Kerstboom

IMG_6370

Kerst 2013, ik besluit dat ik een project nodig heb, iets om kerst een andere wending te geven. Geen gemopper omdat ik in mijn eentje een boompje naar huis moet zien te slepen, of omdat ik in mijn eentje alle kerstversiering uit moet pakken. Geen getreur om het alleen versieren van de boom, geen tranen die vallen tegelijk met duizenden prikkende naalden. Ik koop een bosje latten, mep ze in elkaar, schilder er een boom op, timmer er flink wat spijkers in en voilà, klaar is mijn nieuwe boom.
Kerst 2014, inmiddels is mijn leven flink veranderd, ik ben niet meer zo alleen alleen, een nieuwe liefde wacht op mij aan mijn horizon, maar toch moet ik in mijn eentje die boom weer doen, hij woont ietwat ver weg. Ik pak mijn alternatieve kerstboom van het vorige jaar, zet hem op een veilige Lucashoogte en tuig hem op, licht weemoedig laat ik de ballen en andere versierselen die Aart en ik samen hebben uitgezocht door mijn handen gaan en tevreden hang ik ze weer aan de spijkertjes van mijn boom.
Maar ja, mijn leven is veranderd, nu is er een andere vent, een vent met wie ik samen een kerstboom kan opzetten. Zo geschiedde het dat het door mij zorgvuldig vermeden evenement, het opzetten van de kerstboom (dus geen platte lattenboom zoals ik zelf thuis heb) toch plaatsvind. Het in elkaar zetten van de kunstige boom gaat nog wat schamper lacherig, Aart zou echt werkelijk waar nooit zo’n plastic geval hebben willen hebben. Maar ik moet toegeven het is een mooi geval, hij lijkt best echt, hij is alleen ietwat keurig. Als de boom eenmaal staat volgt de ledverlichting ietwat nukkig, stomme ledverlichting, echte kaarsjes, dat is wat ik mis.
Daarna gaan de dozen vol ballen en andere versiering open, de versiering van een ander gezin, liefdevol bij elkaar gespaard door twee mensen waarvan er eentje nu, inmiddels meer dan een jaar, dood is. De ander is nu mijn lief. Net als ik die ander voor hem ben, die ene van twee waarvan het ene lief overleed. Zo is het gewoon.
Ik mopper wat over het stomme lint dat in de boom gehangen wordt, ik laat hier en daar wat ballen liggen die ik eerlijk gezegd zelf liever niet in mijn boom zou willen hebben. Ik kijk nukkig, ik word steeds stiller en stuurser. Stomme kerstboom, stom rotding, stomme rottige kerstballen, stom rottig kerstgevoel. Op de vraag waarom in zo stil ben weet ik nog geen antwoord maar even later komt het: tranen met tuiten. Ik wilde helemaal geen kerstboom versieren, ik wilde niet denken aan al die keren dat Aart en ik dat ding samen gingen optuigen. En de kerstboom opzetten op de sterfdag van mijn liefs andere lief is ook al niet erg bevorderlijk voor het vrolijke gevoel wat er wat mij betreft bij zou moeten horen. Rotkerst.
Het kerstgevoel is wat dat betreft helemaal compleet als we later die dag naar het tuincentrum gaan om een klein kerstboompje voor op haar graf te kopen. Niet dat ik dat zo erg vind, ik zoek er met liefde eentje uit. Maar als ik later even alleen ben tussen de kerstballen zijn ze er weer, die tranen en die herinneringen. Herinneringen aan al die keren dat Aart en ik samen door het tuincentrum draalden, op zoek naar die ene nieuwe kerstversiering voor in de boom. We kwamen ooit thuis met een pauw en twee vogels, met een moderne engel die trompet blaast en ook een keer met een roze op en schotel en een roze theepot aan lintjes die volgens Aart écht een plekje in de kerstboom verdienden. Ik denk aan die traditie en aan kerst 2012, onze laatste kerst samen, in het ziekenhuis, met voor het laatst een echt kerstboompje, piepklein en door mij versierd en meegenomen, staande op het ziekenhuistafeltje. Ik kruip even weg in de armen van mijn nieuwe lief, hij zoent mijn tranen weg.
Ik vierde kerst dit jaar met een hele nieuwe familie, ik vierde kerst met een lief die ook zijn lief miste, juist ook met kerst. Ik voel me rijk, zo veel mensen om me heen, nieuwe lieve mensen, een nieuwe liefde. Maar ergens op de achtergrond voel ik me met kerst ook gewoon schraal en eenzaam, verdrietig en leeg. Kerst is niet meer zoals kerst vroeger was, warm en onschuldig.
Gelukkig is er nu tijd en ruimte voor nieuwe tradities, we kochten samen met de kinderen versiering voor in de boom, ieder eentje. Volgend jaar doen we dat weer, net zo lang tot de boom kleurrijk uit zijn voegen barst. We maken samen nieuwe herinneringen, de oude niet verloochenend maar koesterend bij het nieuw geluk. Want wat hebben we een geluk dat we gewoon twee keer de liefde mogen vinden en twee keer gelukkig mogen zijn.

Nu is het de hoogste tijd om de kerstboom weer op te ruimen. Onder luid gemopper uiteraard want niets vind ik vervelender dan dat. Dag boom, dag kerst, tot volgend jaar, op naar vele mooie nieuwe herinneringen.

Advertenties

Stil met kerst

Het is hier stil, al een tijdje heb ik niets geschreven. Dat komt omdat ik in de war ben. De dagen rondt Sinterklaas en Aarts grote operatie waren moeilijk, veel moeilijker dan ik dacht. En nu is het weer stil, het voelt als het oog van de storm, alsof ik er midden in zit maar alles ineens heel kalm is geworden. Nou ja betrekkelijk kalm want bij mij van binnen stormt er nog steeds een storm, elke dag weer. Ik ben moe en gewoon in de war. De gedachten in mijn hoofd vormen geen rijen van twee meer, staan niet netjes in positie, maar vliegen alle kanten op. Nou is dat bij mij wel vaker het geval hoor, ik heb meer laatjes dan de gemiddelde mens en ik vergeet regelmatig op te ruimen. Dan is het een troep in mijn hoofd en weet ik van gekkigheid niet meer wat ik met mezelf aan moet.
Ik merk dat ik probeer de laatjes weer te sorteren, maar mijn hoofd voelt als een hoofd vol watten. Wanneer kan ik nou gewoon weer helder nadenken? Wanneer zakt de moed me niet meer in de schoenen als ik een brief open waarin staat dat er van mij een actie verlangd wordt? Gewoon zoiets stoms als een formuliertje invullen of het betalen van een rekening. Wanneer schiet ik niet meer in de stress alleen maar omdat er ook avondeten gekocht moet worden, of nee nog erger… gekookt!
Maar ondanks dat probeer ik er gewoon toch wat van te maken. Toch gewoon een beetje te genieten en leuke dingen te doen. Want anders zou het gewoon een wel heel treurige bende worden hier.

Ik timmerde bijvoorbeeld een kerstboom in het kader van: “kerst is wat je er zelf van maakt”. Ik wilde dit jaar geen kerstboom, herinneringen aan het mini-boompje van vorig jaar wat ik bij Aart in het ziekenhuis bracht staan me nog helder voor de geest. Vorig jaar was kerst al niet echt leuk met Aart in het ziekenhuis, dit jaar is Aart er helemaal niet bij, hoezo fijne feestdagen? Maar tegelijkertijd wilde ik ook niet doen alsof het geen kerst was, geen kans ook, je wordt er overal mee geconfronteerd. Onze traditie was dat we elk jaar een echte boom hadden, rijk versierd in alle kleuren van de regenboog. Elk jaar kwamen daar een paar zorgvuldig en liefdevol uitgekozen versieringen bij. Meestal deed ik dat, dan kwamen er weer een paar rood met wittestippenballen bij, maar soms bemoeide Aart zich er mee. Twee jaar geleden heeft hij mij de hele kerst doen grijnzen telkens als ik de boom zag want hij had, bloedserieus, voor in de boom een roze kop en schotel en een roze bijpassende theepot uitgezocht. Nog steeds moet ik daar om lachen, want hij vond het serieus erg mooi. Ik vind ze vrij eh, roze, maar kon het idee waarderen.
Ik bedacht me dat het zonde was dat die kop en schotel dit jaar niet opgehangen zouden worden en ging op zoek naar een alternatieve kerstboom. Ik googelde plaatjes van houten kerstbomen en maakte een plan. Met dat plan toog ik naar de gamma waar ik twaalf balken in stukken liet zagen. Het was daarmee dat ik een kerstboom fabriceerde die ik eigenlijk nog bijna leuker vind dan die echte boom. Gewoon omdat hij anders is en anders bij mij past. En zo leuk, al die kerstversieringen die wij in de loop de jaren verzameld hebben hebben een ereplekje gekregen. De kop en theepot, de pauw en de vogels, de rode ballen met witte stippen, de paddenstoelen, maar ook oude ballen die ooit van Aarts ouders waren, net zoals de houten kerstengeltjes.
Ik vier kerst maar gewoon een beetje op mijn eigen manier.

Afgelopen vrijdag gaven we een groot kerstconcert in de grote kerk van Harderwijk. Dat was een bijzondere ervaring, om als Pop&Rockkoor in een uit de kluiten gewassen kerk te zingen. Ik vond het vooral leuk om te merken hoe saamhorig het koor er van werd. Precies een gevoel waar ik momenteel behoefte aan heb. Dat ik totaal uitgeput en leeggelopen was van al die input is dan even van ondergeschikt belang.
Ik schreef ook nog voor de afsluitende kerstviering van koor gisteren een alternatieve versie voor ‘Hark! The Herald Angels Sing’ en was nog zo gek die voor ze te gaan zingen ook. Dat gaat nooit echt goed want zodra ik in de buurt van de microfoon kom schiet ik zo verschrikkelijk in de stress dat ik mijn papier met tekst bijna niet meer kan vast houden, vals ga zingen en volledig de timing verlies, zelfs als een orkest op de achtergrond gewoon min of meer de melodie speelt.
Maar ik merk dat sinds Aarts overlijden me er toch minder druk om maak. Ja ik krijg een knalrood hoofd, schiet in de stress en baal dat het wéér niet gelukt is mijn zenuwen in bedwang te houden. Maar ik lig er niet meer wakker van. Net alsof ik me eindelijk gerealiseerd heb dat er belangrijkere dingen zijn in je leven om je druk over te maken. Bovendien doe ik mee voor mijn plezier, toch?
Het was een hele gezellige avond en tot mijn stomme verbazing kreeg ik nog een bedanktroffee ook voor het mede een onvergetelijk maken van de avond. Ik denk dat ik maar een prijzenkast moet gaan timmeren!
En dan, aan het einde van zo’n avond, wil ik het liefste mijn matrasje uitstallen in de gymzaal waar we altijd oefenen en de leuke avond voor altijd laten voortduren. Dan wil ik niet naar huis, ook al is daar Lucas samen met mijn lieve zus die oppast. Ik wil dan blijven, ook al voel ik me verdrietig zo tegen het einde. Verdrietig omdat ik weet dat ik mijn ervaringen niet met Aart kan delen. Omdat ik weet dat het geen zin heeft om bij thuiskomst enthousiast naar zolder te rennen om te vertellen over je blunder van de avond. Omdat hij er niet is om er met je om te lachen, je te knuffelen en te vertellen dat hij gewoon nog steeds van je houdt, ook als je vals en uit de maat zingt. Omdat ik Aart gewoon verschrikkelijk mis en ik dat dan na zo’n leuke avond extra hard voel.

De deceptie van een geit en andere overpeinzingen

Illustratie: Wendel Jacobs

Illustratie: Wendel Jacobs

Daar zit ik dan, rechtop in bed. Uit Lucas’ kamer komen zachte protestgeluiden. Ik heb hem zojuist bevrijd van een veel te warme deken. De deken die zijn altijd woest maaiende armen juist in toom houdt.
De dag werd vanmorgen gekleurd door felle zon, hoewel ik niet wakker wilde worden en dreigde even diep weg te zinken in het donkere hol van mijn bed werd ik uiteraard keurig gewekt door het enige totaal van mij afhankelijke wezen hier in huis die een ontbijt wenste. Of misschien was het niet eens zo zeer ontbijt als wel contact, aandacht en een beetje plezier. Wie ben ik om dan in bed te blijven liggen?

Nadat ik mij met veel moeite uit mijn bed had gehesen en twee poepluiers, een papfles en een ochtenddutje verder was besloot ik Lucas kennis te laten maken met zijn eerste echte geit. Een schaap was ook goed trouwens, of een konijn, paard, koe als het maar lief en aaibaar was.
Het was een heerlijke wandeling, dat moet ik vaker doen dacht ik. Park Schothorst lag er op deze zaterdagmorgen verlaten bij, geen vrolijke uitgelaten gezinnen, geen papa’s en mama’s met hun kroost. Ik voelde me alleen terwijl ik daar liep. Dit had ik met Aart willen doen nu, dit was ons doel. Kleine kneuterige dingetjes weer kunnen doen, een gezin zijn.
Die geit werd een deceptie. Na een lange omweg vind ik eindelijk de geiten, het zijn er twee en een veldje verder staan ook nog twee schapen. Wat wil een mens nog meer. Het is uitgestorven en als ik eindelijk de ingang heb gevonden blijkt het hek op slot te zijn. Geen geit voor Lucas. Erger nog, geen geit voor mij. Ik ben een beetje verzot op die beesten en zag eindelijk een mooi excuus om te gaan geitknuffelen. Vanuit de verte kon ik naar ze zwaaien. Dag geitjes. Lucas had alleen oog voor de bomen maar kauwde verder heel tevreden op zijn duim. Ook goed.

Eenmaal thuis met Lucas in bed voor zijn middagdutje ga ik doen wat ik al de hele week had moeten doen. Een sinterklaasgedicht schrijven. Nou doe ik dat altijd op het laatste momen, gewoon zoals dat hoort bij Sinterklaas, maar deze keer is toch anders. Ik vier dit jaar geen Sinterklaas, wil het liefst ook eigenlijk vergeten dat die er is al gaat dat moeilijk als een hele pietenfanfare in je oor blaast bij het boodschappen doen. Toch besloot ik al een hele tijd geleden mee te doen met lootjes trekken. De cadeautjes versturen we via de post. Het is een gekke worsteling dat gedicht, zoals altijd wordt de dichtader geraakt als ik een tijdje heb zitten ploeteren maar tegelijk voel ik ook die brok in mijn keel.

Ik denk aan jaren van Sinterklaasvieringen met Aart. Op de dag zelf sloten we ons op in onze kamers en gingen we dichten. We schreven voor elkaar en voor zijn oudste kinderen. Soms wisselden we ideeën uit door via het trapgat te brullen. We verdeelden de cadeautjes: “Schrijf jij hierbij wat? Dan neem ik die!”.
Meestal gingen we als we lekker op dreef waren nog door na het verplichte aantal gedichten en hadden we voor ieder twee of soms zelfs drie (mits er genoeg cadeautjes waren).
Ik vier dit jaar geen Sinterklaas, ik heb mezelf een pauze gegeven, hoef dit jaar echt nog niet. Ik merk dat ik moet slikken elke keer als ik met het fenomeen geconfronteerd wordt en ik voel buikpijn en een leeg hart als ik denk aan al die gedichten die ik nooit meer zal krijgen. Liefdesbetuigingen, standjes of mooie overdenkingen kreeg ik via Sinterklaas. Een mijter met een staf en een hartje tekende hij eronder zodat ik wist dat ze van hem kwamen. Dat wist ik sowieso.
Lieve Sint, ik heb dit jaar maar één wens op mijn verlanglijstje: mag ik ‘m terug?

De rest van de dag kan ik het verdriet niet meer van me afschudden. Ik denk aan Sinterklaas vorig jaar wat we niet vierden. Dat zouden we dit jaar wel inhalen. Ik denk aan kerst. Dit jaar ga ik naar Terschelling, vorig jaar zat ik bij Aart in het ziekenhuis met lekkere hapjes. Dit jaar neem ik geen kerstboom. Of heel misschien een hele kleine.
Ik denk aan oud & nieuw en aan hoe 2013 ons jaar zou worden. Ja, want zo rot als 2012 eindigde kon 2013 toch nooit worden. Ik luidde het jaar in zonder Aart, die lag te slapen in zijn ziekenhuisbedje terwijl ik Amsterdam bij mijn ouders mijzelf beloofde dat het echt beter zou worden in 2013, ik wist het zeker.
Ik denk aan oud & nieuw dit jaar. Wat moet je met zo’n gedrocht van een dag? Ik heb geen plannen want ik heb geen zin om iets te organiseren. Ik wil iets fijns, warms en gezelligs maar ik ben bang voor het verdriet wat ik met me meebreng. Dat wil ik niemand aandoen. Ik voel me verschrikkelijk alleen en het gevoel kan ik niet van me afschudden.

Daar zit ik dan in bed, in de kamer van Lucas is het inmiddels stil. Ik heb Aarts trui van zolder gehaald en aangetrokken, hij moet mij troosten. Ik ruik eraan maar hij was zeker nog schoon toen hij hem mee naar boven nam want hij ruikt fris, alsof hij niet al zes maanden daar lag op de zolder. Ik zit hier alleen in bed.