Worstelen

Lucas met uilenmuts op 26 september 2013

Ok, ik heb een kwartier en ik dat kwartier ga ik mijn blog schrijven. Waarom een kwartier? Omdat het dan half elf ’s avonds is en ik vind dat ik dan naar bed moet.
Het is een zooitje in huize Brouwer/Jacobs, niet alleen Lucas maakt er voor mij een nog niet helemaal definieerbaar potje van, ook ik kan er wat van. Of eigenlijk kan voorál ik er wat van.
Avond na avond lig ik naast Lucas in bed, hij in zijn co-sleeper (bedje aan mijn bed vast) en ik op mijn helft van het grote bed. Hij slaapt, ik ben wakker, urenlang wakker. Af en toe hoor ik een steun of een zucht, maar vooral hoor ik niets tot vrij weinig. En als ik slaap word ik een paar uur later weer wakker en als ik uiteindelijk écht slaap, is het ochtend en heeft Lucas weer plannen met mij. Kortom, het slapen is een worsteling en daarom heb ik besloten dat het nou genoeg is. Ik ga in plaats van het naar bed gaan steeds uit te stellen weer ‘op tijd’ naar bed. Op tijd is in dit geval dus half elf en dat is over inmiddels 12 minuten.

Niet alleen het slapen is een worsteling, momenteel worstel ik met van alles en nog wat. Niet zo raar natuurlijk, maar ik geef jullie graag een inkijkje in het geworstel. Snoepen bijvoorbeeld. Troostrijk verzachtend zoetig, iets waar ik erg gevoelig voor ben maar wat ik tijdenlang heel goed bij hield. Toen Aart ziek werd ging ik slechter eten. Een chocoladekoek in het ziekenhuis of snoepjes waar we samen van snoepten. Toen ik nog borstvoeding gaf kon ik het wel hebben maar na Aarts overlijden en het stoppen met de borstvoeding ben ik met het snoepen door gegaan. Weliswaar at ik verder niet zo veel dus in gewicht merk ik er niet veel van, maar ik vóel me toch een partij rot als ik snoep. En je moet niet denken dat ik hele dagen loop te snaaien, maar gewoon hier en daar wat voeding voor die suikerverslaving. Die suikerverslaving die hand in hand gaat met met futloos voelen, maagklachten geeft en de somberheid in de hand werkt. En wat is er nou minder handig dan precies dat doen als je toch al in een niet zo leuke periode zit en beroerd slaapt? Ok, ik koop dus geen koek meer en ook geen tiramisu (mijn grootste verslaving). Ik at net wel dropjes voor mijn keel want die doet zeer, maar ja, het helpt geen ruk en ik voel me weer…

Nog 8 minuten. Ik worstel sowieso met de dagen. Hoe kom ik ze door? Regelmatig zit ik lamlendig achter mijn computer websites te refreshen in de hoop dat er nieuwe mail is, een nieuw bericht op facebook, iets interessants op twitter of een nieuwe bezoeker op mijn blog. Refresh, refresh, refresh en als ik me aan het einde van de dag afvraag wat ik gedaan heb voel ik me een nutteloze lambal. Dan geef ik mezelf een knal en zeg ik dat ik morgen weer wat moet gaan doen. Het hoeft niet eens wat nuttigs te zijn want zelfs de leuke dingen laat ik links liggen tenzij ik met iemand afgesproken heb. Omdat ik besefte dat deze worstelpartij nog wel eens een lange adem zou gaan vergen en dit me niet helpt heb ik besloten dat ik wel een schopje onder mijn poezelige bips kon gebruiken en dus heb ik besloten dat ik er niet te veel aan toe moest geven. Het resultaat van de afgelopen dagen: 1 uilenmuts, een klein stukje sjaal, een pan heerlijke champignonsoep, twee gedraaide en 1 gedroogde was en eh, nou ja in elk geval een iets minder lamlendig gevoel.

Nog 5 minuten. Kortom, ik worstel, verzuip zo wat en kom weer boven. Hap naar adem en ga weer kopje onder om vervolgens nog harder te zwemmen om weer boven te komen. Ik ga er voor, ik mag best verdrietig zijn, me rot voelen of wat dan ook, maar niet door dingen die ik mezelf aan doe, daar pas ik voor. Had ik vroeger Aart die me hielp, me naar bed stuurde, mijn woelige gedachten uit mijn hoofd aaide. Nu moet ik het zelf doen en ik vertik het me te laten kennen. Ik ben sterk, ik heb power, ik hóef niet altijd blij te zijn maar de kracht wil ik graag blijven voelen en niet die krachteloze nulenergie die me de laatste weken in zijn greep hield.

Nog 3 minuten: Het is tijd, ik ga het doen, ik ga het niet meer uitstellen maar ik ga naar bed. Om 22.30 u, precies zo als ik met mezelf had afgesproken en morgen, morgen drink ik gewoon wat extra water voor mijn keel in plaats van dropjes. Gooi ik die was in de droger, zoek ik éindelijk een nummer voor zangles uit, haak ik een stuk aan de sjaal voor Lucas en ga ik weer op tijd naar bed, ook al is het vrijdagavond. Nee, als ik mezelf schop onder mijn kont geef doe ik het goed. Punt. En ja, dit was een mezelfoppepmantra, wie weet helpt het.