Vernietmeerjaardag #2

Wendel + Lucas + UrnVrijdag was het alweer zo ver, Aarts tweede vernietmeerjaardag. De tweede keer dat hij niet meer jarig was, de tweede keer dat hij het niet níet kon vieren, de tweede keer dat ik moest bedenken wat ik eigenlijk op die dag wilde doen, de tweede keer dat ik dat eigenlijk niet wist. Het was wél de eerste keer dat ik al wist wat er komen ging, een doodnormale dag, bijna als alle anderen, niets om je van te voren erg druk om te maken, niet substantieel in elk geval. Dus keek ik er weliswaar niet reikhalzend naar uit maar zag ik er ook niet als een berg tegenop zoals vorig jaar.
Die verjaardag is sowieso een gek ding, Aart was bepaald geen fan van jarig zijn dus echt vieren wilde hij het eigenlijk nooit. Sterker nog, hij hoopte altijd dat zo veel mogelijk mensen het zouden vergeten zodat zijn inmiddels middelbare leeftijdsstatus niet extra benadrukt zou worden.
Overigens deed ik daar niet aan mee, verjaren moet gevierd worden! Ik hing slingers op, kocht cadeautjes en taart, zong verjaardagsliedjes voor hem en ik feliciteerde hem uitbundig. Zonde toch om een reden voor cadeautjes en feest zo maar aan je voor bij te laten gaan.
Ook heb ik een keer stiekem een feestje voor hem georganiseerd. Ik kan me niet eens meer precies herinneren hoe oud hij toen werd, dat gedoe met die cijfertjes ben ik nooit erg goed in geweest (ik heb zelfs met een rekenmachientje uit zitten rekenen hoe oud hij nu zou zijn geworden en hoe oud hij was toen hij overleed). Zoals gewoonlijk zat hij lekker op zolder te werken. Ik had hem gezegd dat ik een verrassingsfeestmaal voor hem ging koken dus dat hij op een gegeven moment niet meer naar beneden mocht. De gasten, ik meen een stuk of 6, kwamen vervolgens zonder aan te bellen een voor een zachtjes binnen geslopen. Op een gegeven moment riep ik naar boven dat het eten klaar was en of hij wilde komen. Om te voorkomen dat hij in een boxershort en een hemd naar beneden zou komen had ik wel gezegd dat ik hem bij een feestmaal natuurlijk wel aangekleed aan tafel verwachtte. Hij kwam naar beneden, al duurde dat even want dat aankleden moest nog gebeuren en ik weet niet meer precies waar in huis, maar ergens daar beneden bezorgden we hem een hartverzakking (gelukkig wisten we nog niks van al die latere hartproblemen) door ineens met een grote groep tevoorschijn te duiken. Bíjna draaide hij op zijn hakken weer om om weg te rennen, niet omdat hij het niet leuk vond, maar omdat hij zich schaamde voor zijn tamelijk afzichtelijke sandalen die hij nooit en te nimmer aan had getrokken als hij had geweten dat er gasten waren.
Geen idee meer overigens wat ik gekookt had, maar ik kan me nog wel herinneren dat ik er enorm lang mee bezig was en dat ik de boodschappen her en der had moeten verstoppen omdat hij anders door de hoeveelheden zo wel had kunnen raden dat er iets op handen was. Het werd een zeer geslaagde avond waarbij we genoten van het gezelschap en het eten.

Deze keer werd de 10 oktober een heel andere dag. Geen Aart meer om het mee te vieren maar misschien toch wel een reden voor een klein feestje? Ik besloot, met een andere man aan mijn zijde, het crematorium te vereren met een ‘ver(r)assingsbezoekje, of nou ja, dat ‘verassen’ was natuurlijk al weer even geleden gebeurd, maar dat bezoek nog niet. Het crematorium, de begraafplaats en alles er omheen, ik was er nog nooit geweest. Al die tijd stond Aarts as daar in een een asbus te verstoffen in een hoekje van de zogenaamde ‘algemene nis’, iets waar ik me een soort donkere steriele kelder met roestvrij staal en stellingkasten bij voorstel. Niet echt een plekje voor Aart, hij was tenslotte verre van algemeen, maar hij was dood, niet meer dan een hoopje stof in een blikkie, niet echt een staat van zijn waarin je nog protest kunt maken dus liet ik het zo.
Met een andere man aan mijn zijde, wat een vreemde situatie had kunnen zijn maar het niet was omdat het zo prettig voelde om gesteund te worden door iemand die ik lief heb, toog ik dus afgelopen vrijdag naar het crematorium om, in een ‘spreekkamer’ na een kopje thee gedronken te hebben, naar een plastic urn met metalen deksel te staren met daarin de as van Aart. Tja, was ik daar nou zo bang voor geweest al die tijd? Er was helemaal niets aan te zien, gewoon een stemming zwart geval van plastic met wat officiële tekenen van dat het mijn man daadwerkelijk geweest is. Zijn naam stond er op en zijn crematienummer. Ja die eer hebben alleen de gecremeerden, een speciaal nummer voor hun alleen, uniek in hun soort, veel minder algemeen gebruikelijk dan bijvoorbeeld een sofienummer.
Na deze ‘ontmoeting’ bracht de mevrouw van de urn ons in haar mooie blauwe begrafenisuniformjas in een golfkar naar het andere eind van het terrein om te kijken naar de plaatsen waar ik Aarts as eventueel al dan niet tijdelijk zou kunnen neerplanten. Ik begaf mij in de wereld van de strooiveldjes (die ik overigens niet gezien heb), urnenmuren, een urnenheuvel en een urnentuin. Van het woord urn alleen al word ik niet vrolijk maar eerlijk is eerlijk, het viel me alleszins mee. Het is eigenlijk helemaal geen nare plek om te zijn, omgeven door dood, doden en daar dan weer de nabestaanden van. Het was eigenlijk een hele mooie serene plek. Slenterend liep ik met die andere man aan mijn zijde en twee kinderen in ons kielzog langs al die plekken en kwam tot de conclusie dat het, voorlopig in ieder geval, helemaal zo gek nog niet zou zijn om daar ergens een wat mooier plekje voor de as van Aart te zoeken. Ik wil immers niet in Aarts voetsporen treden en wachten tot het crematorium na de zoveelste aanmaning om te betalen voor de algemene nis, waarin de as van zijn vader stond opgeborgen, voorstelt om de as op zo’n veld te mikken om er maar vanaf te zijn. Iets wat ze overigens gewoon jaren eerder hadden moeten voorstellen want dat had een hoop geld gescheeld. Niet omdat hij niet van zijn vader hield, maar gewoon omdat die as hem niets meer zei dan dat het een confrontatie met de dood was.

Na dit bezoek togen wij richting de stad voor een lunch en taart. Tenslotte kun je niet genoeg redenen hebben om iets te vieren. De geboortedag van Aart vieren is een goede reden. Zonder geboorte was er geen Aart geweest in mijn leven en hoe moeilijk het ook soms was met hem en hoe pijnlijk het nu ook is om hem te moeten missen, om te leven in de wetenschap dat hij Lucas niet zal zien opgroeien en Lucas nooit zijn vader echt zal kunnen leren kennen. Het was het allemaal waard. Proost!

Advertenties

Verjaardag

Taart2go

Binnenkort heb ik een verjaardag. Een hele vreemde, want de eigenaar van die verjaardag leeft niet meer. Hij verjaart dus ook niet meer en toch is het zíjn verjaardag. Een dag waarop je het leven viert, “nog vele jaren!” roept en “lang zal hij leven” zingt. De laatste verjaardag wisten we nog van niets, ik weet niet eens meer wat we hebben gedaan. Ik weet niet eens meer wat ik hem heb gegeven. Of ja, vaag staat me iets bij van een mokka-taart. Ik lust geen mokka-taart maar aangezien ik toch kotsmisselijk was van het zwanger zijn maakte het niks uit. Hij kreeg een hele mokkataart. Van de Lidl, dat dan weer wel. Als ik in mijn agenda kijk zie ik dat ik de hele dag weg was, maar dat we ’s avonds lekker uit eten moeten zijn gegaan. Shabu Shabu, na Sumo in Scheveningen onze favoriete sushitent. Tegen Sumo kan niet veel op, maar ja Shabu is om de hoek.

Het is gek om na te denken over taart, over uit eten gaan en een verjaardag vieren. Toch komt die dag er onherroepelijk aan en ik weet niet, écht niet wat ik er nou mee moet. Het vieren en doen alsof hij jarig is terwijl hij nooit meer een jaar ouder wordt? De gelegenheid aangrijpen om met dierbaren uit eten te gaan, misschien óns leven te vieren? Of toch dat van Aart vieren, niet wat hij niet meer heeft, maar wat hij had. Die 55 verjaardagen die hij voorbij zag schuiven. Een mooi rond getal?
Het blijft gek want in mijn hoofd staat al tijden vast dat er op die dag een feestje gevierd moest worden. Ik vond namelijk dat Aart dat verdiend had na al die ellende. Ik dacht, in oktober, als hij zich beter voelt, dan ga ik weer eens een écht verjaardagsfeestje voor hem organiseren. Concrete vormen had het nog niet, maar ik had wel besloten dat het met zijn hartklachten maar geen surpriseparty moest worden.
De enige keer dat ik dat wel had gedaan is echt al heel wat jaren terug geweest en ik had het voor elkaar gekregen om zonder dat Aart het door had, terwijl op zolder zat te werken, niet alleen een grote maaltijd te koken maar ook allerlei gasten binnen te halen. Toen ik hem riep voor het verjaardagseten vroeg ik hem of hij wel even kléren aan wilde doen omdat ik dat wel zo gezellig vond aan tafel. Ik had natuurlijk niet kunnen vermoeden dat hij dan op zijn afschuwelijk lelijke sandalen naar beneden zou komen. Die sandalen hebben trouwens niet lang geduurd, hij wilde daar sowieso dood (dat is gelukt) nog levend (niet gelukt) in gevonden worden dus nadat hij de gasten begroet had maakte hij hij rechtsomkeert om iets fatsoenlijks aan te trekken.

Kortom, wat doe je op zo’n dag die feestelijk zou moeten zijn? Wie worden zijn gasten? Wie worden mijn gasten? En als ik iets doe, staat het dan voor eeuwig vast dat op die dag er zoiets moet gebeuren? Wordt het een traditie? Een fijne of zo eentje waar je maar moeilijk af komt terwijl je eigenlijk niet meer wil? Ik weet het niet en ondertussen komt die dag met rasse schreden naderbij. Kan ik ’t niet gewoon vergeten? Net zoals onze trouwdag die er ook rap aan komt? Zoals ik eigenlijk jaarlijks deed. Gewoon per ongeluk vergeten op welke datum het ook alweer was die verjaardag of trouwdag en daarna ook niet weten welke datum het eigenlijk ís. Wat onze trouwdag betreft, daar ben ik gelukkig op 1 jaar na altijd in elk geval nog op de dag zelf achter gekomen en dan gingen we meestal uit eten.

Uit eten, dat was bij ons wel het summum van genot, vooral als het Japans was zaten we meestal letterlijk hardop te genieten.
Tja, wat zal ik doen. Twee ‘dagen’ in oktober die ineens een andere lading hebben. Hoe doe je dat?
Een ding weet ik zeker: dit jaar ga ik die data écht niet vergeten dus ik zal er wat mee moeten.

20130928-073826.jpg