Dinsdag, of nee ode aan maandag

Mijn koormap

Koormap

Dinsdag is de dag na maandag, de dag na een meestal vrij korte nacht. De dag dat ik meestal maar rustig aan doe met mijn vermoeide hoofd. Dat is ook waarom ik eigenlijk geen blog schreef vandaag. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zeker wat bloggen betreft. Want als je met je oogleden op je knieën een blog gaat zitten schrijven op een moment dat je eigenlijk naar bed toe moet dan moet het wel over iets heel belangrijks gaan.

Dat klopt, deze blog gaat namelijk over maandag. Maandag is een Belangrijke dag. Oké, het mag ook wel zonder hoofdletter maar ik wilde het even benadrukken. Niet dat ik op maandag ineens directeur ben van een groot bedrijf, of premier, of koningin. Het is niet dat ik op maandag boven mezelf uit stijg en supervrouwkwaliteiten bij mezelf ontdek (of toch wel?). Maandag is niet de dag waarop ik geen verdriet voel of Lucas ineens niet huilt. Maandag is gewoon, gewoon een fijne dag. Zo’n dag die je meestal niet wil overslaan terwijl je dat gevoel de rest van de week soms wel hebt. Op maandag voelt alles ineens een klein beetje dragelijker, op maandag kan ik rekenen. Soms vraag ik mij wel eens af waar zou ik zijn zonder maandag. Gut nu ik dit teruglees lijkt het wel alsof ik verliefd ben. Maandag mijn liefste, ga nooit bij mij weg, nog een verlies kan ik niet dragen. Lekker dramatisch toch? Of niet? Goed voor de kijkcijfers van mijn blog. Ok ik draaf door, maandag is gewoon mijn favoriete dag van de week.

Sommige lezers van mijn blog zullen dit gelijk begrijpen ze zijn namelijk delers van mijn maandagliefde. Maandag is koordag. Of nou ja kooravond, maar ik grijp de kans aan er een dag van te maken. Op maandagochtend sta ik meestal zingend op en de hele dag verheug ik mij op de avond die zal komen. Waarom zo’n simpel koortje zo belangrijk kan zijn? Het zit hem in veel factoren. Ten eerste zingen, zingen is gewoon heerlijk, alle spanning vloeit af, je kunt in een koor schreeuwen en niemand heeft het door. Nou ja niet in ieder koor word dit gewaardeerd, maar in ons koor zijn er best momenten dat je even flink kunt brullen zonder dat je buren er van op kijken omdat ze dat zelf ook staan te doen. Heerlijk! Het voordeel is ook dat er uiteraard gestudeerd dient te worden (vind ik). Er is altijd te bestuderen stof en daardoor een gegronde reden om de hele week te zingen. Niet dat ik een gegronde reden nodig heb, mensen die wel eens meer dan een uurtje met mij hebben doorgebracht weten dat ik graag zing en dat ik, soms tot afgrijzen van mijn medewereldbewoners, de hele dag door associaties met liedjes heb (en die dan ook begin te zingen). Koorliedjes, kinderliedjes, kampliedjes, Johnny Cash en de Dubliners, het maakt niet uit als er maar een soort melodisch geluid bij komt kijken. Als het goed met mij gaat loop ik te zingen en als het minder goed met mij gaat eh…ook, hoewel minder.
Je zou zeggen dat zingen dan dus wel het grootste voordeel van koor moet zijn maar dat is zeker niet het enige. Vertel mij dat ik moet verhuizen naar een ander koor en ik kruip in de diepste grot die ik kan vinden want ik wil alleen MIJN koor. Pop & Rockkoor Amersfoort rules zeg maar.

Mijn koor waar ik al 3,5 jaar kom (of zoiets, ben dement jongens, help me out), eerst was ik daar gewoon die maffe springende Wendel, enthousiast en nogal fanatiek. Een zenuwpees, Pietje precies ook en een soort wandelende agenda. Gefrustreerd als het niet ging zoals het moest (of zoals ik het wilde) en altijd bereid mijn betweterigheid over te brengen met schema’s en handleidingen gefabriceerd in photoshop of illustrator. Eigenlijk dus gewoon een beetje de koornerd. Het maakt niet uit want in ons koor heeft iedereen zijn plekje. Ok nu krijg ik braakneigingen, het lijkt wel hét perfecte koor. Gelukkig hebben we ook allemaal wel eens onze irritaties hoor anders zou het wel een beetje eng worden.

Koor was de plek waar ik me kon uitleven, tranen met tuiten kon lachen en toen mijn leven slagen in de rondte begon te draaien met een tempo van de secondewijzer van de klok werd het koor een mijn haven. Altijd waren daar mensen om een arm om me heen te slaan, een dirigent die je eens even bemoedigend toeknikt en vraagt of er bepaalde liedjes zijn die je wel of juist niet wilt zingen, die je op een stoel zet na je week ziekenhuisopname en zegt: “jongens zorgen jullie dat ze blijft zitten”. Mijn koorgenootjes stuurden bloemen, kaarten, kraamcadeaus, nog meer bloemen en nog meer kaarten. Ontiegelijk veel kaarten. En zelfs op de crematie kwamen er koorgenoten om mij te steunen, te knuffelen en me het gevoel te geven dat de maandagavond nog steeds voor me open lag. De week daarop ging ik weer, met lood in mijn schoenen, mijn leven nog volledig in een waas, Lucas voor het eerst van zijn leven met een oppas (zijn tante) thuis maar de noodzaak was gewoon te groot om weg te blijven. En mijn koorgenoten deden precies wat nodig was, schouderklopjes, hier en daar een arm, bemoedigende woorden en een beetje afstand. En zo is het nu, drieënhalve maand later, nog steeds.

Zo werd de maandag dus voor mij een Belangrijke dag. Een dag die je nodig hebt om de weken door te komen, zo’n avond die áltijd te snel voorbij is en je heimwee geeft naar de uren ervoor. Zo’n avond die langer wil blijven duren en waarna ik nooit naar huis wil. Thuis waar Aart niet meer is bij wie ik stuiterend na kon genieten en midden in de nacht kon uitzingen.
Nu moet ik na koor altijd even slikken als het besef komt dat ik nog naar huis moet, dat ik de rest van de week nog moet.
Maar vanaf woensdag is het gelukkig altijd alweer bijna maandag en zo kom ik er wel.

 

 

Advertenties