Blunt force trauma

Ik heb een blunt force trauma. Het was als een doffe stomp in mijn maag, ik klapte dubbel en kon even niet meer ademhalen.
Daar sta ik dan, dubbel geklapt, mijn buik beschermend voor verdere klappen. Een goede houding ook om lasten te torsen. Door de lasten blijf ik gebogen staan maar doordat ik gebogen sta kunnen de lasten blijven waar ze zijn.
Heel voorzichtig strek ik mij een beetje, mijn last klampt zich aan mij vast. Nee niet weg gaan! Het doet pijn en ik voel weer die doffe klap in mijn maag. Rechter op staan doet pijn, ik ben stram geworden in de loop van de tijd.

Ik vind het moeilijk om te praten over mijn verdriet. Ik vind het moeilijk het onderwerp aan te snijden en als er naar gevraagd wordt schakel ik al het gevoel uit om er gortdroog over te vertellen. Om de spanning te breken lach ik en als mensen vragen hoe het gaat zeg ik “goed” voor ik er erg in heb.

Vandaag was ik bij Aarts cardioloog, het was een afsluitend gesprek, het was goed haar nog even te zien, fijn om nog even te praten en om haar te kunnen bedanken. Daarna was ik zo verschrikkelijk moe en verdrietig dat het bijna voelde of ik barstte. Maar het barstje was maar klein. In eerste instantie wist ik nog niet eens dat ik vanavond een beetje lek was geslagen, maar toen mijn lieve vriendin die me gesteund had weg ging welde er ineens een snik in mij op uit een barstje in mijn muur. Ik voelde me ineenkrimpen van de pijn, mijn schouders begonnen te schokken, ik had tranen en terwijl ik zei: “het doet zo veel pijn” voelde ik ineens hoe echt het werd door het te zeggen, hoe heftig dat was maar ook hoe mijn last ineens een heel klein mini paar grammetjes lichter was.

Daarna deed mijn keel zeer en voelde ik pijn in mijn rug en schouders. Ik had me schrap gezet voor al het verdriet. En dat moet ook, want vandaag voelde ik weer even hoe veel daar zit, hoe veel pijn dat doet, hoe ik ineen kromp en begon te trillen door al die heftigheid. Ik begreep ineens dat hoewel ik hoognodig eens wat aan dat muurtje moet doen, misschien te beginnen met een raampje maken, ik ook mijn muurtje nog nodig heb omdat ik dit nooit allemaal in één keer kan verwerken. Omdat ik dan verteer als compost in een compostbak en omdat ik moeder ben en verder moet. Maar stapje voor stapje komt het, het fundament voor mijn raam is al gemaakt en door een kiertje sijpelt af en toe al vast wat verdriet.

Advertenties