes de revue gepasseerd. Stom hoofd!

Oh en even voor alle duidelijkheid, ik ben niet gek hoor, ik zie ze vliegen en ben een tikkeltje maf maar volgens mijn psycholoog nog niet rijp voor de psychiatrische afdeling. Een hele geruststelling.

Advertenties