Vernietmeerjaardag

hoedjevanpapier

Vandaag is het zo ver, het is Aarts eerste vernietmeerjaardag. Afgelopen 55 jaar vierde hij op deze dag dat hij een jaartje ouder was geworden, taart, cadeautjes, uit eten, hieperde piep hoera en lang zal hij leven zingen. Zo vanzelfsprekend. Tot het niet meer te vieren valt omdat die gene simpel weg niet meer verjaart. Menigeen zou er voor tekenen. Nóóit meer jarig zijn, voorgoed de leeftijd houden die je hebt. Stop de tijd!
Het was ook stiekem de wens van Aart. Hij haatte het met het jaar meer, dat verjaren, dat ouder worden. Hij voelde zich als een soort oude kaas die over datum raakte. Het liefst had hij deze dag overgeslagen de laatste jaren. Hij deed ook verwoede pogingen, maar altijd was ik daar die hem dwong een verlanglijstje te maken, die hem ’s ochtends tegen wil en dank taart voorschotelde en die hem feliciteerde met zijn geweldig mooie leeftijd. Ik organiseerde een keer een verrassingsfeestje en ik sleepte hem vaak mee naar een restaurant ’s avonds. Kortom, van mij kreeg hij geen kans de dag ongemerkt voorbij te laten gaan maar als hij de kans had gehad. Van hem hoefde niemand te weten dat hij alwéér een jaartje ouder was geworden.

Nooit meer ouder worden, nooit meer dat gevoel van: Ik word een ouwe zak. Hij wilde niets liever dan dat, de eeuwige ‘jeugd’. De tijd staat nu stil, Aart zal nooit ouder worden dan 55 jaar, een respectabele leeftijd toch? Hij vond dat al oud, maar volgens mij meer met de hijgende adem van het bejaardendom in zijn nek. Hij zal nooit bejaard worden. Goddank, want hij leek vast op zijn mopperende oude vader en dat was ook precies waar hij zo tegenop zag.
Hij verzocht mij ooit te beloven dat als hij zich ooit net zo onhebbelijk zou gaan gedragen als zijn vader in de frustratie van de ouderdom deed, dat ik hem dan in zijn rolstoel van de trap moest duwen, Aart dus, niet zijn vader, die is gewoon op 88 leeftijd van ouderdom gestorven. Wij begrepen goed dat ze in het bejaardentehuis paaltjes hadden voor de trapgaten. Vast niet alleen voor gefrustreerde familieleden, ook voor gefrustreerde kamikazerolstoelrijders.
Aart in een rolstoel bleek in het ziekenhuis al niet zo’n goed idee, hij haalde er stunts mee uit in de lift, reed mensen aan en ging er vandoor als ze hem weer eens te lang lieten wachten bij de röntgenafdeling. Het scheelt, hij hoeft ook nooit meer in een rolstoel en al helemaal niet omdat de ouderdom de kracht uit zijn benen had laten vloeien.

Aart had een gruwelijke hekel aan oud worden en deed zijn best daar niet in mee te gaan. Hij gedroeg zich soms als een peuter, inclusief pruillip en nephuiltje. Hij gedroeg zich regelmatig als een kleuter, waarbij hij mij dan vroeg of hij bij zijn vriendjes mocht spelen (wargamen) en of ik hem wilde brengen. Hij gedroeg zich bij tijd en wijle als een puber, inclusief ochtendhumeur en onmogelijkheden. Hij speelde online games, wist alles van computers en kende het taalgebruik van de jongeren als geen ander. Hij ging écht met zijn tijd mee… Als Aart dit gelezen had dan had ik nu een ram gekregen want met je tijd mee gaan is iets voor ouwe mensen. Nou ja vooruit hij ging ook niet helemaal met zijn tijd mee. Zijn mobiele telefoon nam hij alleen mee als ik hem dat uitdrukkelijk verzocht en als er hardware aangesloten moest worden dan mocht ik onder zijn bureau aan de slag. Op het internet kende hij de weg als geen ander, maar om op het internet te kómen had hij wel wat hulp nodig.

Aart, van harte gefeliciteerd man, ik moet het ja nageven het is je gelukt. Had je niet kunnen bedenken dat als je wenste om niet meer ouder te worden je op een dag gewoon op zou houden te bestaan? Nu ben je er alleen nog in ons hoofd, in ons hart en natuurlijk op papier. Laat je ons achter met een lege verjaardag zonder feestje, een lekkere ben jij. Was jij.
Vandaag vier ik een non-feestje, van één van jouw artikelen vouw ik een hoedje van papier. Wie schrijft die blijft. In mijn hoofd en vandaag ook erop.

Advertenties